Κομμα Καρυστιανού. Μετά την διακήρυξη

Του Γιάννη Αθανασιάδη 

Όλο το προηγούμενο διάστημα δεν συμμετείχα στις βεβιασμένες και τόσο αγαπημένες στα σοσιαλ μίντια αντιπαραθέσεις. (Πολλές μάλιστα με ανοίκειους και άθλιους χαρακτηρισμούς κατά προσώπων)

Αν λοιπόν κρίνω κάτι και εκφράσω την άποψη μου για ένα νεότευκτο πολιτικό κόμμα, αρχικά αυτό είναι η ιδρυτική του διακήρυξη και οι θέσεις του σε κρίσιμα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα.

Αφού πω οτι η εκδήλωση ήταν αρκούντως ερασιτεχνική παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Θανάση Αυγερινού, κάτι το οποίο δεν θεωρώ κατ αρχήν αρνητικό, ως προς την ένδειξη ότι η όλη διαδικασία προέκυψε από κανονικούς ανθρώπους και όχι απο πολιτικούς μάνατζερς.

Η κυρία Καρυστιανού καθ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης της ιδρυτικής φαινόταν έξω απ' τα νερά της.

Ας πάμε όμως στο καθαυτό κείμενο της ιδρυτικής

Το θεωρώ γενικόλογο, χωρίς στρατηγική δομή και με τεράστια ερμηνευτικά κενά.

Δεν αναφέρεται πουθενά στο ζήτημα της εξάρτησης της χώρας και στα κέντρα που καθορίζουν την υποτελή στάση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αναφέρεται σε καλύτερη Ελλάδα - δημοκρατία - υπογεννητικότητα (τουρλού) χωρίς στοιχειώδη τεκμηρίωση απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Για το θέμα της παιδείας δεν υπάρχει σαφής αναφορά για δημόσια δωρεάν παιδεία.

Στο θέμα της υγείας της πρόνοιας και της ασφάλισης καλύπτει επαρκώς θα έλεγα τον δημόσιο και κοινωνικό προσανατολισμό.

Στο θέμα της Δικαιοσύνης αναφέρεται στην ανεξαρτησία του θεσμού και προφανώς έχοντας "καεί" απο την λειτουργία της, θέτει πολυ σωστά τους στόχους διαφάνεια, λογοδοσία, ταχύτητα.

Για τα υπόλοιπα θέματα είναι τοποθετημένη ως προς την διαχείριση παραβλέποντας τον κρίσιμο και καθοριστικό παράγοντα της συμμόρφωσης στις οδηγίες της Ε,Ε.

Εμφανώς για να μην μείνει κανείς παραπονούμενος γίνεται ιδιαίτερη μνεία στους φιλοζωους στους παραολυμπιακούς αθλητές (κάτι που είναι σωστό αλλά ολα αυτα εντάσσονται στην κοινωνική πολιτική).

Τέλος γίνεται αναφορά στην εθνική κυριαρχία ταυτίζοντας την, αποκλειστικά στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική.

Κεντρικά θέματα όπως η εθνική ανεξαρτησία και η λαϊκή κυριαρχία δεν τέθηκαν ούτε ευθέως ούτε περιφραστικά!

Δυστυχώς οι παράγοντες που αποτελούν τα βαριά δεσμά της πατρίδας και του λαού μας

όπως η θεσμική εξάρτηση απο τις "παλαβές" της ΕΕ.

Η οικονομική εξάρτηση από την ιδιωτικού χαρακτήρα ΕΚΤ. 

Η εξάρτηση απο το ληστρικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. 

Και φυσικά η επανάκτηση των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων (Αεροδρόμια, λιμάνια, βιομηχανία όπλων, σιδηρόδρομος, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος) από το δημόσιο!

Δεν αναφέρθηκαν έστω και ακροθιγώς.

Την κυρία Καρυστιανού την σέβομαι ως μητέρα και αγωνίστρια και θεωρώ ότι έχει ειλικρινείς και καλές προθέσεις.

Όμως ιδίως στην πολιτική "Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις".

Σε αναμονή λοιπόν των επόμενων, προς το θετικό ελπιζω, κινήσεων.

Κλιμάκωση πολέμου στο Ιράν από ΗΠΑ;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

"Το Ρωσικό συμβούλιο ασφαλείας εξέδωσε ανακοίνωση ότι οι ΗΠΑ μεταφέρουν μυστικά επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις και οπλισμό στον κόλπο."

Η κατάπαυση του πυρός ήταν στην ουσία ανασύνταξη δυνάμεων και ανεφοδιασμός της "συμμαχίας Επστάιν" οι οποίοι έχουν ξεμείνει από πυραύλους και αντιπυραυλική υποστήριξη.

Αυτή βέβαια (η εκεχειρία) αξιοποιήθηκε και από τον ιρανικό στρατό για την διάνοιξη των εισόδων στις υπόγειες βάσεις που χτυπήθηκαν από τους Αμερικανοσιωνιστικούς πυραύλους.

Η καταστροφή της περιοχής του κόλπου και φυσικά της διακίνησης του πετρελαίου και των λιπασμάτων προς όλες τις κατευθύνσεις θα είναι ολέθρια ασχέτως του τελικού "νικητή ".

Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει την ήδη αναμενόμενη ύφεση στην Ευρώπη σε σημαντική οικονομική κρίση.

Υπ αυτές τις συνθήκες ο χρονικός ορίζοντας της κρίσης είναι μέσα στους επόμενους 1-2 μήνες.

Η έλλειψη βασικών αγαθών και η αντίστοιχη αύξηση στις τιμές θα είναι πλέον γεγονός.
Η Ελλάδα με την ήδη χρεοκοπημένη οικονομία και την παραγωγική της αποδόμηση θα βιώσει οριακές κοινωνικές καταστάσεις.

Και κάτι τελευταίο για τους ζώντες στην μακάρια μικροαστική τους χαύνωση.
Η πρόνοια δεν είναι κινδυνολογια.

Ο στρατηγικός στόχος - Η τακτική και Η ηγεσία.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Σε κάθε πεδίο της ζωής από το προσωπικό μέχρι το κοινωνικό και το πολιτικό υπάρχει μια βασική διάκριση που συχνά αγνοείται. 

Άλλο ο στρατηγικός στόχος και άλλο η τακτική που ακολουθούμε για να φτάσουμε σε αυτόν.

Ο στρατηγικός στόχος είναι ο τελικός προορισμός. Είναι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε, να κατακτήσουμε ή να υπερασπιστούμε σε βάθος χρόνου.

Η τακτική είναι τα επιμέρους βήματα, οι κινήσεις, οι προσαρμογές και οι επιλογές της καθημερινής διαδρομής.

 
Αν ο στόχος είναι ο προορισμός στον χάρτη, η τακτική είναι οι δρόμοι που επιλέγουμε για να φτάσουμε εκεί.

Στην πράξη όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο καθαρά.
Υπάρχουν στιγμές όπου η τακτική μπορεί να δίνει την εντύπωση πως κινείται αντίθετα από τον στρατηγικό στόχο.
Μια υποχώρηση μπορεί να μοιάζει με ήττα.
Ένας συμβιβασμός μπορεί να εκληφθεί ως εγκατάλειψη αρχών.
Μια προσωρινή συμμαχία μπορεί να παρερμηνευτεί ως αλλαγή κατεύθυνσης.

Εκεί ακριβώς γεννιούνται οι περισσότερες κρίσεις συνοχής και συνεννόησης.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο όταν δεν είναι δυνατό να κοινοποιηθεί πλήρως ο σχεδιασμός της τακτικής.
Σε σοβαρές προσωπικές υποθέσεις, σε κοινωνικές συγκρούσεις, σε πολιτικές αναμετρήσεις ή σε επαναστατικές συνθήκες, η πλήρης αποκάλυψη των κινήσεων μπορεί να αποκαλύψει και τον ίδιο τον στρατηγικό στόχο.
Δηλαδή αν πεις δημόσια όλο το σχέδιο, δίνεις και στον αντίπαλο τον χάρτη.
Γι αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις αποκτά καθοριστική σημασία ένας παράγοντας που συχνά είναι πιο σημαντικός και από τα ίδια τα συνθήματα.

 
Η αξιοπιστία.

 
Η εμπιστοσύνη προς τον ηγέτη ή προς την ηγετική ομάδα που λαμβάνει τις αποφάσεις.
Όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, οι προσωρινές δυσκολίες αντέχονται, οι παρεξηγήσεις ξεπερνιούνται και η πορεία συνεχίζεται.
Όταν αυτή λείπει, ακόμη και η σωστή τακτική μοιάζει ύποπτη και ο κοινός στόχος διαλύεται πριν κατακτηθεί.

Η ιστορία αλλά και η καθημερινότητα δείχνουν το ίδιο μάθημα.
Δεν αρκεί να έχεις δίκιο στον στόχο.
Πρέπει να μπορείς να διαχειριστείς σωστά τον δρόμο προς αυτόν και να έχεις ανθρώπους που πιστεύουν πως ξέρεις πού πας.

Η παράνοια της «καθαρότητας» και η πολιτική αυτοκτονία

του Γιάννη Αθανασιάδη 

Η κατάσταση στα πολιτικά πράγματα της χώρας δεν είναι απλώς κακή. Είναι "βαριά ασθενής".

Ζούμε μέσα σε ένα σκηνικό παραλογισμού, σε μια ιστορική στιγμή που κανονικά θα έπρεπε να ουρλιάζουν σειρήνες κινδύνου και να χτυπούν καμπάνες αφύπνισης.

Μια οργανωμένη ληστοσυμμορία έχει μαντρώσει έναν ολόκληρο λαό και τον γδύνει μεθοδικά. Αφαιρεί εισόδημα, χρόνο, κοινωνικά δικαιώματα, αξιοπρέπεια, μέλλον. Όχι ως παρενέργεια πολιτικής, αλλά ως κεντρική στρατηγική. 

Η επιβίωση μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση και η κοινωνία σε πεδίο λεηλασίας.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό σκηνικό δεν αντιδρά. 

Αντί να συγκροτήσει αντίσταση, αυτοκαταναλώνεται. 

Κόμματα, κομματίδια, οργανώσεις, συλλογικότητες, αρχηγίσκοι και "κινήσεις", βουτηγμένοι στον βούρκο μιας εκφυλιστικής κοινωνικής εσωστρέφειας, αλληλοκαταγγέλλονται. Όχι με βάση την αποτελεσματικότητα ή τη σχέση με την κοινωνία, αλλά με όρους ιδεολογικής αγνότητας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε διαγωνισμό καθαρότητας!

Ένας ιδεοληπτικός υποκειμενισμός, αποκομμένος από τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, φτάνει στα όρια της γελοιότητας. 

Ο καθένας αυτοανακηρύσσεται φορέας της "αλήθειας", της "σωστής γραμμής", της "αυθεντικής συνείδησης", ενώ η κοινωνία καταρρέει δίπλα του.

Μπροστά στον κοινό εχθρό, αντί για ενότητα δράσης, επιλέγεται ο τεμαχισμός. 

Αντί για μέτωπο, πολυδιάσπαση. Χιλιάδες μικρά, αυτάρεσκα και αλληλοεχθρικά στρατόπεδα, που υπηρετούν μωροφιλοδοξίες, ηγεμονισμούς και ιδεοληψίες. 

Η πολιτική δράση υποκαθίσταται από προσωπικές νευρώσεις και μικρούς αρχηγισμούς που βαφτίζονται "συνέπεια".

Αυτή η παράνοια της απόλυτης καθαρότητας δεν οδηγεί σε καμία ανατροπή.

Οδηγεί στον απόλυτο ατομοκεντρισμό, στην αυτοαπομόνωση και τελικά στην πολιτική ανυπαρξία. 

Είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την ήττα — και μάλιστα με την αυταπάτη της ηθικής ακεραιότητας.

Και κάπως έτσι είναι σαν τα χέρια του ίδιου σώματος, στο όνομα μιας δήθεν "καθαρότητας", να χτυπούν με μανία το ένα το άλλο, μέχρι το ένα να σπάσει. Για να μείνει στο τέλος μόνο το "καθαρό" χέρι, αυτό που υποτίθεται ότι θα κρατήσει το όπλο της επανάστασης.

Μόνο που τότε δεν θα υπάρχει το άλλο χέρι για να το οπλίσει.

Η συνήθεια ως μηχανισμός υποταγής και το καθήκον της συνειδητής πράξης.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνήθεια δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι απλώς «έτσι το μάθαμε» ή «έτσι γίνεται».

Η συνήθεια είναι σκλαβιά, είναι εξάρτηση, είναι φυλακή. Είναι η ήσυχη δύναμη που μετατρέπει τον άνθρωπο από δρών υποκείμενο σε προβλέψιμο γρανάζι. 

Είναι η γραφειοκρατία της καθημερινότητας: επαναλαμβανόμενες κινήσεις, λέξεις, σκέψεις και αντιδράσεις που εκτελούνται χωρίς ερώτημα, χωρίς κρίση, χωρίς συνείδηση.

Σε αυτό το επίπεδο, η συνήθεια γίνεται διαστροφή. Όχι ηθική, αλλά πολιτική και υπαρξιακή. Διαστρέφει την ανθρώπινη δυνατότητα για αλλαγή, μεταμφιέζοντας την αδράνεια σε «σταθερότητα» και τον φόβο σε «ρεαλισμό». Έτσι γεννιέται ο συντηρητισμός: όχι ως ιδεολογία μόνο, αλλά ως ψυχική κατάσταση. 

Ο άνθρωπος που φοβάται να σπάσει τη ρουτίνα του, φοβάται και να αμφισβητήσει τον κόσμο.

Η συνήθεια είναι αντεπανάσταση στην πιο καθαρή της μορφή.

Δεν χρειάζεται καταστολή, ούτε νόμους, ούτε βία. Αρκεί το «πάντα έτσι ήταν». Αρκεί η αποδοχή. Αρκεί να συνηθίσεις.

Όπως ο εργαζόμενος που συνηθίζει την εκμετάλλευση και παύει να τη βλέπει ως αδικία, έτσι και ο άνθρωπος που συνηθίζει τη μικρότητα παύει να οραματίζεται το μεγάλο. 

Η συνήθεια εκμαυλίζει.

Κάνει το αφύσικο να μοιάζει φυσικό, το άδικο να φαίνεται κανονικό, το αδιέξοδο να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Απέναντι σε αυτό, δεν στέκεται η αφηρημένη «θέληση για αλλαγή», αλλά η συνειδητή πράξη.

Η πράξη που προηγείται της συνήθειας, όχι που ακολουθεί αυτήν.

Η συνειδητή πράξη ξεκινά από τα μικρά. Από το πώς μιλάς, πώς εργάζεσαι, πώς καταναλώνεις, πώς σκέφτεσαι. 

Από το πότε λες «όχι» ενώ μέχρι χθες έλεγες «έτσι είναι». 

Δεν είναι ηρωισμός· είναι εγρήγορση. Είναι το να οδηγείς αντί να σε πηγαίνει το αυτοκίνητο από μόνο του, πάνω στις ίδιες πάντα ράγες.

Αλλά δεν σταματά εκεί. Η ίδια συνειδητή στάση, όταν μεταφέρεται στα μεγάλα ιδανικά, γίνεται πολιτική πράξη. 

Γίνεται επιλογή πλευράς, συλλογική οργάνωση, ρήξη με το δεδομένο. 

Εκεί γεννιέται η πρόοδος: όχι ως γραμμική εξέλιξη, αλλά ως αποτέλεσμα συγκρούσεων με τη συνήθεια, την αδράνεια, τον φόβο.

Η διαρκής προσωπική και συλλογική αυτοβελτίωση δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι lifestyle. 

Είναι προετοιμασία. Είναι το ξεμάθημα όσων μας έκαναν υπάκουους, για να μάθουμε ξανά πώς να δρούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι. 

Και αυτή η διαδικασία, όταν ωριμάσει ιστορικά, οδηγεί στην επαναστατική ολοκλήρωση: όχι ως στιγμιαίο ξέσπασμα, αλλά ως αποτέλεσμα μακράς συνειδητής συσσώρευσης πράξεων.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και ενοχλητικό:

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας, όταν αυτά μας προσφέρουν ψεύτικη ασφάλεια;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να ενεργούμε συνειδητά, όταν η συνήθεια μάς απαλλάσσει από την ευθύνη της επιλογής;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπρώξουμε την εξέλιξη ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα μπροστά είναι και ένα βήμα έξω από το βολικό;

Η ιστορία δεν κινείται από όσους συνήθισαν.

Κινείται από όσους αρνήθηκαν να συνηθίσουν.

Οι «Μεγάλοι Τρεις» (Big three)

Γιαννης Αθανασιαδης

Οι «Μεγάλοι Τρεις» ελέγχουν άμεσα πάνω από 1.600 μεγάλες εταιρείες που απασχολούν συνολικά 23 εκατομμύρια εργαζόμενους. Κατέχουν περίπου το 90% των εταιρειών του δείκτη S&P 500, αξίας περίπου 30 τρισεκατομμυρίων δολαρίων
— ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας.

Αυτό που παρουσιάζεται ως «αγορά» δεν είναι παρά μια ακραία μορφή συγκέντρωσης κεφαλαίου.

Οι "επενδυτικοί οίκοι" Vanguard, BlackRock και State Street, ως θεσμικοί διαχειριστές του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, εμφανίζονται ως βασικοί μέτοχοι σχεδόν όλων των στρατηγικών επιχειρήσεων της σύγχρονης οικονομίας.

Διαχειρίζονται πάνω από 30 τρισεκατομμύρια δολάρια, ελέγχουν έμμεσα περίπου το 90% των εταιρειών του S&P 500 και ασκούν καθοριστική επιρροή σε παραγωγή, τεχνολογία, ενέργεια, ΜΜΕ και φαρμακοβιομηχανία.

Παρότι δεν κατέχουν «τυπικά» τα κεφάλαια, μέσω του "proxy voting" (διαχειριστές της ψήφου των μετόχων) συγκεντρώνουν πραγματική εξουσία στα χέρια μιας στενής χρηματοπιστωτικής ελίτ που αποφασίζει για λογαριασμό εκατομμυρίων εργαζομένων και συνταξιούχων.

Η περίπτωση της BlackRock, με τους οργανικούς δεσμούς της με κράτη και κεντρικές τράπεζες, αποκαλύπτει την υλική βάση της σύγχρονης διαπλοκής κράτους και κεφαλαίου: ένα σύστημα νόμιμο, θεσμικά θωρακισμένο και βαθιά αντιδημοκρατικό, όπου η οικονομική εξουσία προηγείται και καθορίζει την πολιτική.

Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

• Οι Vanguard, BlackRock και State Street είναι οι τρεις μεγαλύτεροι μέτοχοι σχεδόν όλων των μεγάλων πολυεθνικών (Apple, Microsoft κ.ά.).
  
  
• Διαχειρίζονται μαζί πάνω από 30 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο.
  
  
• Έχουν παγκόσμια παρουσία, κατέχοντας σημαντικά ποσοστά στις αγορές ΗΠΑ, Ευρώπης, Ασίας και Αυστραλίας.
  
  
• Κατέχουν περίπου το 90% των εταιρειών του S&P 500, δηλαδή την καρδιά της αμερικανικής οικονομίας.
  
  
• Η BlackRock έχει στενές σχέσεις με κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, ειδικά με τη Federal Reserve, και λειτουργεί ταυτόχρονα ως διαχειριστής και σύμβουλος.
  
  
• Υπάρχει σύγκρουση ρόλων, αφού η BlackRock ελέγχει θεσμικά εταιρείες στις οποίες είναι και βασικός μέτοχος (είναι δηλαδή ελεγκτής του εαυτού της).
  
  
• Οι “Μεγάλοι Τρεις” δεν επενδύουν για λογαριασμό τους, αλλά διαχειρίζονται χρήματα εκατομμυρίων πολιτών μέσω συντάξεων και επενδυτικών κεφαλαίων.
  
  
• Μέσω του proxy voting ασκούν τεράστια επιρροή, ψηφίζοντας στις εταιρικές αποφάσεις αντί για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες.
  
  
• Λίγοι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις για εκατομμύρια επενδυτές, γεγονός που δημιουργεί συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής ισχύος.
  
  
• Οι "οίκοι" αυτοί κατέχουν μεγάλα ποσοστά μετοχών μεταξύ τους δηλαδή ουσιαστικά αποτελούν ένα κολοσσιαίο οικονομικό τραστ με απόλυτη εξουσία σε εταιρείες, κράτη, και κυβερνήσεις .

Ιδιαίτερα η BlackRock, με στενούς δεσμούς με κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, λειτουργεί ταυτόχρονα ως διαχειριστής, σύμβουλος και ελεγκτής, δημιουργώντας ένα σύστημα νόμιμης αλλά εξαιρετικά συγκεντρωμένης ισχύος.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν όλα αυτά γίνονται εντός νόμου, αλλά ποιος γράφει τους νόμους και ποιος ελέγχει τελικά την παγκόσμια εξουσία.

Η αθόρυβη επανάσταση του μέτρου – ή πώς ο Αριστοτέλης κι ο Επίκουρος μας διδάσκουν να είμαστε πολίτες (κι όχι πελάτες)

Του Γιάννη Αθανασιάδη 

Υπάρχει μια στιγμή, λίγο πριν κοιμηθείς, που οι ειδοποιήσεις σταματούν, οι τίτλοι ειδήσεων ξεθωριάζουν κι ακούγεται μόνο ο παλμός της καρδιάς σου. Εκεί, στο ημίφως, γεννιέται μια απλή, αμήχανη ερώτηση: «Αυτός που είμαι σήμερα, είναι πολίτης ή πελάτης;»

Η διαφορά δεν είναι λεκτική. Είναι βιωματική.

Ο πελάτης καταναλώνει.

Ο πολίτης συμμετέχει.

Ο πελάτης αξιολογείται από το πόσο αγοράζει.

Ο πολίτης αξιολογείται από το πόσο σκέφτεται.

Ο πελάτης θέλει να ικανοποιηθεί άμεσα.

Ο πολίτης θέλει να μην αδικήσει ποτέ.

Μέσα στον καταιγισμό likes, του lifestyle και των breaking news, οι λέξεις έχουν χάσει το βάρος τους. 

Γι’ αυτό αξίζει να γυρίσουμε πίσω, όχι από συντηρητισμό, αλλά από ανάγκη, σε δύο Έλληνες που δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ το «πολίτης» ως συνθηματικό...  τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο.

Αριστοτέλης: «Πολιτικόν ζῷον» όχι «Ζῷο  ψηφοφόρος »

Για τον Αριστοτέλη, όποιος δεν συμμετέχει στα κοινά δεν είναι ουδέτερος, είναι ιδιώτης. Η λέξη σήμαινε «ιδιωτικός» αλλά και «ανύπαρκτος». Σήμερα (με όρους σοσιαλ μιντια) θα λέγαμε ghost account.

Ο ιδανικός πολίτης του δεν γεννιέται με κάρτα μέλους, γαλουχείται με τρεις αρετές.

- Φρόνηση: να διαβάζεις πίσω από τα γεγονότα και μπροστά από τις συνέπειές τους.  

- Μέση οδός: να αποφεύγεις το θόρυβο των άκρων για να ακούσεις τη σιωπή της λογικής.  

- Συλλογικό καλό: να καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία σου δεν χωράει σε καλάθι delivery· χωράει σε μια πόλη που δεν αδικεί.

Επίκουρος: Ο Κήπος ως firewall στον πανικό

Μερικές δεκαετίες μετά, ο Επίκουρος ανοίγει μια πύλη σε έναν άλλο δημόσιο χώρο.
Τον Κήπο.
Εκεί, γυναίκες, δούλοι, πλούσιοι και πένητες μοιράζονται το ίδιο κρασί και την ίδια αποστολή. Την αταραξία. 

Η εσωτερική ηρεμία δεν είναι χλιδή, είναι ανθρώπινο δικαίωμα σε εποχές υπερδιέγερσης.

Ο Επίκουρος θα έκανε uninstall από το "ασταμάτητο σκρολαρισμα" (doom-scrolling)  και θα προειδοποιούσε.

- Μη φοβάσαι ό,τι δεν μπορείς να ελέγξεις (θεούς, πολέμους, αλγόριθμους).  

- Μάθε τι είναι οι «κενές επιθυμίες». Αυτές που σε γεμίζουν μόνο ως περιεχόμενο, όχι ως ζωή.  

- Η πολυτέλεια δεν είναι να έχεις πολλά, αλλά να μη σου λείπει τίποτα.

Πολίτης – ήσυχος επαναστάτης με Wi-Fi

Τι γίνεται όταν φέρνεις τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο στο ίδιο τραπέζι; Γεννιέται ο πολίτης που:

- Σκέφτεται πριν μοιραστεί.  

- Συμμετέχει χωρίς να φωνάζει.  

- Καταναλώνει λιγότερα, αλλά πιο ουσιαστικά.  

- Δεν ψάχνει σωτήρα, γιατί έχει καταργήσει τον ρόλο του θεατή.  

Δεν χρειάζεται πλακάτ. 

Η αντίσταση γίνεται στο καθημερινό:

- Να πεις «όχι» σε μια αγορά που δεν χρειάζεσαι.  

- Να πεις «ναι» σε μια τοπική πρωτοβουλία που δεν κάνει ρεκλάμες.  

- Να διαβάσεις πριν απαντήσεις. Να ακούσεις πριν κρίνεις.

Η Ελλάδα ως εργαστήριο – όχι ως μουσείο

Από την Πνύκα όπου ο πολίτης μιλούσε και κρινόταν, μέχρι τον Κήπο που δίδασκε την τέχνη του «αρκετά», η παράδοσή μας δεν είναι "σεντούκι", είναι εργαλείο. 

Σε έναν κόσμο που παράγει δεδομένα αλλά όχι σοφία, το να είσαι ήρεμος, ευγενικός και σκεπτόμενος πολίτης δεν είναι ρομαντισμός· είναι καθαρή πράξη αυτοάμυνας.

Η πιο δύσκολη επανάσταση

Οι επαναστάσεις του 21ου αιώνα δεν θα έχουν soundtrack. Θα έχουν σιωπή. Τη σιωπή που προηγείται της σκέψης. Τη σκέψη που προηγείται της πράξης.

Αν σήμερα νιώθεις ότι το timeline σου είναι πιο φορτισμένο από τη ζωή σου, ίσως ήρθε η ώρα να γίνεις αυτός ο ήσυχος επαναστάτης:  

- με λίγους, αληθινούς φίλους,  

- με λόγο που δεν χρειάζεται κεφαλαία,  

- με χρόνο που δεν καταναλώνεται, αλλά βιώνεται.

Αυτός είναι ο νέος πολίτης.

Κι αν συναντηθούμε στο δρόμο, ας μην τον αναγνωρίσουμε από τη φωνή.

Ας τον αναγνωρίσουμε από την επαναστατική "ησυχία" που φέρνει μαζί του.

Από την βιωματική του στάση. 

Τρία χρόνια από την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Αυτός που βλέπετε είναι ένας χάρτης της Ουκρανίας που δημοσιεύτηκε το 2009 από το πανεπιστήμιο του Κιέβου.
Επαναλαμβάνω του Κιέβου. Δηλαδή των Ουκρανών!

Ο χάρτης αποτυπώνει τους πληθυσμούς της Ουκρανίας με βάση την μητρική τους γλώσσα.
Βλέπετε με κόκκινο χρώμα τις περιοχές όπου οι πληθυσμοί μιλούν Ρωσικά.
Με πορτοκαλί τις περιοχές που μιλούν την ουκρανική διάλεκτο.
Ενώ σε μικρότερες εκτάσεις μιλούν Ουγγρικά, πολωνικά, ελληνικά κ.α.


Όταν το 2014 με πραξικόπημα πήραν οι Ναζί την εξουσία, αφού βγάλανε παράνομα τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, ξεκίνησε ένας διωγμός κατά των Ρώσων κατοίκων χαρακτηρίζοντας τους "κατσαρίδες" απαγορεύοντας τους να μιλούν την μητρική τους γλώσσα.
Στις περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας, Ντονιετσκ και Λουγκανσκ ο λαός δεν υπέκυψε και αντιστάθηκε ζητώντας αυτονομία.
Να επισημάνω ότι μέχρι τότε οι Ρωσικής καταγωγής κάτοικοι συνυπήρχαν ειρηνικά και χωρίς διακρίσεις.

 

Από το 2014 μέχρι και την Ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας οι Ουκροναζί βομβάρδιζαν στις περιοχές αυτές σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους και μικρά παιδιά.
Επέλεγαν παιδικές χαρές και εμπορικά κέντρα ώστε να σκοτώνουν και να τραυματίζουν μεγάλο αριθμό αμάχων και να τρομοκρατούν τους πολίτες αναγκάζοντας τους να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Επρόκειτο για σχέδιο γενοκτονίας.

 
Η επέμβαση της Ρωσίας προέκυψε μετά από δύο προσπάθειες - συμφωνίες για ειρηνική λύση (Μινσκ1 και 2) τις οποίες αν και υπέγραψαν οι εκπρόσωποι της Ουκρανίας και τις δύο φορές δεν τις τηρήσανε.
Ουσιαστικά κορόιδευαν τους Ρώσους κερδίζοντας χρόνο για πολεμική σύγκρουση με τις οδηγίες των Δυτικών υπηρεσιών. Το παραδέχθηκαν κυνικά οι Φρανσουά Ολάντ και Αγγελα Μέρκελ σε συνεντεύξεις τους

Σε όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων οι βομβαρδισμοί συνερίζονταν και τα παραστρατιωτικά τάγματα των Ναζιστών εξόντωναν και τρομοκρατούσαν τους κατοίκους. (Πάνω από 15000 νεκροί άμαχοι εκ των οποίων 2000 περίπου παιδιά).

Στόχος της συλλογικής Δύσης ήταν ο εξαναγκασμός της Ρωσίας να επέμβει ώστε να έχουν το τυπικό άλλοθι του οικονομικού στραγγαλισμού της Ρωσίας και μέσα από την πολεμική σύρραξη να την εξουθενώσει και να την θέσει υπό τον έλεγχο της ώστε στην συνέχεια να την κομματιάσει σε πολλά μικρότερα κρατίδια

 
Με αυτό τον τρόπο θα έβαζαν στο χέρι τις πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές της ενώ συγχρόνως θα αποκτούσαν στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στον τελικό στόχο τους που ήταν η Κίνα για την οποία προορίζονταν η ίδια μοίρα.
Το σχέδιο θα ολοκληρωνόταν με μια παγκόσμια διακυβέρνηση υπό την εξουσία των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων της.

 
Δυστυχώς για την συλλογική Δύση και ευτυχώς για την ανθρωπότητα όλα αυτά γύρισαν "μπούμερανγκ" διότι τα ανέτρεψε (για μια ακόμη φορά). Ο Πούτιν και ο Ρωσικός λαός με την ιστορική Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση, ουσιαστικά σήκωσαν στην πλάτη τους το βάρος της ανατροπής των σχεδίων της παγκοσμιοποιησης και της ιμπεριαλιστικής επικράτησης της συλλογικής Δύσης.

 
Έτσι η Ευρώπη βιώνει την χειρότερη αποανάπτυξη στην ιστορία της με σημαντικότερο παράγοντα την έλλειψη φθηνής ενέργειας, οδηγώντας τις βιομηχανίες της σε ύφεση η ακόμα και σε κλείσιμο.

 
Τώρα ο Τραμπ τρέχει να μαζέψει τις επικίνδυνες ανοησίες των προκατόχων του αφήνοντας την Ευρώπη στον θλιβερό απολογισμό της και την επερχόμενη κατάρρευση της.

Ο Μπάιντεν και η πιθανή εμπλοκή της Πολωνίας στον πόλεμο με την Ρωσία.

 του Γιάννη Αθανασιάδη

Η Μοναδική φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάιντεν επισκέφτηκε κράτος της Ε.Ε. ήταν στις 26/06/22 στην Γερμανία και αυτή είχε να κάνει με την διάσκεψη των G7 και όχι αυτό καθ' αυτό με την Γερμανία.

Στις 20 λοιπόν του Φεβρουαρίου (σε πέντε ημέρες δηλαδή) θα επισκεφτεί για πρώτη φορά κράτος της Ε.Ε.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι για να μετακινηθεί ο γηραιός πρόεδρος σε Ευρωπαϊκή χώρα για προσωπική συνομιλία με τον πρόεδρο της, έχει ιεραρχηθεί ως πρώτης προτεραιότητας η ανάγκη για υψηλού επιπέδου συμφωνίες.
Ποια θα μπορούσε να ήταν η χώρα αυτή;

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι αυτή η χώρα θα ήταν η Γερμανία.
Η χώρα αυτή έχει πληγεί ανεπανόρθωτα (για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον) από την συμμετοχή της στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, αλλά έχει παράλληλα δεχθεί τεκμηριωμένα ( βλπ Seymour Hersh "How America Took Out The Nord Stream Pipeline") το μεγαλύτερο τρομοκρατικό χτύπημα σε Ευρωπαϊκό έδαφος από... τις ΗΠΑ με την ανατίναξη των αγωγών Nord Stream, ενός έργου που χρειάστηκαν δεκαετίες να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί και δισεκατομμύρια ευρώ επενδύσεων.
Τι πιο λογικό λοιπόν να πάει ο Τζο εκεί και να ζητήσει μια συγγνώμη υπογράφοντας διμερείς συνθήκες που θα ζαχάρωναν το πικρό χάπι της προδοσίας.
Λυπάμαι θα σας απογοητεύσω δεν είναι η Γερμανία .

Θα μπορούσε να ήταν η Γαλλία σαν ανταπόδοση της επίσκεψης Μακρόν και σαν χώρα που έχει ισχυρή επιρροή στην ΕΕ (την οποία εν τω μεταξύ και αυτήν! την άδειασαν ακυρώνοντας μια συμφωνία πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ που είχε κάνει με την κυβέρνηση της Αυστραλίας για την πώληση υποβρυχίων μέσω της γαλλικής εταιρείας NAVAL).
Όχι ούτε αυτήν πρόκειται να επισκεφθεί ο γέρο Τζο.

Η χώρα για την οποία ξεκούνησε τον κ..... του από το οβάλ γραφείο είναι η Πολωνία!

Στην Πολωνία θα έχει συνομιλίες με τον πρόεδρο Άντρζεϊ Ντούντα και προφανώς θα δει και τον Ζελένσκι (ο μαϊντανός που πάει παντού).

Τι άραγε είναι τόσο σημαντικό που υποχρέωσε τον Τζό να πάει αυτοπροσώπως στην Πολωνία;
Εδώ αρχίζουν οι υποθέσεις προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε τα σενάρια που υπάρχουν.


Αλλά πριν αρχίσουμε τις υποθέσεις καλό είναι να επισημάνουμε ότι οι Πολωνοί είναι παραδοσιακοί εχθροί των Ρώσων αλλά εξίσου και των Γερμανών (παρά τις προσπάθειες που έγιναν για εξομάλυνση του λαϊκού αισθήματος μέσω πολιτιστικών, και όχι μόνον, προγραμμάτων της ΕΕ). Η εθνικιστική κυβέρνηση του Ντούντα όπως γνωρίζουμε έχει ζητήσει από την Γερμανία κάτι εκατοντάδες δισεκατομμύρια αποζημίωση για τις καταστροφές του Β'ΠΠ, ενώ έδειξε ιδιαίτερη ικανοποίηση στην είδηση την ανατίναξης των αγωγών Nord Stream (σχεδόν πανηγύριζαν στα social media).

Με βάση όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα τρία είναι τα πιο πιθανά σενάρια που μπορεί να δρομολογηθούν στις όποιες συζητήσεις γίνουν μεταξύ Μπάιντεν και Ντούντα, τα οποία πολύ πιθανόν να συνδυαστούν και μεταξύ τους.


1. Με διαγνωσμένη την αδυναμία πλέον των ουκρανών να σταματήσουν τους Ρώσους, ο μόνος τρόπος για να μην εμπλακεί άμεσα το ΝΑΤΟ (με ότι αυτό συνεπάγεται), είναι να γίνει μια εσπευσμένη παρέμβαση του Πολωνικού στρατού στην Ουκρανία στην λογική της προάσπισης των ζωτικών συμφερόντων της χώρας. Στην περίπτωση αυτή δεν έχουμε παραβίαση των άρθρων της συμμαχίας διότι ο πόλεμος θα διεξαχθεί στο έδαφος της Ουκρανίας. Έτσι θα στηριχθεί με τον ίδιο τρόπο που στηρίζεται και η Ουκρανία, μια εαρινή αντεπίθεση ενός «πολωνοουκρανικού» στρατού. Με λίγα λόγια νέο αίμα στην κρεατομηχανή των Ρώσων και φυσικά παράταση της φθοράς του προέδρου Πούτιν και της Ρωσίας. Όπως καταλαβαίνετε το θέμα εδώ είναι να ματώνει η Ρωσία με κάθε κόστος και στην συγκεκριμένη περίπτωση μέχρι και τον τελευταίο Πολωνό στρατιώτη. Αλώστε οι ΗΠΑ έχουν αποδείξει ότι αδιαφορούν για την μοίρα των συμμάχων τους αρκεί να εξυπηρετούνται τα σχέδια τους.


2. Βλέποντας την αναπόφευκτη συντριβή των Ουκρανών, τον ευνόητο τεμαχισμό της και την απομάκρυνση κάθε προοπτικής να την εντάξουν στο ΝΑΤΟ, διευκολύνει τις ΗΠΑ η προοπτική να ενσωματώσει η Πολωνία την Δυτική Ουκρανία, (η Γαλικία ήταν πρώην Πολωνική επαρχία) μέσω ενός δημοψηφίσματος, το οποίο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες θα έχει πολύ μεγάλα ποσοστά αποδοχής. Άλλωστε η Ρωσία δεν θα δακρύσει για την απώλεια του πιο αντιρωσικού και φιλοναζιστικού κομματιού της Ουκρανίας.
Βέβαια και οι Πολωνοί έχουν κάτι χρεωστούμενα στους Μπαντεριστές ΝΑΖΙ της Δυτικής Ουκρανίας οι οποίοι εξόντωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνούς και εβραιοΠολωνούς. Αλλά προφανώς αυτό προς το παρόν δεν το αναφέρουν για λόγους τακτικής. 

Ήδη έχει γίνει μια «μαλακή εισβολή» των Πολωνών στην περιοχή με μία διακρατική συμφωνία που έγινε με το καθεστώς του Ζελένσκι η οποία προβλέπει συμμετοχή πολωνών στις δημόσιες υπηρεσίες και εισαγωγή της Πολωνικής γλώσσας στα σχολεία της περιοχής.
Αν συμβεί αυτό, όπως καταλαβαίνετε, θα είναι μια έμμεση επέκταση του ΝΑΤΟ με όλα τα καλούδια που συνεπάγονται (βάσεις, στρατικοποίηση κλπ της περιοχής).
Σε αυτό το σενάριο μπορούμε πίσω από τις γραμμές να διακρίνουμε την υποβάθμιση της Γερμανίας την οποία θα υπερσκελίσει πολύ σύντομα η Πολωνία ως υπέρτερος στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.


3. Το τρίτο σενάριο αφορά σε ένα νέο μέτωπο που μπορεί ανα πάσα στιγμή να ανοίξει στα σύνορα Πολωνίας Λευκορωσίας.
Σε μια λογική μεγαλοϊδεατισμού της  εθνικιστικής κυβέρνησης της Πολωνίας τα εδάφη στα σύνορα με την Λευκορωσία και σε ένα βάθος 60 περίπου χιλιομέτρων θεωρούνται αλύτρωτα αρχαία Πολωνικά εδάφη.
Την ίδια ώρα ανοίγεται μια προοπτική ενοποίησης ή ομοσπονδοποίησης με την Λιθουανία και πιθανόν και τις άλλες δυο χώρες της Βαλτικής (στο παρελθόν υπήρξε κοινό ΠολωνοΛιθουανικό βασίλειο που περιλάμβανε όλες τις χώρες της Βαλτικής).
Αυτό προϋποθέτει απομόνωση της ρωσικής περιοχής του Καλίνιγκραντ κάτι που φαίνεται αδιανόητο. 

Βέβαια αδιανόητο φαινόταν και το χτύπημα στους αγωγούς Nord Stream αλλά η τρέλα των Δυτικών ξεπερνά τα αδιανόητα.
Φυσικά κάτι τέτοιο εξυπηρετεί τους στόχους των ΗΠΑ και της συλλογικής Δύσης διότι διευρύνεται το μέτωπο και παράλληλα κατά την άποψη τους θα εξασθενεί την Ρωσία σε σημείο που θα καταρρεύσει εκ των έσω. 

\Σε κάθε περίπτωση είναι το πιό επικίνδυνο σενάριο.

Όπως καταλαβαίνετε και τα τρία σενάρια θα μπορούσαν να συνδυαστούν μεταξύ τους είτε συνολικά είτε σε επι μέρους σημεία τους.

Όλα αυτά όμως τα υποθέτουμε με δεδομένη την πολιτική συνέχεια της Δύσης στην λογική του μονοπολικού κόσμου και της παγκοσμιοποίησης.

Όμως όσες συμφωνίες κι αν κλείσει ο Μπάιντεν με το Ντούντα η δυναμική απάντηση της Ρωσίας στα σχέδια της συλλογικής Δύσης έδωσε την κατάλληλη ώθηση στον τροχό της ιστορίας και μια νέα Ανατολή χαράζει στην ανθρώπινη ιστορία. 

Ένα νέο μέλλον στο οποίο η φούσκα του Δυτικού ιμπεριαλισμού θα σπάσει και οι λαοί θα έχουν την ευκαιρία να σηκώσουν ξανά το κεφάλι με αξιοπρέπεια.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε μέσα στην δίνη της μονόπλευρης πληροφόρησης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με κυρίαρχη θέση σε αυτήν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι... "έγκυροι δημοσιογράφοι τους".

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, έχει στον ένα ή το άλλο βαθμό κατανοήσει ότι παίζουν με την νοημοσύνη του.

Όμως παρ’ όλα αυτά η παραπληροφόρηση στο θέμα του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου σε όλο τον λεγόμενο Δυτικό κόσμο ακολουθεί την γνωστή οδηγία του Γκέμπελς "Ένα ψέμα που λέγεται μια φορά παραμένει ψέμα, αλλά ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται χίλιες φορές γίνεται η αλήθεια".

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και ένα ακόμα μεγαλύτερο των χωρών της Νατοϊκής Δύσης βρίσκεται σε μια σύγχυση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται στην καθοριστική για τους λαούς του πλανήτη αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Το θλιβερό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι πολιτικοί φορείς, κόμματα και οργανώσεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντινατοϊκά κρατούν ίσες αποστάσεις σιγοντάροντας ουσιαστικά την δυτική προπαγάνδα.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι άσχετοι με το αν μας αρέσει η όχι ο Πούτιν, άσχετοι με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που υπάρχει στην Ρωσία ή τις ΗΠΑ και τις χώρες στις οποίες ηγείται. (Αυτό είναι κάτι που θα εκτιμήσουν οι λαοί σε δεύτερο χρόνο).

Εάν όμως η Ρωσία ηττηθεί σε αυτήν την αναμέτρηση τότε θα επικρατήσει ο μονοπολικός κόσμος όπως τον έχει σχεδιάσει η ιμπεριαλιστική Δύση.

Θα έχουμε δηλαδή την επικυριαρχία της μίας υπερδύναμης σε όλο τον πλανήτη, η οποία μας έχει δώσει μέχρι τώρα άπειρα δείγματα γραφής του τί σημαίνει αυτό.

Θα επικρατήσει η παγκοσμιοποίηση των μονοπωλίων και της λεηλασίας των λαών.

Όσοι λαοί "σηκώσουν κεφάλι" θα έχουν την μοίρα της Λιβύης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας, και της Συρίας.

Θα διαλύουν χώρες και θα εξαθλιώνουν λαούς δημιουργώντας καραβάνια προσφύγων εξαπλώνοντας τον πόνο και την δυστυχία στο μεγαλύτερο ποσοστό των λαών του πλανήτη.

Ενώ παράλληλα θα παρεμβαίνουν στις χώρες που δεν τους αρέσει η εκλεγμένη κυβέρνηση με τις γνωστές πλέον "έγχρωμες επαναστάσεις" και πραξικοπήματα όπως συμβαίνει τώρα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως έγινε στην Ουκρανία και όπως πήγε να γίνει και στην Λευκορωσία αλλά εκεί απέτυχε λόγο της Ρωσικής υποστήριξης.

Αλλά και αν κάποιοι λαοί αποφασισμένοι και μαχητικοί αντισταθούν, θα τους στραγγαλίσουν οικονομικά με αποκλεισμούς και εμπάργκο όπως την Κούβα, το Ιράν, τη Βενεζουέλα, τη Συρία, και όπως πήγε να γίνει και με την Ρωσία.

Θα επικρατήσει ένας Οργουελιανός δυστοπικός κόσμος που μια οικονομική ελίτ θα καθορίζει τις μοίρες των κρατών και των λαών τους.

Αντίθετα!

Με την ήττα του ΝΑΤΟ και την κατάρρευση του νεοταξικού μοντέλου της παγκοσμιοποίησης, μπαίνουμε σε μια νέα παγκόσμια ισορροπία ενός πολυπολικού κόσμου.

Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών θα μπορούν να έχουν την δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής και έτσι να λειτουργούν στην βάση της αμοιβαίας επωφελούς σχέσης, ανοίγοντας προοπτικές σε χώρες προτεκτοράτα, ημιαποικίες και καθηλωμένες από την εκμετάλλευση και την φτώχια, να διεκδικήσουν μια καλύτερη μοίρα κάτω από τον ήλιο αυτού του γαλάζιου πλανήτη.

Ενώ οι λαοί θα μπορούν να επιλέξουν το κοινωνικό μοντέλο που θα βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης τους χωρίς τον φόβο των "ανθρωπιστικών" βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ.

Η πατρίδα μας έχει όλα εκείνα τα πλεονεκτήματα που μπορούν να παρέχουν μια ανθρώπινη και ποιοτική ζωή στο λαό της.

Για να μπορέσουμε όμως να τα αξιοποιήσουμε πρέπει να απαλλαγούμε από την "επιτροπεία" των ιμπεριαλιστών της Δύσης και να ανατρέψουμε το ξενόδουλο (δωσιλογικό) πολιτικό καθεστώς, που για πάνω από ένα αιώνα έχουν μετατρέψει τον πλούτο της πατρίδας σε προίκα των ξένων αφεντάδων τους και τον λαό μας σε "επαίτη" και την χώρα μας σε δουλοπαροικία χρέους.

Αυτό δεν θα γίνει ποτέ σε έναν μονοπολικό καπιταλιστικό πλανήτη!

Η ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία αποτελεί το πρώτο βήμα για την απελευθέρωση του λαού μας και των λαών όλης της Οικουμένης.