Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Ο λαός μπροστά από την "προκάτ πρωτοπορία".

του Γιάννη Αθανασιάδη



Άρχισαν να μυρίζουν εκλογές και βγήκαν οι διάφοροι "opinion leaders" επαναστατικού προφίλ, να αναλύσουν ότι...
Ναι μεν είναι κακός ο Σύριζας κι ο Αλέξης, αλλά δεν είναι ίδιος με την ΝΔ και τον Κούλη!
Και δώστου σεντόνια και αρθρογραφία στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Άνθρωποι που κατά τα άλλα μιλούν για επανάσταση, για κοινωνική δικαιοσύνη, για λαϊκή απελευθέρωση, σπεκουλάρουν υπέρ του "λιγότερο κακού" ΣΥΡΙΖΑ!
Συγγνώμη αλλά παρ' ότι με κάποιους από αυτούς θα βρεθούμε είτε σε αίθουσες είτε στο δρόμο, δεν μπορώ να τηρήσω κανένα πολιτικό πολιτισμό.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι η εφεδρεία του συστήματος.
Βολεμένοι με τον Α' η τον Β' τρόπο από τις συγκυρίες και τα παλιά συντρόφια, αντί να βάλουν την διαχωριστική εκεί που πρέπει, περιμένουν με ανώδυνες κορώνες και παρουσίες σε κάποιες πορείες να έρθει και η δική τους σειρά.
Αντί να ξεκαθαρίσουν ότι υπάρχουν πολιτικά χαρακτηριστικά που εντάσσουν το σύνολο σχεδόν των κομμάτων του κοινοβουλίου στο δουλοπρεπές, νεοφιλελεύθερο και αντιλαϊκό μέτωπο, στην υπηρεσία διεθνών τοκογλύφων και υπερεθνικών ελίτ.
Προσπαθούν να στρέψουν το βλέμμα του λαού από την μεγάλη εικόνα στην μικρή.
Ότι δηλαδή ανάμεσα στους δοσίλογους (ναι δοσίλογους τους λέω κι ας ανατριχιάζουν οι πολιτικά ορθοί της συνομοταξίας τους ), υπάρχουν οι πολύ κακοί και οι λιγότερο κακοί.
Και εμμέσως πλην σαφώς σου βάζουν το ψηφοδέλτιο του Σύριζα στο χέρι δια της τεθλασμένης.
Κατά τα άλλα κάνουν κριτική στην κυβέρνηση, και οργανώνουν θνησιγενείς συλλογικότητες σπαταλώντας τις δυνάμεις του λαού και βοηθώντας στην απογοήτευση και την αποστράτευση όσων προσπαθούν με γνήσια πίστη στον αγώνα να δημιουργηθεί το μέτωπο της ανατροπής.
Η λύση δεν βρίσκεται στα κόμματα του κοινοβουλίου, δεν μας αφορά μεταξύ προδοτών ποιος είναι ο λιγότερο προδότης.
Ούτε πρέπει να δίνουμε αξία στους "αντισυστημικούς" του συστήματος.
Το μόνο μας χρέος είναι να οργανώσουμε τον φορέα που θα απευθύνεται στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού, που υποφέρει και που τα υπάρχοντα κόμματα και φορείς, προσπαθούν να τους βάλουν σε προκατασκευασμένα ιδεολογικά καλούπια υποτιμώντας και ειρωνευόμενοι τα πηγαία και αυθόρμητα λαϊκά συναισθήματα.
Ο λαός μπροστά από την "προκάτ πρωτοπορία".



Ο Βρώμικος ανθρωπισμός των ιμπεριαλιστών.

του Γιάννη Αθανασιάδη



Το κόλπο είναι παλιό από την εποχή του Κάστρο, του Αλιέντε, μέχρι τη Λιβύη,τις ροζ επαναστάσεις, τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, και γενικά τις χώρες της λατινικής Αμερικής.

Υπάρχει ας πούμε μια χώρα που ο εξαθλιωμένος της λαός, παίρνει τον εθνικό της πλούτο στα χέρια του ή που τέλος πάντων αποφασιζει να ασκεί όπως δικαιούται, ανεξάρτητη οικονομική και κοινωνική πολιτική.

Αυτό όμως δεν αρέσει στις ΗΠΑ και τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της.

Της κάνουν εμπάργκο σε τροφές, μηχανήματα και φάρμακα (ενίοτε όπου βολεύει και σε καύσιμα).

Ο λαός αρχίζει και ανησυχεί.

Τότε κατεβαίνουν οι αστοί και οι λακέδες τους σε διαδήλωση διαμαρτυρίας.

Αμεσως μετά πλακώνουν οι αγανακτισμένοι οπλοφόροι.

Η κυβέρνηση αποτρέπει αυτές τις "αυθόρμητες" διαδηλώσεις.

Αυτό διογκώνεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και χαρακτηρίζεται δικτάτορας ο εκλεγμένος πρόεδρος - πρωθυπουργός.

Το εμπάργκο γίνεται τώρα αποκλεισμός και ωμή παρέμβαση στη χώρα.

Ο λαός τρομοκρατημένος λεηλατεί τα σουπερμαρκετ.

Κάποιοι φοβούμενοι την εξέλιξη φεύγουν σε διπλανές χώρες που "πρόθυμα" διαχειρίζονται τα κονδύλια από τις διάφορες "ανθρωπιστικές" οργανωσεις.

Εικόνες χάους μεταδίδονται από τα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο.

Κάπου εκεί έρχεται ο νεοφιλελές "χάσκας" να σου ανεβάσει φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα απο το στημένο χάος και να σου μιλήσει για αποτυχημένα κοινωνικά μοντέλα και πόσο σπουδαία ελευθερία παρέχει η κοινωνία των ιδιωτών και των αγορών.

(Δηλαδή επειδή δεν θέλεις να χρησιμοποιούν το σπίτι σου και την κρεβατοκάμαρα σου όπως θέλουν αυτοί, σου απαγορεύουν να βγεις και να ψωνίσεις ελεύθερα. Και ενώ σε έχουν με άδειο ψυγείο και αποκλεισμένο για να προσφέρεις την εργασία σου. Βγαίνουν και ανακοινώνουν στα ΜΜΕ (που είναι δικά τους), ότι το μοντέλο να έχεις δικό σου σπίτι απέτυχε).

Ακολουθουν βέβαια ψηφίσματα από διάφορες διεθνείς οργανώσεις που καταδικάζουν την συγκεκριμένη κυβέρνηση για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τελειώνει με κατάληψη της εξουσίας από τους αντιφρονούντες, διάλυση του κοινωνικού κράτους, και επαναφορά της συντεταγμένης με τα Αμερικανικά συμφέροντα πολιτικής.

Με θύμα όπως πάντα το λαό.

Αυτό το κόλπο (μέχρι ώρας) δεν έπιασε μόνο στην Κούβα που παρά το εμπάργκο μισού αιώνα, χάρη στην συμμετοχή του λαού κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να αναγνωριστούν διεθνώς το σύστημα υγείας και παιδείας της.

Σκεφτείτε να μην την είχαν και σε αποκλεισμό!

Και στην Βενεζουέλα από την περίοδο του Τσάβες, και τωρα με το Μαδούρο, παρακολουθούμε με αγωνία το σενάριο να εξελίσσεται.

Όσο παλιό είναι το κόλπο άλλο τόσο παλιά είναι και η βλακεία που δέρνει τους φοβισμένους από τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα, δυτικούς λαούς.

Αυτοί οι λαοί αγωνίζονται για την εθνική τους ανεξαρτησία και έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν οι ίδιοι πως θα προχωρήσουν στην εσωτερική λειτουργία του κράτους τους και δεν έχουν καμία δουλειά οι διάφοροι σωτήρες και οι λακέδες τους να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις τους με αθέμιτους τρόπους όπως το εμπάργκο, οι αποκλεισμοί και οι επεμβάσεις.





Ο μη ανιχνεύσιμος πολιτικός χώρος.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Όταν σε συνθήκες φτώχειας και ανασφάλειας επικρατούν οι σκοπιμότητες και η ημιμάθεια, τότε χάνεται το μέτρο και παράγεται κοινωνικός αυτοματισμός, πόλωση, κλιμάκωση της βίας και τυφλή και αποπροσανατολισμένη αντιπαράθεση.

Στην μεγιστοποίηση του αλληλοσπαραγμού συμβάλουν τα ΜΜΕ, οι πολιτικοί "ταγοί" και οι απανταχού "ηγετίσκοι".

Όχι κραυγές - όχι αφορισμοί - όχι εύκολες καταδίκες.

Θέλουν να στρέψουν την προσοχή μας και την οργή μας αλλού μη τους κάνετε το χατήρι.

Ο πραγματικός εχθρός βρίσκεται στο ευρώδουλο κοινοβούλιο.

Ότι πάθαμε και ότι παθαίνουμε έχει την υπογραφή τους.

Αυτούς πρέπει να τελειώσουμε μια και καλή.

Υπάρχει ένας χώρος που δεν καταγράφεται στα ραντάρ των συστημικών πολιτικών οργανώσεων.

Υπάρχει ένας χώρος που οι αριστεριστές και οι διάφορες σέχτες της αριστεράς τον σνομπάρουν, τον βρίζουν και τον πετροβολουν.

Υπάρχει ένας χώρος που οι νεοφιλελέδες και οι αστοί, τον θεωρούν πλέμπα και κοινωνικό σκουπίδι.

Υπάρχει ένας χώρος που δεν πληρεί τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας.

Υπάρχει ένας χώρος που δεν χωρά πουθενά στα υπάρχοντα κόμματα και κομματίδια δεξιά κι αριστερά.

Υπάρχει ένας χώρος που η ανάγκη της ιστορίας θα τον οδηγήσει στην συγκρότηση του ως πρωτοπόρο πολιτικό υποκείμενο και θα αφήσει πίσω όλα τα σχέδια και τα πλάνα των φερέλπιδων πρωτοποριών.

Υπάρχει ένας χώρος που αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία του λαού.

Είναι ο ίδιος ο λαός που αγαπά την πατρίδα του και ξέρει να μιλά τη γλώσσα της καρδιάς, που καμμία κομματική και ιδεοληπτική παρωπίδα δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει.

Ήρθε η ώρα του.

Κι αυτό μόνο με συναίνεση και αλληλοσεβασμό στον ευρύ κοινωνικό πολιτικό χώρο που υποφέρει και αντιστέκεται μπορεί να γίνει. Μακριά από εγωισμούς και καπετανιλίκια.

Ο ρ γ α ν ω μ έ ν α!

Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί η διάλυση που μας ταλανίζει.

Μόνο έτσι θα οργανωθεί αυτός ο χώρος για να πάρει πίσω την πατρίδα.

Μόνο έτσι θα γίνουμε, όσο κι αν μας έχουν φοβίσει, ανίκητοι.

Εθνική ανεξαρτησία, Λαϊκή κυριαρχία, Κοινωνική δικαιοσύνη, Δημοκρατία από το λαό.

Μην ιδεολογικοποιείτε την υποταγή και την μοιρολατρία.

Είναι στο χέρι μας αρκεί να σπάσουμε τα δεσμά του φόβου.


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Σε λάθος μέρος, την λάθος ώρα και στο λάθος κοινό.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Αθήνα 3:30μμ

Μέσα στην βουβή ραστώνη του καύσωνα, ακούω ένα θρασύτατο πετεινό να ξελαρυγγιάζεται σπάζοντας τους μονότονους απόηχους από την λεωφόρο και κάποια κλιματιστικά που οι ιδιοκτήτες τους είχαν προφανώς ακόμα φιλικές σχέσεις με την ΔΕΗ!

Ο κόκορας καμαρωτός κι αδέσποτος είχε ανέβει πάνω στην σχάρα ενός αυτοκινήτου και με την αδιαμφισβήτητη πεποίθηση του καθήκοντός του, διατράνωνε το αφυπνιστικό του κάλεσμα!

Χαμογέλασα στο σουρεαλιστικό αυτό θέαμα, νοιώθοντας συμπόνια για το ταλαίπωρο αυτό κοκόρι, αλλά και μια ευχάριστη αίσθηση χωριού, που εγώ παιδί προσφύγων, γεννημένο και ριζωμένο στην Αθήνα, πάντα ονειρευόμουνα να είχα.

Όμως μια μικρή αναταραχή άρχισε να δημιουργείται προερχόμενη από τα μπαλκόνια και τις κυρίες που ετοίμαζαν αργοπορημένες το μεσημεριανό.

"Καλέ που βρέθηκε αυτό το πετεινάρι"?

Είπε με έκπληξη η γειτόνισσα απο το απέναντι μπαλκόνι.

Ακολούθησε μια μικρή διασκεψη μεταξύ μπαλκονιών, παραθύρων, και αυλών.

"Δεν είναι δυνατόν! Ποιός έχει κότες μέσα στην πόλη"!!

"Να καλέσουμε την αστυνομία"

"Δεν πειράζει καλέ, καποιανού είναι"

"Μα μεσημεριάτικα το κωλόπουλο... μας έσπασε τα νεύρα"!

"Ρε παιδιά να το μαζέψει κάποιος."

"Θα γεμίσουμε κοτόψειρες"!!!

"Το παιδί μιας φίλης μου κόντεψε να χάσει το μάτι του από ένα παλιοκόκορα"!

Σε χρόνο μηδέν απ' τα τέσσερα τετράγωνα, καμιά δεκαριά μπαλκόνια, αυλές και παράθυρα, με μια ενοχλημένη έως πανικόβλητη συμπεριφορά, στιγμάτισαν το ταλαίπωρο και ευσυνείδητο κοκόρι από ταραξία μέχρι τραμπούκο, φορέα ασθενειών και παρείσακτο!

Σε λίγο εμφανίστηκε ο ιδιοκτήτης του ο οποίος το μάζεψε, απολογούμενος στις επιθετικές κυρίες που τον έψελναν, ότι το έχει για να το πάει την Πέμπτη στο χωριό!

Έμεινα να κοιτώ με θλίψη το καημένο το κοκόρι, που κρεμόταν ανάποδα από τα χέρια του ιδιοκτήτη του...

Το αφυπνιστικό του κάλεσμα δεν μπορούσε να έχει καμία τύχη γιατί ήταν σε λάθος μέρος, την λάθος ώρα και στο λάθος κοινό.

Η πιθανότερη κατάληξη του θα είναι στην...κατσαρόλα...

Καλό... "μεταμνημονιακό" Φθινόπωρο αδέρφια.



Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Δεν μπορώ να ζήσω ηθικά νεκρός.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Οκτώ διάπυρα χρόνια τώρα.

Βαρέθηκα τους σοβαροφανείς, τους φρόνιμους, τους ορθολογιστές και τους διανοητικούς γραφειοκράτες.

Βαρέθηκα τους αερολόγους, τους εμμονικούς, τους ιδεοληπτικούς, τους κάθε λογής θρησκόληπτους .

Βαρέθηκα τις αυθεντίες, τους λογιότατους, τους σπουδαγμένους, τους ακαδημαΐζοντες, τους καλλιγράφους των "σχεδίων", τους..."ακριβολογούντες".

Βαρέθηκα τους ακόλουθους, τους κουτοπόνηρους της προσκολλήσεως, και τους εγωπαθείς πολιτικολογούντες.

Βαρέθηκα τους "χύμα" επαναστάτες, τους "νηπιοδημοκράτες", τους αρχαιοτρελαμένους και τους διεθνοσυμπλεγματικούς "αλυχτάδες".

Βαρέθηκα τους επαγγελματίες επαναστάτες, τους αλληλέγγυους τοις μετρητοίς και τους αλληλέγγυους επί "πιστώσει".

Βαρέθηκα τους πατριδοκάπηλους και τους πατριδοκλάστες, τους υπεράνω του λαού και τους διαλυτικούς οχλοκράτες.

Δεν έχω κανένα όπλο πέρα από την κοινή λογική και την απροκατάλυπτη ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν είμαι σοφός ούτε μάρτυρας, απλά πιστεύω πως αυτή την ώρα χάνεται μια πατρίδα, η πατρίδα μου και εξανδραποδίζεται ένας λαός, ο λαός μου. Αν δεν συνεχίσω να προσπαθώ για να σταματήσει αυτό θα είμαι ένα ηθικό πτώμα.

Μπορώ να χάσω κάθε υλικό αγαθό, αλλά δεν μπορώ να ζήσω ηθικά νεκρός.

Όσο λοιπόν κι αν φαίνεται ότι πέφτω συνέχεια σε τοίχο από γρανίτη απέλπιδος μοιρολατρίας και θλιβερής αλλοτρίωσης.

Όσο κι αν η ελπίδα απομακρύνεται, όσο κι αν ο χρόνος χαμογελά σαρδόνια.

Δεν θα σταματήσω να προσπαθώ.


Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…»

του Γιάννη Αθανασιάδη


Στα τρία περίπου χρόνια συγκυβέρνησης του αριστεροδεξιού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που πήρε την λαϊκή εντολή με την ίδια υπόσχεση με το προηγούμενο, σοσιαλδεξιό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δηλαδή την κατάργηση των μνημονίων εντός των πλαισίων της ΕΕ και της ευρωζώνης, η ελληνική κοινωνία έχει πλέον αρχίσει να συνειδητοποιεί με βιωματική εμπειρία, πως ότι και να τους υποσχεθούν τα συστημικά κοινοβουλευτικά κόμματα και οι παραφυάδες των πολιτικών σκουπιδιών τύπου Ποτάμι, Ένωση κεντρώων κλπ, στο τέλος θα τους προδώσουν.
Με λίγα λόγια ο λαός αρχίζει και αντιλαμβάνεται πως όσοι δηλώνουν ευρωπαϊστές, ότι και να μας υποσχεθούν δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν διότι πολύ απλά μέσα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, θα έχουμε μνημόνια κι επιτροπεία μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Έστω κι αν τα mainstream ΜΜΕ εξακολουθούν να μας παγιδεύουν σε ψευτοδιλλήματα  και σε απατηλές εξόδους από την κρίση που δεν έρχονται ποτέ.
Έστω κι αν το σύστημα χρησιμοποιεί τις εφεδρείες του, την νεοναζιστική Χρυσή Αυγή για να τρομάξει τους δημοκράτες πολίτες ότι τάχαμου έξω από την ΕΕ θα μας φάνε οι φασίστες.
Απεναντίας μέσα στην ΕΕ τραφήκαν και αναπτύχθηκαν τα νεοναζιστικά και εθνικιστικά μορφώματα ανεβάζοντας τα ποσοστά τους και οδηγώντας τα, ακόμα και στην εξουσία (βλπ. Αυστρία).

Αυτό που αρχίζει πλέον και διαμορφώνεται μετά το καταλάγιασμα του σοκ και της μιντιακής θολούρας στον ελληνικό λαό, είναι ένας νέος πολιτικός χάρτης που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο μεγάλα «στρατόπεδα» το ευρωενωσιακό και το εθνικοανεξαρτησιακό.

Στο ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» ανήκουν όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένης και της χρυσής αυγής. Το ΚΚΕ δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη αν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να πάρει κάθετη θέση στο ζήτημα ή αν πρέπει πρώτα να πέσει ο καπιταλισμός.
Το βέβαιο είναι πως το ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» με όλα αυτά τα κόμματα εντός και εκτός κοινοβουλίου λειτουργεί ως μέτωπο, άσχετα με τις κωμικές και πομπώδεις «περί όνου σκιάς» αντιπαραθέσεις τους. Είναι σταθερό στον νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό του, πέρα και πάνω από τις ιδεολογικές επιφάσεις τους.

Από την άλλη το εθνικοανεξαρτησιακό «στρατόπεδο» αποτελείται από μια τραγική πανσπερμία πολιτικών κομμάτων, κομματιδίων, σεχτών, ομάδων, συλλόγων και ότι άλλο τραβάει η ψυχή σας, τα οποία θεωρούν ότι τους χωρίζει χάος! Και προς τέρψιν και ηδονή των ευρωπαϊστών και του υπερεθνικού κεφαλαίου, «σφάζονται» μεταξύ τους.
Είναι ευνόητο ότι στον χώρο αυτό έχουν παρεισφρήσει εντολοδόχοι των υπηρεσιών και πολιτικοί απατεώνες, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο της όποιας πιθανής μετωπικής συσπείρωσης.

Η απογοητευτική αυτή εικόνα έχει τον αντίκτυπο της στην κοινωνία, που αν και όπως είπαμε πιο πάνω, έχει συνειδητοποιήσει την αιτία της καταστροφής της, δεν έχει καμία διάθεση να εμπλακεί σε αυτό το «πανηγύρι». Συνεπώς όποιες επαναστατικού χαρακτήρα λογικές ανατροπής προσπαθούν πιεστικά να προκληθούν στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, είναι στα όρια της ουτοπίας.
Στην χειρότερη περίπτωση να έχουμε κάποια σπασμωδική και ανοργάνωτη εξέγερση που θα καταλήξει σε αιματοβαμμένη ήττα του λαϊκού κινήματος και οπισθοδρόμηση του αγώνα.

Επομένως αυτό που στην παρούσα κατάσταση μπορούμε να πετύχουμε, είναι να συγκροτηθεί το πολιτικό υποκείμενο, ο κοινός λαϊκός φορέας δηλαδή. Αυτός που θα μπορέσει πειστικά να εκφράσει και να ενώσει την δυναμική της μεταστροφής του λαού προς την απελευθέρωση του από την Ευρωενωσιακή εξάρτηση, αφού ξεκαθαρίσουμε τον πατριωτικό και φιλολαϊκό δημοκρατικό χαρακτήρα του.
Μακριά από προβοκάτορες εθνοφασίστες και διαλυτικά ιδεοληπτικά στοιχεία. Καθαρές εξηγήσεις.
Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…».
Επανίδρυση μιας  Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας.



Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Η αξιοπρέπεια του λαού μας δεν είναι άπιαστο όνειρο.

του Γιάννη Αθανασιάδη



Αυτό το οποίο διεκδικούμε είναι η αξιοπρέπεια του λαού μας σε ένα Δημοκρατικό περιβάλλον, Εθνικής ανεξαρτησίας, Λαϊκής κυριαρχίας και Κοινωνικής δικαιοσύνης.

Απλά και αυτονόητα πράγματα (σε μια πατρίδα ανθρώπων και όχι ανδράποδων), τα οποία μας έχουν κάνει να τα θεωρούμε άπιαστο όνειρο.

Κι όμως είναι στο χέρι μας αρκεί να τα διεκδικήσουμε νικώντας πρώτα τον προσωπικό μας φόβο και την τρομοκρατία του ξενόδουλου συστήματος.

Να αποκτήσουμε και να προασπίσουμε, ένα αυτεξούσιο δημοκρατικό κράτος με εθνικό νόμισμα και οικονομική αυτοδιάθεση, που να εγγυάται:

  • Το βασικό εισόδημα όλων των πολιτών του.
  • Την κάλυψη των βασικών αναγκών για σίτιση, ένδυση, στέγαση, θέρμανση και μετακίνηση.
  • Την εργασία, σε ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες και την προστασία της αξιοπρέπειας των εργαζομένων.
  • Την προστασία της οικογένειας και της μητρότητας.
  • Την δωρεάν ιατροφαρμακευτική κάλυψη και περίθαλψη, σε ένα εθνικό σύστημα υγείας προς όλους, χωρίς διακρίσεις και φακελάκια.
  • Την δωρεάν παιδεία με ανθρωποκεντρικό και κοινωνικό χαρακτήρα προς όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς παραπαιδεία.
  • Τον σεβασμό στους γέροντες και τους αδύνατους προς εργασία, εξασφαλίζοντας το υπόλοιπο της ζωής τους με αξιοπρέπεια.
  • Δημόσιες υπηρεσίες και υπαλλήλους που θα σέβονται και θα υπηρετούν πραγματικά τους πολίτες χωρίς διακρίσεις.
  • Σχεδιασμένη και ισόρροπη παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη που λαμβάνει υπόψιν της πάντα την εθνική επάρκεια στο σύνολο των αναγκών της χώρας, με προτεραιότητα στην απορρόφηση και βελτίωση, της εγχώριας παραγωγής.
  • Αξιοποίηση υπέρ του λαού των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
  • Στήριξη της καινοτομίας και της έρευνας.
  • Προώθηση των τεχνών και της ποιοτικής ψυχαγωγίας για όλο το λαό.
  • Αμοιβαία επωφελείς σχέσεις με τους γειτονικούς λαούς σε μια κατεύθυνση δημιουργίας ασφαλούς και φιλικής συνύπαρξης.
  • Αλλά και ισχυρή αποτρεπτική δύναμη προς κάθε επιβουλή.
  • Την τήρηση όλων των παραπάνω με σκληρές ποινές στους παραβάτες.

Όλα αυτά σε ένα πλαίσιο εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας, μακριά από υποτέλειες και ευρωναζιστικές ενώσεις.

Πρακτικά δεν είναι τόσο δύσκολο όσο θέλουν να μας πείσουν οι ευρώδουλοι δυνάστες, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και να λειτουργήσουμε ως κυρίαρχο έθνος. Ενότητα είναι η «μαγική» λέξη.

Η ένταξη στον ενωτικό και αλληλέγγυο αγώνα του λαού, είναι χρέος του καθενός από εμάς που συμφωνούμε, βάζοντας στην άκρη όλα τα υπόλοιπα που μας χωρίζουν.


Να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας.
Να φέρουμε πάλι την αξιοπρέπεια και το χαμόγελο στις καρδιές μας.


Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Τα μνημόνια σε κάνουν αντικοινωνικό ή σε φέρνουν πιο κοντά σε πραγματικές φιλίες.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Στη χώρα που η έξοδος, η διασκέδαση και η κοινωνικότητα έχει ταυτιστεί με την συντροφιά γύρω από ένα τραπέζι. Όταν αυτό δεν μπορεί να το αντέξει το πορτοφόλι,τότε τα καλέσματα των φίλων για τσιπουράκι στο "μελτεμάκι του Σαράντου", αντιμετωπίζονται με τις γνωστές υπεκφυγές: " Ξέρεις έχω κάτι υποχρεώσεις και δεν θα μπορέσω να έρθω" η
"Με έχουν καλέσει κάτι φίλοι που είχα χρόνια να τους δω" ή
" Ήρθαν κάτι ξαδέρφια απο την Γη του Πυρός και πρέπει να πάω να τους δω ρε γαμώτο... δεν πειράζει κάποια άλλη φορά"
Πολλές φορές οι φίλοι με προθυμία σε κερνάνε κάνα ποτό αλλά πόσες φορές το αντέχει το φιλότιμο σου;
Τότε αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η κατάσταση με την χρόνια ανεργία και τις διαφορές σε οικονομικό επίπεδο με τους εργαζόμενους φίλους, που άλλος στο δημόσιο, άλλος σε κάποια επιχείρηση, κουτσά στραβά τους παίρνει για μια ταβερνούλα και ένα καθημερινό καφεδάκι έξω, οδηγεί σε κάποιες αποφάσεις στο πως θα διαχειριστείς τις σχέσεις και τις φιλίες σου πλέον.
Εκεί λοιπόν ή θα κλειστείς στον εαυτό σου ή θα επιλέξεις μια άλλη διέξοδο στον τρόπο διασκέδασης με την παρέα σου.
Μαζώξεις σε σπίτια ή αυλές ή και παραλίες (τώρα που είναι καλοκαιράκι). Ρεφενέ με το τσίπουρο και τα λίγα ή πολλά που έχετε φτιάξει στο σπίτι και... καλή καρδιά.
Εκεί αρχίζεις και καταλαβαίνεις ποιοι πραγματικά γουστάρουν την παρέα σου και ποιοι απλά ακολουθούν το "παραδοσιακό" πασοκικό life style.
Στο κάτω κάτω της γραφής εκεί θα έχεις φίλους που δεν κρύβονται πίσω από την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε σε καθεστώς οικονομικής κατοχής.
Ποτέ δεν ένοιωσα συμπλεγματικά που είμαι άνεργος, γιατί δεν είναι αυτό το στάτους που με αυτοπραγματώνει ως άνθρωπο.
Ποτέ το πρότυπό μου δεν ήταν η μικροαστική εφησυχαστική ρουτίνα, "δουλειά - σπιτι - τηλεόραση ''4Κ 50'' - σκυλάδικο (ή μέγαρο για τους ψαγμένοι) το ΣΚ και καμιά μπουρδελότσαρκα με την αλητοπαρέα (για να φεύγουν τα χοντρά). Αυτή η δηθενιά ότι είμαι ευτυχισμένος και επιτυχημένος.
Γουστάρω τους παράξενους και τους φευγάτους τους χύμα και τους ψαγμένους. Να μπορώ να φτιαχτώ με την απεραντοσύνη των πνευματικών περιπλανήσεων και των πολιτικών σχεδιασμών για μια καλύτερη πατρίδα.
Πράγματα βαρετά για την πλειοψηφία των ποδοσφαιρόφιλων φίλων και των συζύγων με τα ενδιαφέροντα νέα απο το τελευταίο ριάλιτι.
Ναι ... αλλά τι θα κάνεις θα αποκλείσεις όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους και θα μείνεις να μιλάς με τον καθρέπτη σου;
Εδω είναι που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι όταν σπάσει η προστατευτική γυάλα του lifestyle τότε ανοίγουν οι καρδιές και τότε βγαίνουν υπέροχοι άνθρωποι που είχαν αυτοπεριοριστεί στις επιφανειακές σχέσεις! Τότε βλέπεις ότι ο κάθε ένας μας, μέσα από το μοίρασμα του "λιόψωμου" (που πάει με το τσίπουρο) στα δύο, γίνεται αδερφός γίνεται ο κοινωνικός κρίκος που θα κρατήσεις και θα σε κρατήσει.
Εκεί μπροστά στην θεία μετάληψη με το "λιόψωμο" και το χύμα τσίπουρο, δίνεις τον άρρητο λόγο τιμής στον σύντροφό σου, χωρίς φτιασιδώματα και φαντασμαγορικό περιβάλλον.
Ναι είμαι από αυτούς που η οικονομική κατοχή της πατρίδας μου, δεν με λύγισε αλλά με έφερε κοντά σε πραγματικούς φίλους.
Σας προσκαλώ να ζήσουμε το μοίρασμα της ψυχής μας και να σχεδιάσουμε το όραμα που τόσο πολύ λείπει από αυτό το λαό.



Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Περι επαναστάσεων και επαναστατών.

του Γιάννη Αθανασιάδη




Οι επαναστάσεις είτε αστικές είτε λαϊκές είτε ταξικές, έχουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά.

1. Υποκινούνται από ένα συνειδητοποιημένο, οργανωμένο, και ριζοσπαστικό κομμάτι της μειοψηφίας.

2. Εκφράζουν στον συγκεκριμένο ιστορικό χώρο και χρόνο, το κυρίαρχο "συναίσθημα" της πλειοψηφίας του λαού, που στην διαδικασία ριζοσπαστικοποιείται και συμμετέχει.

3. Αξιοποιούν τις διεθνείς συγκυρίες και την σύμπτωση συμφερόντων.

4. Ασκούν βια και τρομοκρατία στους πιθανούς "λιγόψυχους" - προδότες.

Και τέλος....

5. Πνίγουν στο αίμα ότι μπορεί να παλινορθώσει το παλιό καθεστώς!

Αν δεν πληρούνται οι παραπάνω προϋποθέσεις, καμία επανάσταση δεν θα πετύχει και το πιθανότερο είναι να θαφτεί σε κάποιο υποσημείωμα της ιστορίας ως μια ακόμα εξέγερση.


Το βέβαιο είναι ότι κατά την αντιπαράθεση υπάρχουν βίαιες παρεκτροπές και παράπλευρες απώλειες μέχρι την τελική επικράτηση της.

Και ότι αναπόφευκτα, οι καλύτεροι μαχητές είναι συνήθως και οι πιο βίαιοι, με όλες τις προεκτάσεις της σημασίας τους.


Τώρα αν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι "επαναστάτες" νομίζουν πως οι πραγματικές επαναστάσεις και όχι τα πρακτορίστικα ροζ, πορτοκαλί και εμπριμέ κινήματα, γίνονται με αστική αβρότητα και ειρηνιστικά γλωσσόφιλα,
και ότι δεν θα κλάψει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα,
ας πάνε να παίξουν τσιγκολελέτες στις παιδικές χαρές της μικροαστικής τους φαντασίωσης.

Και δεν τα λέω αυτά ως "επαναστάτης" διότι πολύ απλά δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ούτε καν της 1ης παραγράφου ακόμα.

Τα λέω γιατί κάποιοι "μεγαλοεπαναστάτες" της επαναστατικής πρωτοπορίας του "καμένου περίπτερου" και όχι μόνο αυτοί, "κραυγάζουν" για τις σφαγές κατά την διάρκεια της Εθνεγερσίας και της ριζοσπαστικοποίησης του λαού μας, απέναντι στην άθλια ρατσιστική δεσποτεία των Οθωμανών.

Ενώ κάποιοι εθνολοβοτομημένοι, πιστεύουν ότι ο Κολοκοτρώνης κι ο Καραϊσκάκης, όταν "μπουκάρανε" στα Τούρκικα χωριά και τις συνοικίες, πέρναγαν τα γυναικόπαιδα στο απέναντι πεζοδρόμιο μην τα πατήσει το κάρο και τους διάβαζαν το "Βαγγέλιο".

Ο τροχός της ιστορίας όταν προχωρά δεν περιστρέφεται αλλά γλιστράει πάνω στο αίμα αθώων και ενόχων.

Χρόνια πολλά


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Ο πλανήτης των τοκογλύφων

του Γιάννη Αθανασιάδη



Όλος ο πλανήτης Γη παράγει 74τρισ. δολάρια ( παγκόσμιο ΑΕΠ του 2016) ενώ έχει συνολικό χρέος (Δημόσιο και ιδιωτικό) 233 τρισ. δολάρια!
Δηλαδή για να εξοφληθούν οι δανειστές, θα πρέπει όλος ο πλανήτης να παράγει για τρία χρόνια και όλα τα έσοδα να πηγαίνουν στους δανειστές! Αν βάλουμε και τους τόκους κάντα τέσσερα τουλάχιστον τα χρόνια!

Αν λάβουμε υπ' όψιν ότι όλα τα κράτη έχουν χρέη με πρωταθλητές τα "ανεπτυγμένα", γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα.
1. Ποιοι είναι αυτοί που τα δάνεισαν;
2. Που τα βρήκαν;
3. Πως σκοπεύουν να τα πάρουν πίσω;


Είναι προφανές ότι αν ήθελαν οι κυβερνήσεις όλων των χωρών θα το είχαν λήξει το θέμα με διαγραφή των χρεών επαναφέροντας τα οικονομικά μεγέθη στα πλαίσια της πραγματικής οικονομίας.
Όμως είναι εξίσου προφανές ότι στον πλανήτη δεν κυβερνούν πλέον οι κυβερνήσεις αλλά τα άπληστα ανθρωπόμορφα τέρατα της κεφαλαιοκρατίας.
Η "κολοσσιαία φούσκα" του χρέους δεν μπορεί να διογκώνεται αέναα.
Συνεπώς μια πιθανή εξέλιξη μπορεί να υπάρξει. Μηδενισμός* και επανεκκίνηση!
Αυτή η εξέλιξη μπορεί να γίνει με δυο τρόπους.
1. Με τον γνωστό τρόπο που λειτουργεί και παίρνει παράταση ζωής το καπιταλιστικό σύστημα, (δηλ. πόλεμος). ή
2. Λόγω της εγγενούς απληστίας** των καπιταλιστών, να χαθεί ο έλεγχος και να γίνει εσωτερική κατάρρευση του συστήματος. Τότε θα πάρει η "μπάλα" τους καπιταλιστές, οδηγώντας τις κοινωνίες σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος αυτοδιοίκησης τους.

* Απεύχομαι και δεν θέλω να σκέφτομαι, την περίπτωση του παγκόσμιου ολοκαυτώματος!
**Οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε. (Φράση που θρυλείται ότι είπε ο Λένιν)

Γιάννης Αθανασιάδης

Γιάννης Αθανασιάδης
Αγωνίζομαι για την απελευθέρωση και την ευημερία της πατρίδας μου. Πιστεύω στην αυτοδιάθεση των λαών και την ειρηνική συνύπαρξη και αυτονομία των ανθρωπίνων κοινοτήτων. «ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΜΕΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ»