Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Μια φορά στην Άπω Δύση, το κοινωνικό μπαχτσίσι.

του Γιάννη Αθανασιάδη


Μια φορά στην Άπω Δύση σε μια χώρα υπόδουλων ζητιάνων, που είχαν εθιστεί να γλύφουν τις πατούσες των αφεντάδων τους, ελπίζοντας να έχει κολλήσει κανένα ψίχουλο από το μεσημεριανό τους φαγητό, τα αφεντικά αποφάσισαν να δώσουν μια χούφτα τσόφλια από αυγά στον κάθε ζήτουλα επαίτη εθελόδουλο, και αυτό το ονόμασαν κοινωνικό μπαχτσίσι, αφού έτσι κι αλλιώς την άλλη μέρα κιόλας θα τους τα παίρνανε σαν φόρο ρύπανσης του περιβάλλοντος επειδή η ύπαρξη τους ήταν ρυπαρή για την χώρα.

Σε αυτούς λοιπόν τους επαίτες ρυπαρούς ζήτουλες, δεν περνούσε από το μυαλό να σφάξουν τους αφεντάδες τους και να ζήσουν ελεύθεροι, παρά άρχισαν να σφάζονται μεταξύ τους γιατί ανάμεσα τους υπήρχαν κάποιοι που δεν ήταν καθαρόαιμοι ζήτουλες, αλλά ήταν από άλλες σκλαβικές χώρες όπως η Σουιδική Αραβία, το Μπατιριστάν κ.α. και δεν δικαιώσαντε τα τσόφλια από το κοινωνικό μπαχτσίσι.

Έτσι λοιπόν αφού έδιωξαν τους άλλους σκλάβους, συνέχισαν ικανοποιημένοι και περήφανοι να γλύφουν τις πατούσες των αφεντάδων τους, αυτοί και τα παιδιά τους, περιμένοντας το επόμενο κοινωνικό μπαχτσίσι.

Ευτυχώς όμως αυτά γίνονται στην Άπω Δύση και δεν γίνονται στην περήφανη πατρίδα μας.


*Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς, μα εντελώς συμπτωματική, λέμε!

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Τα κάλαντα της αγάπης και της ανθρωπιάς!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Πάντα τέτοιες μέρες θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και την γειτονιά με της προσφυγικές πολυκατοικίες και τα φτωχόσπιτα με τις αυλές!

Τότε που όλα τα παιδάκια λέγανε τα κάλαντα και παίρνανε τα παιχνίδια που είχανε σταμπάρει στην βιτρίνα του ψιλικατζίδικου της κυρα Μαίρης με τις κλωστές και τα κουβάρια.

Τότε που έπρεπε να κάνω υπέρβαση της αποστροφής μου και να βγω και εγώ σαν όλα τα φυσιολογικά παιδιά να τα πω για να πάρω εκείνο το όπλο που πετούσε μπαλάκια του πινκ πονκ με πεπιεσμένο αέρα.

Τότε που έπρεπε να χτυπήσω την πόρτα της κυρα Ευγενίας που της είχα ρημάξει την μουριά και με κυνηγούσε με το σκουπόξυλο.

Που έπρεπε να τα πω στην κυρα Αμαλία που δεν προλάβαινε να φάει ώριμο βερίκοκο από την βερικοκιά της.

Στον κυρ Λευτέρη που του έσπασα το παρμπρίζ του φολκσβαγκεν με ένα μύτο που έριξα με την μπάλα.

Στις "καραμανλούδες" που πιστεύαμε ότι κρύβουν κάποιο σκοτεινό μυστικό στο σπίτι τους και γι' αυτό συνέχεια κρυφοκοιτούσαν από τα μισάνοιχτα παντζούρια.

Στον κυρ Μπάμπη που του χάλασα την ντίζα από τη βέσπα του παίζοντας τάχα μου ότι έκανα ραλυ όταν την έβρισκα παρκαρισμένη στην είσοδο της προσφυγικής πολυκατοικίας.

Να μπω σε όλες τις αυλές που την πρωτομαγιά κλέβαμε τον Μάη τρυπώντας τα χέρια μας από τα τριαντάφυλλα που κόβαμε.

Φτωχοί άνθρωποι που ήρθαν ξεριζωμένοι και πάλευαν να στήσουν την ζωή τους. Κι εγώ που, όπως πίστευα, όλο τον χρόνο πάλευα να τους την κάνω πιο δύσκολη, έπρεπε τώρα να τους πω και τα κάλαντα!

Κι όμως!!!

Όσες φόρες τους χτύπησα την πόρτα αντιμετώπισα το χαμόγελο τους και την γενναιοδωρία τους. Φράγκα δίφραγκα και τάλιρα!! μερικές φορές. Μαζί με κάποιο μελομακάρονο με την Σμυρναίικια συνταγή και ευχές από την καρδιά τους.

Ήταν δύσκολα χρόνια, μα μέσα στις συνοικίες βασίλευε η ανθρωπιά.

Χρόνια πολλά.


Δρόμος Ανοιχτός 
Η Σφήκα
Άνεμος Αντίστασης

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Ένα κράτος Εγκληματίας και γενοκτόνος.


του Γιάννη Αθανασιάδη

16 Σεπτεμβρίου 1982 προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα (Λίβανος).

Τα αποκλεισμένα στρατόπεδα παλαιστινίων προσφύγων από τον Ισραηλινό στρατό που τότε στην πολιτική του ηγεσία ήταν ο Αριελ Σαρόν, άνοιξαν το απόγευμα της 16ης Σεπτεμβρίου, όχι για να φύγουν οι Παλαιστίνιοι, αλλά για να μπουν οι παρακρατικοί "χριστιανοί" φαλαγγίτες του Ελίε Χομπέικα.
Με μεγάφωνα φώναζαν τους πρόσφυγες να βγουν από τα καταλύματά τους.
Αυτό που επακολούθησε κάνει την κόλαση να μοιάζει με παιδική χαρά.


Δυο μερόνυχτα έσφαζαν και βίαζαν, ενώ την νύχτα ο Ισραηλινός στρατός έριχνε φωτοβολίδες για να μη μπορούν ξεφύγουν όσοι προσπαθούσαν να γλυτώσουν.
Πάνω από 3.500 σφαγιασθέντες και αγνοούμενοι κυρίως γυναικόπαιδα. Αποκεφαλισμοί μωρών, βιασμοί κατ' εξακολούθηση, σαδιστικές εκτελέσεις πρώτα των βρεφών και μετά των μανάδων (όσων δεν βίαζαν προηγουμένως).


Αριελ Σαρον
Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ προκάλεσε ένα ακόμα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας , ενώ ο πρωτεργάτης τότε υπουργός άμυνας Σαρόν αντί να καταδικαστεί για την πράξη του, εξελέγει αργότερα πρωθυπουργός.

Όταν ο Ελίε Χομπέικα μετά από την παγκόσμια κατακραυγή δέχθηκε να καταθέσει στο διεθνές δικαστήριο, λέγοντας ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι όλα έγιναν με εντολή του σύμμαχου Ισραηλινού στρατού και του Αριελ Σαρόν, βρέθηκε την επόμενη μέρα νεκρός.

Αυτοί που χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν τους Φαλαγγίτες σφαγείς, είναι αυτοί που χρηματοδοτούν και καθοδηγούν και τους σημερινούς σφαγείς, όπως η Αλ Κάιντα, ο ISIS, η Αλ Νουσρα κλπ.

Η σφαγή των Παλαιστινίων συνεχίζεται και σήμερα στην αποκλεισμένη περιοχή της Γάζας.

Εμείς το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θυμόμαστε και να διδασκόμαστε. 
Σιωνισμός = Ναζισμός


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Απέναντι σε ένα παράνομο και κατοχικό κρατικό μηχανισμό.

 
Το έχω πει και θα το λέω με όσες χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους μπορώ. 
Κάθε παραβίαση εκ μέρους του πολίτη των "υποχρεώσεων του" απέναντι στο κράτος και τις τράπεζες, αποτελεί αγωνιστικό του καθήκον μέχρι την απελευθέρωση της πατρίδας.
Κάθε "παρανομία" απέναντι σε υπηρεσίες δημόσιες και ιδιωτικές, ΔΕΚΟ, κλπ που ανακουφίζει τις ζωές μας και τις ζωές των συμπολιτών μας, αποτελεί καθημερινή υποχρέωση όσων αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση του λαού.
Μη "μασάτε" από τους δουλοπρεπείς "νομιμόφρονες".
Αυτό το κράτος και όλος ο μηχανισμός του, είναι παράνομο και κατοχικό.
Μέχρι την ανατροπή τους έχουμε χρέος να αντισταθούμε με κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο.




Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Η Τουρκία ξέρει από παζάρια. Εμείς;

του Γιάννη Αθανασιάδη


Κάθε κλιμάκωση στην Κύπρο από πλευράς Τουρκίας δείχνει αστεία, την στιγμή που απέναντι της έχει μια λυκοσυμμαχία των μεγαλύτερων σφαγέων της ανθρωπότητας.

Πολλοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν κιόλας, ενώ ο Πρόεδρος, αλλά και ο ΥΠΕΞ της Ελλάδας σε αντίστοιχες προκλήσεις των Τούρκων, απάντησαν λεονταρίζοντες σαν τον Χατζηχρήστο στο ρόλο του Ζήκου.

Όπως δείχνουν τα πράγματα αυτό που πραγματικά θέλουν να πετύχουν οι Τούρκοι μέσα στην ρευστότητα των γεωστρατηγικών εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο και αναγνωρίζοντας ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκαστούν να δώσουν "κάτι", είναι μέσα από τις προκλήσεις και τις διεκδικήσεις, να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα ανταλλάγματα.

Ενώ λοιπόν εμείς πανηγυρίζουμε που μαζεύτηκαν όλοι οι πολεμικοί στόλοι στην Κυπριακή θάλασσα, το μάτι των Τούρκων γυαλίζει τρυφερά προς το Καστελόριζο και την εκεί θαλάσσια περιοχή. Αυτό το μεθοδεύει βάζοντας όλα τα "χαρτιά" στο παζάρι.

Όσο κι άν μας φαίνεται παράδοξο, οι Τούρκοι έχουν πετύχει μια εύθραυστη αλλά υπαρκτή ισορροπία. Εξομάλυναν τις σχέσεις τους με την Ρωσία προχωρώντας μάλιστα μια σημαντική στρατιωτική συμφωνία για αγορά των S400, ενώ εξακολουθούν να είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέλος του ΝΑΤΟ!

Παράλληλα την περασμένη εβδομάδα, πολεμικά πλοία του Κινέζικου πολεμικού ναυτικού επισκέφτηκαν την ... Κωνσταντινούπολη εθιμοτυπικά για την επέτειο 68 χρόνων από την ίδρυση του!

Είναι προφανές το μήνυμα του Ερντογκάν προς τους Δυτικούς συμμάχους του. "Δεν θα φάτε χωρίς να πάρω κι εγώ κομμάτι από την πίτα" !

Την ίδια ώρα η Ελλάδα ως γνήσιος καρπαζοεισπράκτορας παγκοσμίου εμβέλειας, έχοντας απολέσει προς όφελος των δανειστών της ότι εθνικό περιουσιακό στοιχείο είχε, προσπαθεί με τους κλόουν που έχει στην πολιτική της ηγεσία να πουλήσει μαγκιά για εσωτερική κατανάλωση, ενώ είναι προφανές ότι μας οδηγούν σε επικίνδυνα μονοπάτια που θα αιματοκυλήσουν τον ήδη εξαθλιωμένο λαό μας, ολοκληρώνοντας την εθνική προδοσία με απώλεια εθνικού εδάφους.

Η κλεψύδρα αδειάζει.


Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Ναι λοιπόν! Αγωνίζομαι για μια "καρέκλα"!

του Γιάννη Αθανασιάδη


Ναι λοιπόν!
Αγωνίζομαι για μια "καρέκλα"!
Ναι λοιπόν είμαι ιδιοτελής και φιλόδοξος.
Και δεν υπάρχει για μένα μεγαλύτερο ιδιοτελές συμφέρον και φιλοδοξία, από μια... "καρέκλα"
... στον ταρατσόκηπο μου με τα λουλούδια και τους φίλους μου.

Χωρίς να φοβάμαι ότι αργά ή γρήγορα θα με πετάξουν στο δρόμο τα κοράκια!
Χωρίς να εχω άγχος και αγωνία για το μέλλον του παιδιού μου.
Χωρίς να υπάρχουν συνάνθρωποι μου που αυτοκτονούν από απελπισία.
Χωρίς να υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την ασιτία.
Χωρίς να ξεπουλιέται η όμορφη πατρίδα μου σε εταιρείες και ιδιώτες.
Σε μια "καρέκλα" γνωρίζοντας ότι θα ζούμε σε μια χώρα που η ζωή των ανθρώπων δεν θα ειναι ένα οικονομικό νούμερο.
Μια κοινωνία αλληλοσεβασμού σε μια χώρα που θα παρέχει δωρεάν και ισότιμα παιδεία και μόρφωση, με προτάγματα την αλληλεγγύη, το κοινωνικό ήθος, την αξιοπρέπεια και την δημοκρατική επάρκεια των νέων.
Που τιμά τους εργαζόμενους και σέβεται τους γέροντες.
Που η υγεία και η περίθαλψη θα είναι κοινό αγαθό δωρεάν για όλους.
Που θα προστατεύει τους αδύνατους και δεν θα διαχωρίζει τους ανθρώπους.
Που δεν θα εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος τον συνάνθρωπο του.
Τότε θα έχω κατακτήσει την υψηλότερη φιλοδοξία μου: 

Να "απολαύσω" την..."καρέκλα μου", απελευθερωμένος στην ψυχή και το μυαλό.
Ε..Ναι λοιπόν!
Αγωνίζομαι για ιδιοτελείς σκοπούς.
Για την απελευθέρωση του λαού.
Για το γαλήνιο λιμάνι της ελευθερίας.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ούτε την μάνα σου;

του Γιάννη Αθανασιάδη


Εξηνταδύο χρονών με τέσσερα παιδιά εργάτρια στα σκουπίδια.
Κάθε πρωί η ίδια αγωνία το ίδιο άγχος η ίδια ανασφάλεια, πώς θα κρατήσω την δουλειά μου!
Τέσσερα παιδιά και το ένα ΑΜΕΑ!
Πώς θα ταΐσω τα παιδιά μου; Πώς θα επιβιώσω ανάμεσα στο θανατικό που σπέρνει ο ευρωμνημονιακός μονόδρομος;
Αγώνας να αντιμετωπίσω την βαρβαρότητα του κράτους.
Χτυποκάρδια για την επόμενη μέρα!
Οι νόμοι για μας τους εργαζόμενους αλλάζουν από μέρα σε μέρα, να φοβάμαι ότι θα με πετάξουν σαν το σκυλί!
Δουλειά ρε παιδιά, δουλειά θέλω, να τσοντάρω, να τη βγάλω κι αυτό το μήνα.

Εξήντα χρόνια ζωής και να τρέμω πώς θα ζήσω αύριο.
Τα κουράγια στερεύουν. Η ψυχή μου έχει στεγνώσει δεν καταλαβαίνω από πολιτικές σκοπιμότητες... θέλω να επιβιώσω παιδιά μου... εξήντα χρονών μάνα και δουλεύω στην σκουπιδιάρα... τι άλλο να κάνω... να λέω και δόξα τω θεώ!…Τι άλλο να πω; Σάμπως μ’ ακούει και κανείς;
Ο φόβος μεγαλώνει!
Απολύουν τους συμβασιούχους!
Ήρθαν οι συμβασιούχοι και μου είπαν συναδέλφισσα, απεργία! Ενωμένοι θα τους αναγκάσουμε να πάρουν πίσω την καταδίκη μας.
Εντάξει άμα είναι για το ψωμί σας όλοι μαζί να κάνουμε κάτι. Έτσι κι αλλιώς σήμερα εσείς αύριο εμείς.
Όμως δεν ήταν όπως μου τα ’λεγαν ενωμένοι. Και έληξε η απεργία.

Οι γείτονες με κατηγορούσαν ότι είμαι εκβιάστρια γιατί δεν τους μαζεύω τα σκουπίδια.
Θεέ μου τι ντροπή! Τι να τους πω εγώ; Δεν είμαι πολιτικάντησα, δεν τα λέω καλά, αλλά ξέρω ότι εμένα με εκβιάζουν από όλες τις μεριές: «γειτόνοι, δημαρχέοι, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ΔΕΗ, εφορία και χίλιοι άλλοι διαβόλοι»
Και τώρα πρέπει σε δυο μερόνυχτα να τα μαζέψουμε!
Έχω λιώσει από την ζέστη και την διπλοβάρδια ανάμεσα στα σκουπίδια.
Πονά όλο το κορμί μου, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.
Πρέπει να τους δείξω ότι δεν είμαι «άχρηστη»!
Οι ανάγκες είναι μεγάλες και οι νέες αντιλήψεις για τους εργαζόμενους, απειλούν για απολύσεις! Κι εγώ; Τι θα γίνω; Τα παιδιά μου; Τα χρέη μου;
Θα βουλιάξω στην απόγνωση της εξαθλίωσης και της καταστροφής.
Πρέπει να 'χω να πληρώσω φαΐ, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, εφορία!
Πρέπει να δείξω και στους γείτονες, ότι τους νοιάζομαι και δεν φταίω που έμειναν αμάζευτα τα σκουπίδια τους.
Ναι μπορώ και διπλοβάρδια και τριπλοβάρδια!
Καβάλα στο σκαλί της σκουπιδιάρας!

Βλέπεις αυτό το παιδαρέλι, ο πρωθυπουργός , αντί να μου πει «Μάνα αρκετά σε βασανίσαμε. Πάρε την σύνταξή σου και ξεκουράσου. Συγγνώμη που δεν σε σκεφτήκαμε και δεν στην δώσαμε όταν έπρεπε». Να λυγίσω στο κλάμα! Να φιλήσω τα πόδια του, του παλικαριού. Να ανακουφιστεί η ψυχούλα μου που αλάφρωσαν λιγάκι τον σταυρό μου,
Επιτρέπει να υπάρχει μάνα εξηνταδύο χρονών, να δουλεύει με σαρανταπέντε βαθμούς ζέστη.


Ε, ναι λοιπόν!
Εγώ μια μάνα εξηνταδύο χρονών, θα μαζέψω τα σκουπίδια σας! Θα μαζέψω τα σκουπίδια της αθλιότητας σας, τα σκουπίδια του πολιτισμού σας, τα σκουπίδια της κοινωνίας σας.
Και εδώ μπροστά στο σύμβολο της ύπαρξής σας! Στον τύμβο των σκουπιδιών σας, θα αφήσω την τελευταία μου πνοή, παρακαταθήκη στα παιδιά μου, παρακαταθήκη στα παιδιά αυτού του λαού, που έχει χάσει την αξιοπρέπεια του, το φιλότιμο, την ανθρωπιά, τον σεβασμό στον άνθρωπο, τον σεβασμό στην Μάνα.
Παρακαταθήκη και σε εσένα θρασύτατε πρωθυπουργίσκε που δεν σεβάστηκες, ούτε τη μάνα σου.

*Η αφήγηση είναι συμβολική και τα πρόσωπα, φανταστικά.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε 02/07/17 στον ιστοχώρο Δρόμος Ανοιχτός

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Τι λέει ο Μαρξ και τι καταλαβαίνεις

του Γιάννη Αθανασιάδη

Σίγουρα αν δεν έχετε συμμετάσχει σε συζητήσεις, θα έχετε τουλάχιστον ακούσει την φράση του Μαρξ που χρησιμοποιείται ως τσιτάτο από τους εθνομηδενιστές, "Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα".
Κι αυτό για να δώσουν κύρος στην ιδεοληψία περί  αντιπατριωτισμού και κατάργησης των εθνών, (λες και μπορεί να καταργηθεί δια νόμου, κάτι που υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση και που έχει σμιλευτεί μέσα από ιστορία αιώνων, αγώνες και αιματοχυσίες, αλλά και ήθη, έθιμα, πολιτισμό και κουλτούρα, ολόκληρων Εθνών).
Ας δούμε λοιπόν όλο το απόσπασμα που αναφέρεται ο Κάρολος Μαρξ στην πατρίδα και το έθνος, και όχι μόνο το κομμένο τσιτάτο.
Λέει λοιπόν.

[...]
Ακόμα κατηγορήθηκαν οι κομμουνιστές ότι θέλουν τάχα να καταργήσουν την πατρίδα, την εθνότητα.

Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Αφού, όμως, το προλεταριάτο πρέπει κατ' αρχήν να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο σαν έθνος, είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια που δίνει η αστική τάξη.
[...]

Τι σημαίνει αυτό για έναν φυσιολογικό μη "θρησκόληπτο" πολιτικά άνθρωπο?

1. "... Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα γιατί τους την έχουν στερήσει οι κεφαλαιοκράτες, κι έτσι δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν..."

2. "...Αυτοί όμως αποτελούν ένα σύνολο ανθρώπων που για να μπορέσουν να κατανοήσουν την δύναμη τους για την κατάκτηση της εξουσίας, πρέπει να κατανοήσουν την θέση τους ως υποκείμενο, ανυψούμενοι σε έθνος!!! ..."

3. "Το προλεταριάτο είναι και το ίδιο ακόμα εθνικό!!!"
Δηλαδή το προλεταριάτο, πρέπει να συγκροτηθεί ως έθνος!!!

4. "Φυσικά όχι με την έννοια που του δίνουν οι αστοί.", (δηλ. Μπομπολας, Βαρδινογιάννης, Λάτσης, κλπ) που φροντίζουν να βρούν κορόιδα που ξεκωλιάζονται στη δούλεψη τους για ένα ξεροκόμματο "υπέρ πίστεως και πατρίδος".

Άρα χαϊβάνι μου ο εργάτης αγωνίζεται να πάρει αυτό που του κλέβουν, δηλαδή την πατρίδα, ώστε να την διαφεντέψει, χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Γιατί η κοινωνία δεν εδράζεται μόνο στα μέσα παραγωγής, αλλά και στην κατοικία, την γειτονιά, το πανηγύρι, τους χορούς, τον πολιτισμό και την κουλτούρα των εργατών!

Για να τελειώνουμε με την καραμέλα των "επαναστατικών" ΜΚΟτζήδων.

(Ακούω το ξεφύλλισμα των εγχειριδίων από κάποιους ή ειναι ιδέα μου)???



Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

AVAAZ... ο αθέατος ιμπεριαλιστικός παράγοντας.

του Γιάννη Αθανασιάδη
 


Παρ’ ότι και εγώ συμμετείχα μετά από πρόσκληση πολλών φίλων σε τελευταία συλλογή υπογραφών του AVAAZ, πρέπει να εξομολογηθώ ότι δεν γουστάρω αυτές τις λογικές που εθίζουν την κοινωνία να εξαντλεί τις κοινωνικές της παρεμβάσεις μέσω διαδικτύου. 

Οι λόγοι είναι πολλοί.
Δημιουργούν με αυτό τον τρόπο, έναν απολύτως ελεγχόμενο ακτιβισμό, που είναι διάτρητος ως προς τα προσωπικά δεδομένα και έχει όλες τις προϋποθέσεις για παραπληροφόρηση και χειραγώγηση των πολιτών.

Συγχρόνως περνάει έμμεσα την λογική της παγκοσμιοποίησης. Με μια αθέατη αλλά καλά μεθοδευμένη δημιουργία άλλοθι στους ιμπεριαλιστές για παρεμβάσεις σε λαούς άλλων χωρών. Βλπ Λιβύη, Αφγανιστάν, Συρία κ.α.

Παράλληλα γνωρίζοντας τους ιδρυτές και διαχειριστές της συγκεκριμένης ΜΚΟ, μόνο ασφάλεια και εμπιστοσύνη δεν μπορείς να νιώθεις.

Ιδρυτές και διευθύνοντες της AVAAZ είναι, οι Tom Perrielllo, υπέρμαχος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για την υπεράσπιση της «δημοκρατίας», πρώην αντιπρόσωπος των Δημοκρατικών στην βουλή.(Φώτο με Ομπάμα).

Ο Ricken Patel σύμβουλος μερικών από τις μεγαλύτερες εταιρίες και «ιδρύματα» του κόσμου,( το Ίδρυμα Rockefeller, το Ίδρυμα Gates,κ.α.) και ο Tom Pravda μέλος του βρετανικού διπλωματικού σώματος που υπηρετεί σαν σύμβουλος στο U.S State Department.

Να θυμηθούμε  ότι την πρόταση για ζώνη αποκλεισμού πτήσεων της Συριακής πολεμικής αεροπορίας την ξεκίνησε το AVAAZ επί Ομπάμα και εφαρμόστηκε πρόσφατα από τον Τραμπ!


 


Πολύ δε περισσότερο όταν λαμβάνετε το παρακάτω μήνυμα από την ομάδα διαχείρισης του AVAAZ:

"Φέρνουμε νέα τροπή στο Brexit

Οι Βρετανικές εκλογές αποδεκάτισαν τη συντηρητική Τερέζα Μέι και τα σχέδια της για Brexit, αφήνοντας πλέον ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστροφής σε μια ενωμένη Ευρώπη." (!!!)

Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει ότι πανηγυρίζουν που μια απολύτως δημοκρατική απόφαση του λαού της Μ. Βρετανίας μέσω δημοψηφίσματος, οδηγείται σε αποτυχία και ελπίζουν ότι θα γυρίσουν στις «αγκαλιές» την ΕΕ!!!

Ναι το έλαβα πριν λίγη ώρα λόγω της συμμετοχής μου σε συλλογή υπογραφών της ΜΚΟ AVAAZ!!!

Ελπίζω τώρα να κατανοείτε τους λόγους της αποστροφής μου για συμμετοχή σε τέτοιου χαρακτήρα ακτιβισμούς.



Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Εισπρακτικές και κοινωνική σαπίλα.

του Γιάννη Αθανασιάδη
  

"Εργάζονται" με συμβάσεις ενός και δυο μηνών.

Πιέζονται για να είναι πιο "πειστικοί" και επίμονοι απέναντί σε άγνωστους ανθρώπους οφειλέτες, ακόμα κι αν αυτοί δηλώνουν άνεργοι, κατεστραμμένοι ή ασθενείς.

Πληρώνονται με το βασικό και εκπαιδεύονται για να γίνουν ανάλγητοι και κυνικοί απέναντί σε συνανθρώπους τους.

Νέα παιδιά φοιτητές αλλά και πτυχιούχοι μη βρίσκοντας εργασία, καταλήγουν στον κοινωνικό κανιβαλισμό των εισπρακτικών.

Κάποιοι δεν αντέχουν και παραιτούνται.

Κάποιοι συνηθίζουν και σταδιακά εκμαυλίζονται, στην λογική του: "Ο θάνατός σου, η ζωή μου".

Οι εισπρακτικές αποτελούν την κορυφή της πυραμίδας της νεοφιλελεύθερης εισβολής, που χωρίζει τους σκλάβους, σε δήμιους και θύματα.

Ακολουθούν πολλά παρόμοιου χαρακτήρα επαγγέλματα που ακουμπούν όλο το φάσμα των εργαζομένων.

Από τους δημόσιους μέχρι τους ιδιωτικούς.

Αυτοί οι άνθρωποι, κομμάτια της εργατικής τάξης, κακοπληρωμένοι ή μη, ανήκουν στους εχθρούς του λαού, στους οποίους με δουλοπρεπή ανεκτικότητα προσφέρουν την εργασία τους.

Ελα τώρα και μίλα μου για ταξική αλληλεγγύη στους δύσμοιρους εργάτες των εισπρακτικών εταιρειών!!!

Αδέρφια πρέπει να κατανοήσουμε ότι έχει χαθεί κάθε ιδεολογικό επίχρισμα. Αυτό που διεκδικούμε πλέον δεν είναι το "ιδανικό".

Αυτό που διεκδικούμε είναι να διασωθούν, οι βασικές ανθρώπινες αξίες, της ηθικής και της αλληλεγγύης.

Να διακόψουμε την αλματώδη επέλαση της σήψης που με λοιμώδη διαδικασία επεκτείνεται σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας.

Αυτοί που παλιότερα ήταν οι κατάπτυστοι δακτυλοδεικτούμενοι του λαού, σήμερα καθορίζουν τους όρους κοινωνικής μας διαβίωσης.

Και το λέω συνειδητά και έχοντας επίγνωση κάθε φωνήεντος και συμφώνου που αναφέρω, "Θάνατος στους τοκογλύφους"!







Γιάννης Αθανασιάδης

Γιάννης Αθανασιάδης
Αγωνίζομαι για την απελευθέρωση και την ευημερία της πατρίδας μου. Πιστεύω στην αυτοδιάθεση των λαών και την ειρηνική συνύπαρξη και αυτονομία των ανθρωπίνων κοινοτήτων. «ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΜΕΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ»