Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Δεν μπορώ να ζήσω ηθικά νεκρός.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Οκτώ διάπυρα χρόνια τώρα.

Βαρέθηκα τους σοβαροφανείς, τους φρόνιμους, τους ορθολογιστές και τους διανοητικούς γραφειοκράτες.

Βαρέθηκα τους αερολόγους, τους εμμονικούς, τους ιδεοληπτικούς, τους κάθε λογής θρησκόληπτους .

Βαρέθηκα τις αυθεντίες, τους λογιότατους, τους σπουδαγμένους, τους ακαδημαΐζοντες, τους καλλιγράφους των "σχεδίων", τους..."ακριβολογούντες".

Βαρέθηκα τους ακόλουθους, τους κουτοπόνηρους της προσκολλήσεως, και τους εγωπαθείς πολιτικολογούντες.

Βαρέθηκα τους "χύμα" επαναστάτες, τους "νηπιοδημοκράτες", τους αρχαιοτρελαμένους και τους διεθνοσυμπλεγματικούς "αλυχτάδες".

Βαρέθηκα τους επαγγελματίες επαναστάτες, τους αλληλέγγυους τοις μετρητοίς και τους αλληλέγγυους επί "πιστώσει".

Βαρέθηκα τους πατριδοκάπηλους και τους πατριδοκλάστες, τους υπεράνω του λαού και τους διαλυτικούς οχλοκράτες.

Δεν έχω κανένα όπλο πέρα από την κοινή λογική και την απροκατάλυπτη ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν είμαι σοφός ούτε μάρτυρας, απλά πιστεύω πως αυτή την ώρα χάνεται μια πατρίδα, η πατρίδα μου και εξανδραποδίζεται ένας λαός, ο λαός μου. Αν δεν συνεχίσω να προσπαθώ για να σταματήσει αυτό θα είμαι ένα ηθικό πτώμα.

Μπορώ να χάσω κάθε υλικό αγαθό, αλλά δεν μπορώ να ζήσω ηθικά νεκρός.

Όσο λοιπόν κι αν φαίνεται ότι πέφτω συνέχεια σε τοίχο από γρανίτη απέλπιδος μοιρολατρίας και θλιβερής αλλοτρίωσης.

Όσο κι αν η ελπίδα απομακρύνεται, όσο κι αν ο χρόνος χαμογελά σαρδόνια.

Δεν θα σταματήσω να προσπαθώ.


Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…»

του Γιάννη Αθανασιάδη


Στα τρία περίπου χρόνια συγκυβέρνησης του αριστεροδεξιού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που πήρε την λαϊκή εντολή με την ίδια υπόσχεση με το προηγούμενο, σοσιαλδεξιό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δηλαδή την κατάργηση των μνημονίων εντός των πλαισίων της ΕΕ και της ευρωζώνης, η ελληνική κοινωνία έχει πλέον αρχίσει να συνειδητοποιεί με βιωματική εμπειρία, πως ότι και να τους υποσχεθούν τα συστημικά κοινοβουλευτικά κόμματα και οι παραφυάδες των πολιτικών σκουπιδιών τύπου Ποτάμι, Ένωση κεντρώων κλπ, στο τέλος θα τους προδώσουν.
Με λίγα λόγια ο λαός αρχίζει και αντιλαμβάνεται πως όσοι δηλώνουν ευρωπαϊστές, ότι και να μας υποσχεθούν δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν διότι πολύ απλά μέσα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, θα έχουμε μνημόνια κι επιτροπεία μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Έστω κι αν τα mainstream ΜΜΕ εξακολουθούν να μας παγιδεύουν σε ψευτοδιλλήματα  και σε απατηλές εξόδους από την κρίση που δεν έρχονται ποτέ.
Έστω κι αν το σύστημα χρησιμοποιεί τις εφεδρείες του, την νεοναζιστική Χρυσή Αυγή για να τρομάξει τους δημοκράτες πολίτες ότι τάχαμου έξω από την ΕΕ θα μας φάνε οι φασίστες.
Απεναντίας μέσα στην ΕΕ τραφήκαν και αναπτύχθηκαν τα νεοναζιστικά και εθνικιστικά μορφώματα ανεβάζοντας τα ποσοστά τους και οδηγώντας τα, ακόμα και στην εξουσία (βλπ. Αυστρία).

Αυτό που αρχίζει πλέον και διαμορφώνεται μετά το καταλάγιασμα του σοκ και της μιντιακής θολούρας στον ελληνικό λαό, είναι ένας νέος πολιτικός χάρτης που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο μεγάλα «στρατόπεδα» το ευρωενωσιακό και το εθνικοανεξαρτησιακό.

Στο ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» ανήκουν όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένης και της χρυσής αυγής. Το ΚΚΕ δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη αν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να πάρει κάθετη θέση στο ζήτημα ή αν πρέπει πρώτα να πέσει ο καπιταλισμός.
Το βέβαιο είναι πως το ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» με όλα αυτά τα κόμματα εντός και εκτός κοινοβουλίου λειτουργεί ως μέτωπο, άσχετα με τις κωμικές και πομπώδεις «περί όνου σκιάς» αντιπαραθέσεις τους. Είναι σταθερό στον νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό του, πέρα και πάνω από τις ιδεολογικές επιφάσεις τους.

Από την άλλη το εθνικοανεξαρτησιακό «στρατόπεδο» αποτελείται από μια τραγική πανσπερμία πολιτικών κομμάτων, κομματιδίων, σεχτών, ομάδων, συλλόγων και ότι άλλο τραβάει η ψυχή σας, τα οποία θεωρούν ότι τους χωρίζει χάος! Και προς τέρψιν και ηδονή των ευρωπαϊστών και του υπερεθνικού κεφαλαίου, «σφάζονται» μεταξύ τους.
Είναι ευνόητο ότι στον χώρο αυτό έχουν παρεισφρήσει εντολοδόχοι των υπηρεσιών και πολιτικοί απατεώνες, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο της όποιας πιθανής μετωπικής συσπείρωσης.

Η απογοητευτική αυτή εικόνα έχει τον αντίκτυπο της στην κοινωνία, που αν και όπως είπαμε πιο πάνω, έχει συνειδητοποιήσει την αιτία της καταστροφής της, δεν έχει καμία διάθεση να εμπλακεί σε αυτό το «πανηγύρι». Συνεπώς όποιες επαναστατικού χαρακτήρα λογικές ανατροπής προσπαθούν πιεστικά να προκληθούν στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, είναι στα όρια της ουτοπίας.
Στην χειρότερη περίπτωση να έχουμε κάποια σπασμωδική και ανοργάνωτη εξέγερση που θα καταλήξει σε αιματοβαμμένη ήττα του λαϊκού κινήματος και οπισθοδρόμηση του αγώνα.

Επομένως αυτό που στην παρούσα κατάσταση μπορούμε να πετύχουμε, είναι να συγκροτηθεί το πολιτικό υποκείμενο, ο κοινός λαϊκός φορέας δηλαδή. Αυτός που θα μπορέσει πειστικά να εκφράσει και να ενώσει την δυναμική της μεταστροφής του λαού προς την απελευθέρωση του από την Ευρωενωσιακή εξάρτηση, αφού ξεκαθαρίσουμε τον πατριωτικό και φιλολαϊκό δημοκρατικό χαρακτήρα του.
Μακριά από προβοκάτορες εθνοφασίστες και διαλυτικά ιδεοληπτικά στοιχεία. Καθαρές εξηγήσεις.
Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…».
Επανίδρυση μιας  Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας.



Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Η αξιοπρέπεια του λαού μας δεν είναι άπιαστο όνειρο.

του Γιάννη Αθανασιάδη



Αυτό το οποίο διεκδικούμε είναι η αξιοπρέπεια του λαού μας σε ένα Δημοκρατικό περιβάλλον, Εθνικής ανεξαρτησίας, Λαϊκής κυριαρχίας και Κοινωνικής δικαιοσύνης.

Απλά και αυτονόητα πράγματα (σε μια πατρίδα ανθρώπων και όχι ανδράποδων), τα οποία μας έχουν κάνει να τα θεωρούμε άπιαστο όνειρο.

Κι όμως είναι στο χέρι μας αρκεί να τα διεκδικήσουμε νικώντας πρώτα τον προσωπικό μας φόβο και την τρομοκρατία του ξενόδουλου συστήματος.

Να αποκτήσουμε και να προασπίσουμε, ένα αυτεξούσιο δημοκρατικό κράτος με εθνικό νόμισμα και οικονομική αυτοδιάθεση, που να εγγυάται:

  • Το βασικό εισόδημα όλων των πολιτών του.
  • Την κάλυψη των βασικών αναγκών για σίτιση, ένδυση, στέγαση, θέρμανση και μετακίνηση.
  • Την εργασία, σε ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες και την προστασία της αξιοπρέπειας των εργαζομένων.
  • Την προστασία της οικογένειας και της μητρότητας.
  • Την δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη, σε ένα εθνικό σύστημα υγείας προς όλους, χωρίς διακρίσεις και φακελάκια.
  • Την δωρεάν παιδεία με ανθρωποκεντρικό και κοινωνικό χαρακτήρα προς όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς παραπαιδεία.
  • Τον σεβασμό στους γέροντες και τους αδύνατους προς εργασία, εξασφαλίζοντας το υπόλοιπο της ζωής τους με αξιοπρέπεια.
  • Δημόσιες υπηρεσίες και υπαλλήλους που θα σέβονται και θα υπηρετούν πραγματικά τους πολίτες χωρίς διακρίσεις.
  • Σχεδιασμένη και ισόρροπη παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη που λαμβάνει υπόψιν της πάντα την εθνική επάρκεια στο σύνολο των αναγκών της χώρας, με προτεραιότητα στην απορρόφηση και βελτίωση, της εγχώριας παραγωγής.
  • Αξιοποίηση υπέρ του λαού των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
  • Στήριξη της καινοτομίας και της έρευνας.
  • Προώθηση των τεχνών και της ποιοτικής ψυχαγωγίας για όλο το λαό.
  • Αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς σε μια κατεύθυνση δημιουργίας ασφαλούς και φιλικής συνύπαρξης.
  • Αλλά και ισχυρή αποτρεπτική δύναμη προς κάθε επιβουλή.
  • Την τήρηση όλων των παραπάνω με σκληρές ποινές στους παραβάτες.

Όλα αυτά σε ένα πλαίσιο εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας, μακριά από υποτέλειες και ευρωναζιστικές ενώσεις.

Πρακτικά δεν είναι τόσο δύσκολο όσο θέλουν να μας πείσουν οι ευρώδουλοι δυνάστες, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και να λειτουργήσουμε ως κυρίαρχο έθνος. Ενότητα είναι η «μαγική» λέξη.

Η ένταξη στον ενωτικό και αλληλέγγυο αγώνα του λαού, είναι χρέος του καθενός από εμάς που συμφωνούμε, βάζοντας στην άκρη όλα τα υπόλοιπα που μας χωρίζουν.


Να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας.
Να φέρουμε πάλι την αξιοπρέπεια και το χαμόγελο στις καρδιές μας.


Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Τα μνημόνια σε κάνουν αντικοινωνικό ή σε φέρνουν πιο κοντά σε πραγματικές φιλίες.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Στη χώρα που η έξοδος, η διασκέδαση και η κοινωνικότητα έχει ταυτιστεί με την συντροφιά γύρω από ένα τραπέζι. Όταν αυτό δεν μπορεί να το αντέξει το πορτοφόλι,τότε τα καλέσματα των φίλων για τσιπουράκι στο "μελτεμάκι του Σαράντου", αντιμετωπίζονται με τις γνωστές υπεκφυγές: " Ξέρεις έχω κάτι υποχρεώσεις και δεν θα μπορέσω να έρθω" η
"Με έχουν καλέσει κάτι φίλοι που είχα χρόνια να τους δω" ή
" Ήρθαν κάτι ξαδέρφια απο την Γη του Πυρός και πρέπει να πάω να τους δω ρε γαμώτο... δεν πειράζει κάποια άλλη φορά"
Πολλές φορές οι φίλοι με προθυμία σε κερνάνε κάνα ποτό αλλά πόσες φορές το αντέχει το φιλότιμο σου;
Τότε αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η κατάσταση με την χρόνια ανεργία και τις διαφορές σε οικονομικό επίπεδο με τους εργαζόμενους φίλους, που άλλος στο δημόσιο, άλλος σε κάποια επιχείρηση, κουτσά στραβά τους παίρνει για μια ταβερνούλα και ένα καθημερινό καφεδάκι έξω, οδηγεί σε κάποιες αποφάσεις στο πως θα διαχειριστείς τις σχέσεις και τις φιλίες σου πλέον.
Εκεί λοιπόν ή θα κλειστείς στον εαυτό σου ή θα επιλέξεις μια άλλη διέξοδο στον τρόπο διασκέδασης με την παρέα σου.
Μαζώξεις σε σπίτια ή αυλές ή και παραλίες (τώρα που είναι καλοκαιράκι). Ρεφενέ με το τσίπουρο και τα λίγα ή πολλά που έχετε φτιάξει στο σπίτι και... καλή καρδιά.
Εκεί αρχίζεις και καταλαβαίνεις ποιοι πραγματικά γουστάρουν την παρέα σου και ποιοι απλά ακολουθούν το "παραδοσιακό" πασοκικό life style.
Στο κάτω κάτω της γραφής εκεί θα έχεις φίλους που δεν κρύβονται πίσω από την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε σε καθεστώς οικονομικής κατοχής.
Ποτέ δεν ένοιωσα συμπλεγματικά που είμαι άνεργος, γιατί δεν είναι αυτό το στάτους που με αυτοπραγματώνει ως άνθρωπο.
Ποτέ το πρότυπό μου δεν ήταν η μικροαστική εφησυχαστική ρουτίνα, "δουλειά - σπιτι - τηλεόραση ''4Κ 50'' - σκυλάδικο (ή μέγαρο για τους ψαγμένοι) το ΣΚ και καμιά μπουρδελότσαρκα με την αλητοπαρέα (για να φεύγουν τα χοντρά). Αυτή η δηθενιά ότι είμαι ευτυχισμένος και επιτυχημένος.
Γουστάρω τους παράξενους και τους φευγάτους τους χύμα και τους ψαγμένους. Να μπορώ να φτιαχτώ με την απεραντοσύνη των πνευματικών περιπλανήσεων και των πολιτικών σχεδιασμών για μια καλύτερη πατρίδα.
Πράγματα βαρετά για την πλειοψηφία των ποδοσφαιρόφιλων φίλων και των συζύγων με τα ενδιαφέροντα νέα απο το τελευταίο ριάλιτι.
Ναι ... αλλά τι θα κάνεις θα αποκλείσεις όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους και θα μείνεις να μιλάς με τον καθρέπτη σου;
Εδω είναι που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι όταν σπάσει η προστατευτική γυάλα του lifestyle τότε ανοίγουν οι καρδιές και τότε βγαίνουν υπέροχοι άνθρωποι που είχαν αυτοπεριοριστεί στις επιφανειακές σχέσεις! Τότε βλέπεις ότι ο κάθε ένας μας, μέσα από το μοίρασμα του "λιόψωμου" (που πάει με το τσίπουρο) στα δύο, γίνεται αδερφός γίνεται ο κοινωνικός κρίκος που θα κρατήσεις και θα σε κρατήσει.
Εκεί μπροστά στην θεία μετάληψη με το "λιόψωμο" και το χύμα τσίπουρο, δίνεις τον άρρητο λόγο τιμής στον σύντροφό σου, χωρίς φτιασιδώματα και φαντασμαγορικό περιβάλλον.
Ναι είμαι από αυτούς που η οικονομική κατοχή της πατρίδας μου, δεν με λύγισε αλλά με έφερε κοντά σε πραγματικούς φίλους.
Σας προσκαλώ να ζήσουμε το μοίρασμα της ψυχής μας και να σχεδιάσουμε το όραμα που τόσο πολύ λείπει από αυτό το λαό.



Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Περι επαναστάσεων και επαναστατών.

του Γιάννη Αθανασιάδη




Οι επαναστάσεις είτε αστικές είτε λαϊκές είτε ταξικές, έχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά.

1. Υποκινούνται από ένα συνειδητοποιημένο, οργανωμένο, και ριζοσπαστικό κομμάτι της μειοψηφίας.

2. Εκφράζουν στον συγκεκριμένο ιστορικό χώρο και χρόνο, το κυρίαρχο "συναίσθημα" της πλειοψηφίας του λαού, που στην διαδικασία ριζοσπαστικοποιείται και συμμετέχει.

3. Αξιοποιούν τις διεθνείς συγκυρίες και την σύμπτωση συμφερόντων.

4. Ασκούν βια και τρομοκρατία στους πιθανούς "λιγόψυχους" - προδότες.

Και τέλος....

5. Πνίγουν στο αίμα ότι μπορεί να παλινορθώσει το παλιό καθεστώς!

Αν δεν πληρούνται οι παραπάνω προϋποθέσεις, καμία επανάσταση δεν θα πετύχει και το πιθανότερο είναι να θαφτεί σε κάποιο υποσημείωμα της ιστορίας ως μια ακόμα εξέγερση.


Το βέβαιο είναι ότι κατά την αντιπαράθεση υπάρχουν βίαιες παρεκτροπές και παράπλευρες απώλειες μέχρι την τελική επικράτηση της.

Και ότι αναπόφευκτα, οι καλύτεροι μαχητές είναι συνήθως και οι πιο βίαιοι, με όλες τις προεκτάσεις της σημασίας τους.


Τώρα αν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι "επαναστάτες" νομίζουν πως οι πραγματικές επαναστάσεις και όχι τα πρακτορίστικα ροζ, πορτοκαλί και εμπριμέ κινήματα, γίνονται με αστική αβρότητα και ειρηνιστικά γλωσσόφιλα,
και ότι δεν θα κλάψει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα,
ας πάνε να παίξουν τσιγκολελέτες στις παιδικές χαρές της μικροαστικής τους φαντασίωσης.

Και δεν τα λέω αυτά ως "επαναστάτης" διότι πολύ απλά δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ούτε καν της 1ης παραγράφου ακόμα.

Τα λέω γιατί κάποιοι "μεγαλοεπαναστάτες" της επαναστατικής πρωτοπορίας του "καμένου περίπτερου" και όχι μόνο αυτοί, "κραυγάζουν" για τις σφαγές κατά την διάρκεια της Εθνεγερσίας και της ριζοσπαστικοποίησης του λαού μας, απέναντι στην άθλια ρατσιστική δεσποτεία των Οθωμανών.

Ενώ κάποιοι εθνολοβοτομημένοι, πιστεύουν ότι ο Κολοκοτρώνης κι ο Καραϊσκάκης, όταν "μπουκάρανε" στα Τούρκικα χωριά και τις συνοικίες, πέρναγαν τα γυναικόπαιδα στο απέναντι πεζοδρόμιο μην τα πατήσει το κάρο και τους διάβαζαν το "Βαγγέλιο".

Ο τροχός της ιστορίας όταν προχωρά δεν περιστρέφεται αλλά γλιστράει πάνω στο αίμα αθώων και ενόχων.

Χρόνια πολλά


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Ο πλανήτης των τοκογλύφων

του Γιάννη Αθανασιάδη



Όλος ο πλανήτης Γη παράγει 74τρισ. δολάρια ( παγκόσμιο ΑΕΠ του 2016) ενώ έχει συνολικό χρέος (Δημόσιο και ιδιωτικό) 233 τρισ. δολάρια!
Δηλαδή για να εξοφληθούν οι δανειστές, θα πρέπει όλος ο πλανήτης να παράγει για τρία χρόνια και όλα τα έσοδα να πηγαίνουν στους δανειστές! Αν βάλουμε και τους τόκους κάντα τέσσερα τουλάχιστον τα χρόνια!

Αν λάβουμε υπ' όψιν ότι όλα τα κράτη έχουν χρέη με πρωταθλητές τα "ανεπτυγμένα", γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα.
1. Ποιοι είναι αυτοί που τα δάνεισαν;
2. Που τα βρήκαν;
3. Πως σκοπεύουν να τα πάρουν πίσω;


Είναι προφανές ότι αν ήθελαν οι κυβερνήσεις όλων των χωρών θα το είχαν λήξει το θέμα με διαγραφή των χρεών επαναφέροντας τα οικονομικά μεγέθη στα πλαίσια της πραγματικής οικονομίας.
Όμως είναι εξίσου προφανές ότι στον πλανήτη δεν κυβερνούν πλέον οι κυβερνήσεις αλλά τα άπληστα ανθρωπόμορφα τέρατα της κεφαλαιοκρατίας.
Η "κολοσσιαία φούσκα" του χρέους δεν μπορεί να διογκώνεται αέναα.
Συνεπώς μια πιθανή εξέλιξη μπορεί να υπάρξει. Μηδενισμός* και επανεκκίνηση!
Αυτή η εξέλιξη μπορεί να γίνει με δυο τρόπους.
1. Με τον γνωστό τρόπο που λειτουργεί και παίρνει παράταση ζωής το καπιταλιστικό σύστημα, (δηλ. πόλεμος). ή
2. Λόγω της εγγενούς απληστίας** των καπιταλιστών, να χαθεί ο έλεγχος και να γίνει εσωτερική κατάρρευση του συστήματος. Τότε θα πάρει η "μπάλα" τους καπιταλιστές, οδηγώντας τις κοινωνίες σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος αυτοδιοίκησης τους.

* Απεύχομαι και δεν θέλω να σκέφτομαι, την περίπτωση του παγκόσμιου ολοκαυτώματος!
**Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε. (Φράση που θρυλείται ότι είπε ο Λένιν)

Επέτειοι παγκόσμιας ημέρας και νέα τάξη πραγμάτων!

τού Γιάννη Αθανασιάδη



Έχω κατά καιρούς αναφερθεί στο θεσμό των "παγκόσμιων ημερών" και τον ύποπτο ρόλο που έχουν.

Δεν είναι μόνο στη λογική της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικής σχέσης, αλλά το σημαντικότερο, είναι η μετάλλαξη κάθε αναφοράς των κοινωνικών αγώνων και ιστορικών ορόσημων, σε πανηγυράκι με λουλούδια και μικροαστικά σαλιαρίσματα.

Φυσιολογική εξέλιξη αν σκεφτεί κανείς ότι πριν λίγες μέρες ήταν η "Παγκόσμια ημέρα Προσευχής για τους Πάσχοντες από Αυτισμό" η λίγο πιο πριν η "Παγκόσμια Ημέρα Heavy Metal"! (που κατά τα άλλα το γουστάρω).

Ο συνηθισμένος πλέον εκφυλισμός κάθε θεσμού και αξιών, από την νεοφιλελεύθερη νέα τάξη πραγμάτων. Ο μεθοδευμένος, αποπροσανατολισμός!

Η πρωτομαγιά λόγου χάριν, από εργατική γιορτή και επέτειος αγώνων για τα δικαιώματα των εργαζομένων, έχει μετατραπεί σε ένα πανηγύρι με γλάστρες και λουλούδια, και είναι επίσημη!!! αργία που οι εργατοπατέρες ονομάζουν "απεργία" και από αναστοχασμός των εργατικών αγώνων ως ορόσημο για την επανασυσπείρωση των εργαζομένων σε νέους αγώνες, έχει γίνει εργατικός χαβαλές και πορείες ξεπεσμού μακριά από την αυτοθυσιαστική επαναστατικότητα, αυτών που "τάχα μου" τιμάμε.

Το ίδιο ισχύει και για την γιορτή της γυναίκας! Ελάχιστοι γνωρίζουν τι πραγματικά σηματοδοτεί αυτή η ημερομηνία!

Οι περισσότεροι (ακόμα κι αυτοί που την χλευάζουν), νομίζουν ότι αφορά το "ωραίον" φύλλο ή το "ασθενές" κατά το δοκούν.

Στην "Ελλαδάρα" της "ημιμάθειας" τυπάκια που έχουν ξεσκιστεί στις σεξιστικές αναφορές όλο τον χρόνο, ανθρωπάκια του "τράβα κερά μου να τηγανίσεις καμία πατάτα", χλευάζουν την συγκεκριμένη ημέρα διότι, "να 'ούμε την γκόμενα την έχουμε στα όπα - όπα όλο τον χρόνο... άμα λάχει"!

Οι ίδιες οι γυναίκες ούσες θύματα, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, αδιαφορούν τελείως για το ουσιαστικό νόημα της ημέρας.

Η συγκεκριμένη λοιπόν επέτειος δεν έχει σχέση ούτε με αγάπες ούτε με λουλούδια.

Μιλάμε για τον διμέτωπο αγώνα των εργαζομένων γυναικών απέναντι στην εργοδοτική εκμετάλλευση και την κοινωνική ανισότητα.

Δεν είναι φωτορομάντζο ούτε "η κυρία με τις καμέλιες", αντρούκλα μου!

Είναι αναφορά στις αιματηρές μάχες σώμα με σώμα με τους μπάτσους και την υπερήφανη και αγέρωχη αντιμετώπιση του κοινωνικού αυτοματισμού, μιας κοινωνίας που στην καλύτερη περίπτωση θεωρούσε (και θεωρεί) τις γυναίκες, ένα" πολύτιμο αντικείμενο του πόθου"!!!

Ξύλο και προσβολές στη δουλειά, ξύλο και προσβολές και στο σπίτι, από τον άντρα, τον πατέρα, τον αδελφό, ενίοτε κι από την μάνα!

Απεργίες στα υφαντουργεία, στα καπνεργοστάσια, κινητοποιήσεις που εσύ παίδαρε μου θα έτρεχες να χωθείς πιο βαθιά στον καναπέ σου, για να καταφέρουν σήμερα, να έχουν μια στοιχειώδη πολιτική ισότητα.

Όμως αν κοιτάξεις στις καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής θα διαπιστώσεις ότι ακόμα έχουμε δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση.

Ακόμα υπάρχουν πεποιθήσεις ότι η γυναίκα "φτιάχτηκε για να μην νιώθει μοναξιά ο άνδρας" για κανένα άλλο λόγο.

Ακόμα υπάρχουν κοινωνίες που η γυναίκα θεωρείται υποζύγιο του άντρα.

Ακόμα χρησιμοποιούνται σαν κοπάδια που κλεισμένα σε δωμάτια κελιά, εξυπηρετούν τα γενετήσια βίτσια των αντρών μέχρι κάποτε να βρεθούν νεκρές με μια σύριγγα καρφωμένη στο χέρι, γιατί δεν τους είναι χρήσιμες άλλο.

Ναι φίλε μου κάπου εκεί στο χωριό ή στην γειτονιά σου υπάρχει μια κακοποιημένη γυναίκα.

Έχουμε δρόμο ακόμα μεγάλε, όσο εσύ κάνεις πλακιτσα με την επέτειο για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, κι όσο εσύ φιλενάδα ετεροπροσδιορίζεσαι από τα γούστα των αντρών!

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Οργάνωση με όρους μάχης και αγώνας μέχρι το τέλος

του Γιάννη Αθανασιάδη

  

Ότι συμβαίνει σήμερα στο λαό μας είναι απόρροια στρατηγικής ήττας πολεμικού χαρακτήρα, μόνο που επήλθε χωρίς πόλεμο. Την προκαλέσαμε οι ίδιοι με πρωταίτιους τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τους πολιτικούς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.

Το 2010 υπογράφηκε μια δανειακή σύμβαση η οποία αναφέρει ρητά ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που της παρείχε η εθνική της κυριαρχία, απέναντι σε ιδιώτες Δανειστές.
Απόρροια της Δανειακής ήταν και είναι τα μνημόνια.

Το 2012 με το περίφημο psi (κούρεμα του χρέους των Ελληνικών ομολόγων) τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων μειώθηκαν από τα 18,7 δισ. στα 4,2 δισ. ενώ οι μικροομολογιούχοι έχασαν το 70% περίπου των χρημάτων τους.
Η οικονομία "στεγνώνει".

Το 2013 η Ελλάδα μπαίνει οριστικά υπό την μόνιμη κηδεμονία ενός οργανισμού( ESM) που δεν είναι απλώς άλλη μία off-shore, όπως ο EFSF (προσωρινός μηχανισμός στήριξης), αλλά οργανισμός με νομική προσωπικότητα και δικαιοπρακτικές δυνατότητες κράτους και μάλιστα απολαμβάνει πολύ περισσότερα προνόμια και ασυλίες από ένα κοινό κράτος. Λειτουργεί ως ιδιωτικός φορέας με δικαίωμα ετεροδικίας, αλλά με πλήρη ασυλία για τον ίδιο.

Το 2016 με το πολυνομοσχέδιο του 4ου μνημονίου δημιουργήθηκε ένα Υπερταμείο διάρκειας 99 ετών που συλλέγει στο σύνολό τους τις ιδιοκτησίες του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού, διοικείται ουσιαστικά από τους δανειστές και ξεπουλά την δημόσια περιουσία. Τα έσοδα του πάνε για το χρέος.

Σήμερα η χώρα μας βρίσκεται στα χέρια των πιο ανάλγητων αρπακτικών της ιστορίας και ξεπουλιέται κομμάτι κομμάτι. Ο λαός, αυτή την ώρα τουλάχιστον, είναι ένα απόλυτο έρμαιο στις ορέξεις των κεφαλαιοκρατών. Είμαστε ένας λαός που υφίσταται τα δεινά της ήττας ενός πολέμου, χωρίς να έχει πέσει ούτε μία τουφεκιά.

Γενοκτονία και εκπατρισμός, όμηροι χρέους, κυνηγημένοι από τράπεζες εφορίες και κοράκια. Χιλιάδες άνθρωποι απελπισμένοι που προτιμούν την αυτοκτονία από το άχθος του βίου που μας επέβαλλαν.

Και μια πατρίδα που δεν μας ανήκει πλέον.

Αυτήν την ώρα η μόνη διεκδίκηση που έχει νόημα, είναι αυτή της Εθνικής απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας, προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατεύσουμε τις δυνάμεις μας. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με οργάνωση αυτοπειθαρχημένη, σε όλα τα επίπεδα.

Έχουμε πόλεμο και εμείς είμαστε άοπλοι απέναντι στον εχθρό.

Χρειαζόμαστε οργάνωση με όρους μάχης και προετοιμασία για την οριστική αναμέτρηση.

Κάθε άλλη διεκδίκηση είναι σπατάλη δυνάμεων και θα καταλήγει πάντα σε ήττα και απογοήτευση.


Οργάνωση και αγώνας μέχρι το τέλος.



Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Μια "άμεση δημοκρατία" για κάθε γούστο!

του Γιάννη Αθανασιάδη

Σημεία των καιρών.
Παρακολουθούσα μια συζήτηση (ο θεός να την κάνει) μεταξύ αυτοαποκαλούμενων "αμεσοδημοκρατών".
Επειδή είχαν ανάψει τα αίματα, φώναζαν όλοι μαζί!
Μεταξύ διαφόρων χαρακτηρισμών και κοσμητικών επιθέτων, κατάλαβα ότι ο ένας θεωρούσε άμεση δημοκρατία την Αθηναϊκή, ο άλλος της Ελβετίας (που την έφτιαξε ο Καποδίστριας), και ο τρίτος κάτι έλεγε για ίντερνετ και ψηφιακές πλατφόρμες.
Τελικά υπάρχει μια "άμεση δημοκρατία" για κάθε γούστο!
Αθηναϊκή αμεσοδημοκρατία,
Ελβετική αμεσοδημοκρατία (κάτι σαν το Ελβετικό τυρί),
Hi tech αμεσοδημοκρατία με διαδίκτυο και πλατφόρμες,
κοινοτική αμεσοδημοκρατία σαν τα χωριά της οθωμανοκρατούμενης Ελλάδας (Θα την έλεγα "φολκλόρ" αμεσοδημοκρατία),
αμεσοδημοκρατία με όστρακα (είναι και σαρακοστιανά),
με διαρκείς εθνοσυνελεύσεις (Αντε τώρα να να το μαζέψεις),
κληροκρατική αμεσοδημοκρατία (κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια), και καμια πεντακοσαρια χιλιάδες παραλλαγές!
Και το τραγελαφικό είναι ότι ο κάθε ένας θεωρεί την δική του άμεση δημοκρατία σωστή!
Είναι κατανοητό ότι έχουμε σαν λαός καταφέρει να διασπάσουμε όχι το άτομο, αλλά κάθε κβαντικό σωματίδιο που υπάρχει!
Απο εκέι και πέρα η Δημοκρατία είναι μια! και αφορά τον θεσμοθετημένο από τον λαό τρόπο αυτοκυβέρνησης με την μέθοδο της πλειοψηφικής εξουσίας.
Η Δημοκρατία δεν είναι ιδεολογία, είναι μέθοδος αυτοδιοίκησης είτε αφορά λαούς είτε αφορά κοινότητες είτε αφορά εταιρείες είτε συλλογικότητες.
Κάλλιστα μπορεί να είσαι ιμπεριαλιστική χώρα ή ρατσιστική ή να διαπράττεις γενοκτονίες και ολοκαυτώματα και το σύστημά σου να είναι δημοκρατικό.
Ακόμα και οι διάφορες ελίτ μπορούν να λειτουργούν δημοκρατικά μεταξύ τους.

Γι αυτό αδέρφια "αμεσοδημοκράτες", σε αυτή τη φάση, ας παλέψουμε για τα στοιχειώδη που είναι η παλλαϊκή οργάνωση κατά της ευρωκατοχής.

Ας αναζητήσουμε τις βασικές ανθρωπιστικές αξίες όπως η μη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και σίγουρα από την στιγμή που όλοι συμφωνούμε στον σεβασμό της λαϊκής βούλησης, στην ανακλητότητα και την λογοδοσία, θα έρθει και η καλύτερη μέθοδος δημοκρατικής αυτοδιοίκησης του λαού μας.


Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Η προδοσία του εργατικού κινήματος και η επιστροφή στον εργατικό Μεσαίωνα.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι Ελληνες εργαζόμενοι άκουγαν κάποιους να τους λένε για ασφάλιση, 8ωρο και Κυριακάτικη αργία, έβαζαν τα γέλια.
Με την πάροδο του χρόνου και με την συμβολή και την θυσία των πρωτοπόρων αγωνιστών, οι εργαζόμενοι συνειδητοποίησαν ότι είχαν το δικαίωμα και την δύναμη με μαζικό τρόπο να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

- Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα (βιομηχανικοί εργάτες, μεταλλωρύχοι, αρτεργάτες κλπ) ξεκίνησαν έναν αιματηρό αγώνα για στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα.
Φτιάξανε συνδικάτα με αγωνιστές συνδικαλιστές, που ήταν πρώτοι στον αγώνα με νεκρούς και θυσίες!

- Μέχρι το τέλος του Β' Π. πολέμου και μετά από χιλιάδες νεκρούς και κυνηγημένους, οι Ελληνες εργαζόμενοι, είχαν πετύχει το 8ωρο, την Κυριακάτικη αργία, την κοινωνική ασφάλιση, και το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.

- Στις αρχές του 21ου αιώνα οι Ελληνες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, πέτυχαν να απεμπολήσουν όλα τα κεκτημένα τους πλην της ψήφου των γυναικών. Μα κι αυτή τη φορά έχουμε αίμα όπως παλιά...
Μόνο που το αίμα δεν είναι αποτέλεσμα από τους αγώνες για την κοινωνική δικαιοσύνη αλλά από την επιστροφή στη δουλοπρέπεια και τον ραγιαδισμό του "Σφάξε με αγά μου να αγιάσω"!
Με πρωτοπόρους σε αυτόν τον κατήφορο τα συνδικάτα και τους εργατοπατέρες που αντί για προσωπικές θυσίες, αντί να προτάξουν τα στήθη τους στον αγώνα των εργαζομένων, πρωτοστάτησαν στον εκμαυλισμό και τον φιλοτομαρισμό.
Κάποιους τους "καμαρώσαμε" και τους "καμαρώνουμε" ακόμα και σήμερα στη βουλή και σε πολιτικές θεσούλες.

Τώρα πια έχει μηδενίσει το κοντέρ της ιστορίας και για να επανακτήσουμε το χαμένο έδαφος θα πρέπει οι εργαζόμενοι να πληρώσουν με πολλαπλάσιο αίμα και θυσίες στον αγώνα, ξεκινώντας από τους προδότες.

Η απόφαση είναι δική μας.



Γιάννης Αθανασιάδης

Γιάννης Αθανασιάδης
Αγωνίζομαι για την απελευθέρωση και την ευημερία της πατρίδας μου. Πιστεύω στην αυτοδιάθεση των λαών και την ειρηνική συνύπαρξη και αυτονομία των ανθρωπίνων κοινοτήτων. «ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΜΕΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ»