Το υπερόπλο των ΗΠΑ: Ο έλεγχος του πληροφοριακού χώρου.

 Του Γιάννη Αθανασιάδη

Πώς οι ΗΠΑ κατακτούν έθνη χωρίς να ρίξουν ούτε μια βολή για να διαταράξουν τον πολυ-πολισμό.

Το προσχέδιο των Οδηγιών Αμυντικού Σχεδιασμού του Φεβρουαρίου 1992, που διέρρευσε στους New York Times, διατύπωσε τον στρατηγικό άξονα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής για τρεις δεκαετίες: την αποτροπή κάθε νέου αντιπάλου στη Δυτική Ευρώπη, την Ασία ή το έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το έγγραφο προέβλεπε έναν κόσμο υπό μοναδική υπερδύναμη, όπου οι ΗΠΑ θα λειτουργούσαν ως απόλυτος εγγυητής της διεθνούς τάξης, αποτρέποντας ακόμη και την επιδίωξη μεγαλύτερου περιφερειακού ρόλου από πιθανούς ανταγωνιστές. Η παράλειψη αναφοράς στα Ηνωμένα Έθνη αποκάλυπτε την απόρριψη του συλλογικού διεθνισμού υπέρ της μονομερούς πρωτοκαθεδρίας.

Η έκθεση της RAND Corporation του 2019, "Επέκταση της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από Πλεονεκτικό Έδαφος", αποτελεί τη σύγχρονη εφαρμογή αυτού του πλαισίου. Προσδιορίζει οικονομικά, ιδεολογικά, πληροφοριακά, αεροπορικά, θαλάσσια και χερσαία μέτρα για την εκμετάλλευση των ρωσικών τρωτών σημείων, συμπεριλαμβανομένης της παροχής θανατηφόρας βοήθειας στην Ουκρανία – μια κίνηση που η ίδια η έκθεση αναγνώριζε ότι θα προκαλούσε έναν μακρύ και δαπανηρό πόλεμο.

'Η στρατηγική της υπερεπέκτασης

Όταν αναφερόμαστε στο "σχέδιο υπερεπέκτασης της Ρωσίας", δεν εννοούμε μια απλή στρατιωτική περικύκλωση. Πρόκειται για μια συνειδητή στρατηγική ανοίγματος πολλαπλών μετώπων – πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και πληροφοριακών – σε περιοχές ζωτικού ενδιαφέροντος για τη Ρωσία. Ο στόχος είναι διττός: να αναγκαστεί η Ρωσία να εξαντλήσει τους πόρους της απλώνοντας τις δυνάμεις της σε διάσπαρτες κρίσεις, και ταυτόχρονα να αποστερηθεί συμμάχους και ερείσματα στην περιφέρειά της. Το απώτερο ζητούμενο είναι η υποταγή της στη συλλογική Δύση, όχι μέσω μιας άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά μέσω της σταδιακής αιμορραγίας ισχύος και επιρροής.

Αυτή η στρατηγική δεν είναι πρόσφατη. Έχει βαθιές ρίζες στη μετα-Ψυχροπολεμική αμερικανική σκέψη."

Το επιχειρησιακό μοντέλο: πολιτική κατάληψη μέσω ΜΚΟ

Το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (NED), που λειτουργεί ουσιαστικά ως όχημα της CIA με πολιτικό πρόσωπο, και το δίκτυο θυγατρικών του (Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο, Freedom House, Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο) αποτελούν τον κορμό των επιχειρήσεων πολιτικής αιχμαλωσίας.

Η διαδικασία ακολουθεί σταθερό πρωτόκολλο:

· Χρηματοδότηση ανεξάρτητων ΜΜΕ και ΜΚΟ εντός της χώρας-στόχου.

· Εκπαίδευση νέων ηγετικών στελεχών στις ΗΠΑ, δημιουργώντας πιστά δίκτυα.

· Οργάνωση μαζικών διαμαρτυριών με ενιαίο branding.

· Τοποθέτηση των εκπαιδευμένων στελεχών σε κυβερνητικές θέσεις μετά την αλλαγή καθεστώτος.

Το άρθρο της Guardian (2004) αποκάλυψε το πρότυπο, περιγράφοντας την ουκρανική εκστρατεία ως "μια εκλεπτυσμένη άσκηση δυτικού branding και μαζικού μάρκετινγκ".

Τα θέατρα επιχειρήσεων

Σερβία (2000)
Το εργαστήριο όπου τελειοποιήθηκε το μοντέλο. Ο οργανισμός Otpor [1] ανέτρεψε τον Μιλόσεβιτς μετά από επένδυση 41 εκατομμυρίων δολαρίων από τις ΗΠΑ.

Γεωργία (2003)
Η "Επανάσταση των Ρόδων" πέτυχε με την εκπαίδευση του Σαακασβίλι από αξιωματούχο που είχε προηγουμένως επιχειρήσει στη Σερβία.

Ουκρανία (2004, 2014)
Η πολυπληθέστερη εφαρμογή. Η χώρα μετατράπηκε σε "κριό" κατά της Ρωσίας, με το κόστος της ίδιας της επιβίωσής της. Η σημερινή της κατάσταση λειτουργεί ως προειδοποιητικό παράδειγμα.

Λευκορωσία
Η μόνη χώρα που απέτυχε το σχέδιο τους. Ο Λουκασένκο με το καλάσνικοφ στο χέρι είχε δηλώσει κατηγορηματικά: "Δεν θα υπάρξει Κοστούνιτσα στη Λευκορωσία".

Αρμενία (2018)
Η "Βελούδινη Επανάσταση" αποτελεί παραδειγματική μελέτη. Το NED επιχορήγησε πέντε "ανεξάρτητα" ΜΜΕ. Το 2019 παραδέχτηκε ότι αρκετοί δικαιούχοι επιχορηγήσεων εισήλθαν στην κυβέρνηση – ρητή παραδοχή ότι οι διαμαρτυρίες αποσκοπούσαν στην εγκατάσταση προεπιλεγμένων πολιτικών.

Συρία (2024)
Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ αποδίδεται στην υπερεπέκταση της Ρωσίας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και του Ιράν λόγω των συγκρούσεων στη Δυτική Ασία. Η απώλεια της Συρίας, βασικού αναχώματος του Ιράν, άνοιξε τον δρόμο για άμεση αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν.

Το υπερόπλο: ο έλεγχος του πληροφοριακού χώρου

Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης με έδρα τις ΗΠΑ ελέγχουν τι βλέπουν και τι πιστεύουν οι πολίτες των στοχευμένων χωρών. Η Ρωσία και η Κίνα, αν και έχουν δημιουργήσει εγχώριες πλατφόρμες, απέτυχαν να εξάγουν αυτή την ικανότητα σε συμμάχους.

Αυτό το πλεονέκτημα επιτρέπει στις ΗΠΑ να ασκούν μεγαλύτερη επιρροή σε χώρες όπως η Αρμενία, η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν από τη γειτονική τους Ρωσία.

Επέκταση στην Ασία-Ειρηνικό με "θέα" την Κίνα.

Η στρατιωτική ενίσχυση των Φιλιππίνων, η ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ταϊβάν, η στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας και ο έλεγχος των νοτιοκορεατικών ενόπλων δυνάμεων ακολουθούν το ίδιο πρότυπο περικύκλωσης. Οργανώσεις του NED δραστηριοποιούνται ήδη στις Φιλιππίνες.

4 Ιουλίου 2026 στην Ιαπωνία γιορτάζουν
την ημέρα της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ!
Των ΗΠΑ που τους έριξαν 2 ατομικες βόμβες!

Για τριάντα και πλέον χρόνια η πολιτική και πληροφοριακή ισχύς των ΗΠΑ αποδεικνύεται πιο ισχυρή και επικίνδυνη από τη στρατιωτική τους ικανότητα. Μέσω του NED, των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης και ενός σταθερού πρωτοκόλλου, οι ΗΠΑ καταφέρνουν να ανατρέπουν και να καταλαμβάνουν ολόκληρα έθνη χωρίς να αναπτύξουν στρατιώτες ή να ρίξουν πυροβολισμούς.

Η αναγνώριση του πληροφοριακού χώρου ως τομέα εθνικής ασφάλειας παραμένει ελλιπής παγκοσμίως. Μέχρι να ληφθεί αυτή η απειλή τόσο σοβαρά όσο οι στρατιωτικές απειλές, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται αυτό το υπερόπλο.

*Σημείωση αρθρογράφου.
Παρά τις όποιες αλλαγές στο δόγμα των ΗΠΑ μετα την εκλογή Τραμπ η πολιτική της εκ των έσω επιβολης της κυριαρχίας μεσω κοινωνικών δικτυων και ΜΜΕ στα κρατη του ονομαζόμενου παγκοσμιου Νοτου και όχι μόνο, συνεχίζεται "κανονικά".

**Πηγές Global GeoPolitics - Διεθνης Τυπος.

*** Η εικόνα του άρθρου ειναι απεικόνιση περιγραφής του άρθρου απο την Τεχνητή Νοημοσύνη

[1] Το Otpor (στα Σερβικά σημαίνει «Αντίσταση») ήταν ένα μαζικό φοιτητικό και νεανικό κίνημα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για την ανατροπή του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 2000 .

Κομμα Καρυστιανού. Μετά την διακήρυξη

Του Γιάννη Αθανασιάδη 

Όλο το προηγούμενο διάστημα δεν συμμετείχα στις βεβιασμένες και τόσο αγαπημένες στα σοσιαλ μίντια αντιπαραθέσεις. (Πολλές μάλιστα με ανοίκειους και άθλιους χαρακτηρισμούς κατά προσώπων)

Αν λοιπόν κρίνω κάτι και εκφράσω την άποψη μου για ένα νεότευκτο πολιτικό κόμμα, αρχικά αυτό είναι η ιδρυτική του διακήρυξη και οι θέσεις του σε κρίσιμα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα.

Αφού πω οτι η εκδήλωση ήταν αρκούντως ερασιτεχνική παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Θανάση Αυγερινού, κάτι το οποίο δεν θεωρώ κατ αρχήν αρνητικό, ως προς την ένδειξη ότι η όλη διαδικασία προέκυψε από κανονικούς ανθρώπους και όχι απο πολιτικούς μάνατζερς.

Η κυρία Καρυστιανού καθ όλη την διάρκεια της ανάγνωσης της ιδρυτικής φαινόταν έξω απ' τα νερά της.

Ας πάμε όμως στο καθαυτό κείμενο της ιδρυτικής

Το θεωρώ γενικόλογο, χωρίς στρατηγική δομή και με τεράστια ερμηνευτικά κενά.

Δεν αναφέρεται πουθενά στο ζήτημα της εξάρτησης της χώρας και στα κέντρα που καθορίζουν την υποτελή στάση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αναφέρεται σε καλύτερη Ελλάδα - δημοκρατία - υπογεννητικότητα (τουρλού) χωρίς στοιχειώδη τεκμηρίωση απέναντι στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Για το θέμα της παιδείας δεν υπάρχει σαφής αναφορά για δημόσια δωρεάν παιδεία.

Στο θέμα της υγείας της πρόνοιας και της ασφάλισης καλύπτει επαρκώς θα έλεγα τον δημόσιο και κοινωνικό προσανατολισμό.

Στο θέμα της Δικαιοσύνης αναφέρεται στην ανεξαρτησία του θεσμού και προφανώς έχοντας "καεί" απο την λειτουργία της, θέτει πολυ σωστά τους στόχους διαφάνεια, λογοδοσία, ταχύτητα.

Για τα υπόλοιπα θέματα είναι τοποθετημένη ως προς την διαχείριση παραβλέποντας τον κρίσιμο και καθοριστικό παράγοντα της συμμόρφωσης στις οδηγίες της Ε,Ε.

Εμφανώς για να μην μείνει κανείς παραπονούμενος γίνεται ιδιαίτερη μνεία στους φιλοζωους στους παραολυμπιακούς αθλητές (κάτι που είναι σωστό αλλά ολα αυτα εντάσσονται στην κοινωνική πολιτική).

Τέλος γίνεται αναφορά στην εθνική κυριαρχία ταυτίζοντας την, αποκλειστικά στην άμυνα και την εξωτερική πολιτική.

Κεντρικά θέματα όπως η εθνική ανεξαρτησία και η λαϊκή κυριαρχία δεν τέθηκαν ούτε ευθέως ούτε περιφραστικά!

Δυστυχώς οι παράγοντες που αποτελούν τα βαριά δεσμά της πατρίδας και του λαού μας

όπως η θεσμική εξάρτηση απο τις "παλαβές" της ΕΕ.

Η οικονομική εξάρτηση από την ιδιωτικού χαρακτήρα ΕΚΤ. 

Η εξάρτηση απο το ληστρικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. 

Και φυσικά η επανάκτηση των στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεων (Αεροδρόμια, λιμάνια, βιομηχανία όπλων, σιδηρόδρομος, τηλεπικοινωνίες, ορυκτός πλούτος) από το δημόσιο!

Δεν αναφέρθηκαν έστω και ακροθιγώς.

Την κυρία Καρυστιανού την σέβομαι ως μητέρα και αγωνίστρια και θεωρώ ότι έχει ειλικρινείς και καλές προθέσεις.

Όμως ιδίως στην πολιτική "Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις".

Σε αναμονή λοιπόν των επόμενων, προς το θετικό ελπιζω, κινήσεων.

Κλιμάκωση πολέμου στο Ιράν από ΗΠΑ;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

"Το Ρωσικό συμβούλιο ασφαλείας εξέδωσε ανακοίνωση ότι οι ΗΠΑ μεταφέρουν μυστικά επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις και οπλισμό στον κόλπο."

Η κατάπαυση του πυρός ήταν στην ουσία ανασύνταξη δυνάμεων και ανεφοδιασμός της "συμμαχίας Επστάιν" οι οποίοι έχουν ξεμείνει από πυραύλους και αντιπυραυλική υποστήριξη.

Αυτή βέβαια (η εκεχειρία) αξιοποιήθηκε και από τον ιρανικό στρατό για την διάνοιξη των εισόδων στις υπόγειες βάσεις που χτυπήθηκαν από τους Αμερικανοσιωνιστικούς πυραύλους.

Η καταστροφή της περιοχής του κόλπου και φυσικά της διακίνησης του πετρελαίου και των λιπασμάτων προς όλες τις κατευθύνσεις θα είναι ολέθρια ασχέτως του τελικού "νικητή ".

Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγήσει την ήδη αναμενόμενη ύφεση στην Ευρώπη σε σημαντική οικονομική κρίση.

Υπ αυτές τις συνθήκες ο χρονικός ορίζοντας της κρίσης είναι μέσα στους επόμενους 1-2 μήνες.

Η έλλειψη βασικών αγαθών και η αντίστοιχη αύξηση στις τιμές θα είναι πλέον γεγονός.
Η Ελλάδα με την ήδη χρεοκοπημένη οικονομία και την παραγωγική της αποδόμηση θα βιώσει οριακές κοινωνικές καταστάσεις.

Και κάτι τελευταίο για τους ζώντες στην μακάρια μικροαστική τους χαύνωση.
Η πρόνοια δεν είναι κινδυνολογια.

Ο στρατηγικός στόχος - Η τακτική και Η ηγεσία.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Σε κάθε πεδίο της ζωής από το προσωπικό μέχρι το κοινωνικό και το πολιτικό υπάρχει μια βασική διάκριση που συχνά αγνοείται. 

Άλλο ο στρατηγικός στόχος και άλλο η τακτική που ακολουθούμε για να φτάσουμε σε αυτόν.

Ο στρατηγικός στόχος είναι ο τελικός προορισμός. Είναι αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε, να κατακτήσουμε ή να υπερασπιστούμε σε βάθος χρόνου.

Η τακτική είναι τα επιμέρους βήματα, οι κινήσεις, οι προσαρμογές και οι επιλογές της καθημερινής διαδρομής.

 
Αν ο στόχος είναι ο προορισμός στον χάρτη, η τακτική είναι οι δρόμοι που επιλέγουμε για να φτάσουμε εκεί.

Στην πράξη όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο καθαρά.
Υπάρχουν στιγμές όπου η τακτική μπορεί να δίνει την εντύπωση πως κινείται αντίθετα από τον στρατηγικό στόχο.
Μια υποχώρηση μπορεί να μοιάζει με ήττα.
Ένας συμβιβασμός μπορεί να εκληφθεί ως εγκατάλειψη αρχών.
Μια προσωρινή συμμαχία μπορεί να παρερμηνευτεί ως αλλαγή κατεύθυνσης.

Εκεί ακριβώς γεννιούνται οι περισσότερες κρίσεις συνοχής και συνεννόησης.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο όταν δεν είναι δυνατό να κοινοποιηθεί πλήρως ο σχεδιασμός της τακτικής.
Σε σοβαρές προσωπικές υποθέσεις, σε κοινωνικές συγκρούσεις, σε πολιτικές αναμετρήσεις ή σε επαναστατικές συνθήκες, η πλήρης αποκάλυψη των κινήσεων μπορεί να αποκαλύψει και τον ίδιο τον στρατηγικό στόχο.
Δηλαδή αν πεις δημόσια όλο το σχέδιο, δίνεις και στον αντίπαλο τον χάρτη.
Γι αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις αποκτά καθοριστική σημασία ένας παράγοντας που συχνά είναι πιο σημαντικός και από τα ίδια τα συνθήματα.

 
Η αξιοπιστία.

 
Η εμπιστοσύνη προς τον ηγέτη ή προς την ηγετική ομάδα που λαμβάνει τις αποφάσεις.
Όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, οι προσωρινές δυσκολίες αντέχονται, οι παρεξηγήσεις ξεπερνιούνται και η πορεία συνεχίζεται.
Όταν αυτή λείπει, ακόμη και η σωστή τακτική μοιάζει ύποπτη και ο κοινός στόχος διαλύεται πριν κατακτηθεί.

Η ιστορία αλλά και η καθημερινότητα δείχνουν το ίδιο μάθημα.
Δεν αρκεί να έχεις δίκιο στον στόχο.
Πρέπει να μπορείς να διαχειριστείς σωστά τον δρόμο προς αυτόν και να έχεις ανθρώπους που πιστεύουν πως ξέρεις πού πας.

Η παράνοια της «καθαρότητας» και η πολιτική αυτοκτονία

του Γιάννη Αθανασιάδη 

Η κατάσταση στα πολιτικά πράγματα της χώρας δεν είναι απλώς κακή. Είναι "βαριά ασθενής".

Ζούμε μέσα σε ένα σκηνικό παραλογισμού, σε μια ιστορική στιγμή που κανονικά θα έπρεπε να ουρλιάζουν σειρήνες κινδύνου και να χτυπούν καμπάνες αφύπνισης.

Μια οργανωμένη ληστοσυμμορία έχει μαντρώσει έναν ολόκληρο λαό και τον γδύνει μεθοδικά. Αφαιρεί εισόδημα, χρόνο, κοινωνικά δικαιώματα, αξιοπρέπεια, μέλλον. Όχι ως παρενέργεια πολιτικής, αλλά ως κεντρική στρατηγική. 

Η επιβίωση μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση και η κοινωνία σε πεδίο λεηλασίας.

Κι όμως, απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό σκηνικό δεν αντιδρά. 

Αντί να συγκροτήσει αντίσταση, αυτοκαταναλώνεται. 

Κόμματα, κομματίδια, οργανώσεις, συλλογικότητες, αρχηγίσκοι και "κινήσεις", βουτηγμένοι στον βούρκο μιας εκφυλιστικής κοινωνικής εσωστρέφειας, αλληλοκαταγγέλλονται. Όχι με βάση την αποτελεσματικότητα ή τη σχέση με την κοινωνία, αλλά με όρους ιδεολογικής αγνότητας.

Η πολιτική μετατρέπεται σε διαγωνισμό καθαρότητας!

Ένας ιδεοληπτικός υποκειμενισμός, αποκομμένος από τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, φτάνει στα όρια της γελοιότητας. 

Ο καθένας αυτοανακηρύσσεται φορέας της "αλήθειας", της "σωστής γραμμής", της "αυθεντικής συνείδησης", ενώ η κοινωνία καταρρέει δίπλα του.

Μπροστά στον κοινό εχθρό, αντί για ενότητα δράσης, επιλέγεται ο τεμαχισμός. 

Αντί για μέτωπο, πολυδιάσπαση. Χιλιάδες μικρά, αυτάρεσκα και αλληλοεχθρικά στρατόπεδα, που υπηρετούν μωροφιλοδοξίες, ηγεμονισμούς και ιδεοληψίες. 

Η πολιτική δράση υποκαθίσταται από προσωπικές νευρώσεις και μικρούς αρχηγισμούς που βαφτίζονται "συνέπεια".

Αυτή η παράνοια της απόλυτης καθαρότητας δεν οδηγεί σε καμία ανατροπή.

Οδηγεί στον απόλυτο ατομοκεντρισμό, στην αυτοαπομόνωση και τελικά στην πολιτική ανυπαρξία. 

Είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την ήττα — και μάλιστα με την αυταπάτη της ηθικής ακεραιότητας.

Και κάπως έτσι είναι σαν τα χέρια του ίδιου σώματος, στο όνομα μιας δήθεν "καθαρότητας", να χτυπούν με μανία το ένα το άλλο, μέχρι το ένα να σπάσει. Για να μείνει στο τέλος μόνο το "καθαρό" χέρι, αυτό που υποτίθεται ότι θα κρατήσει το όπλο της επανάστασης.

Μόνο που τότε δεν θα υπάρχει το άλλο χέρι για να το οπλίσει.

Η συνήθεια ως μηχανισμός υποταγής και το καθήκον της συνειδητής πράξης.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνήθεια δεν είναι ουδέτερη. Δεν είναι απλώς «έτσι το μάθαμε» ή «έτσι γίνεται».

Η συνήθεια είναι σκλαβιά, είναι εξάρτηση, είναι φυλακή. Είναι η ήσυχη δύναμη που μετατρέπει τον άνθρωπο από δρών υποκείμενο σε προβλέψιμο γρανάζι. 

Είναι η γραφειοκρατία της καθημερινότητας: επαναλαμβανόμενες κινήσεις, λέξεις, σκέψεις και αντιδράσεις που εκτελούνται χωρίς ερώτημα, χωρίς κρίση, χωρίς συνείδηση.

Σε αυτό το επίπεδο, η συνήθεια γίνεται διαστροφή. Όχι ηθική, αλλά πολιτική και υπαρξιακή. Διαστρέφει την ανθρώπινη δυνατότητα για αλλαγή, μεταμφιέζοντας την αδράνεια σε «σταθερότητα» και τον φόβο σε «ρεαλισμό». Έτσι γεννιέται ο συντηρητισμός: όχι ως ιδεολογία μόνο, αλλά ως ψυχική κατάσταση. 

Ο άνθρωπος που φοβάται να σπάσει τη ρουτίνα του, φοβάται και να αμφισβητήσει τον κόσμο.

Η συνήθεια είναι αντεπανάσταση στην πιο καθαρή της μορφή.

Δεν χρειάζεται καταστολή, ούτε νόμους, ούτε βία. Αρκεί το «πάντα έτσι ήταν». Αρκεί η αποδοχή. Αρκεί να συνηθίσεις.

Όπως ο εργαζόμενος που συνηθίζει την εκμετάλλευση και παύει να τη βλέπει ως αδικία, έτσι και ο άνθρωπος που συνηθίζει τη μικρότητα παύει να οραματίζεται το μεγάλο. 

Η συνήθεια εκμαυλίζει.

Κάνει το αφύσικο να μοιάζει φυσικό, το άδικο να φαίνεται κανονικό, το αδιέξοδο να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Απέναντι σε αυτό, δεν στέκεται η αφηρημένη «θέληση για αλλαγή», αλλά η συνειδητή πράξη.

Η πράξη που προηγείται της συνήθειας, όχι που ακολουθεί αυτήν.

Η συνειδητή πράξη ξεκινά από τα μικρά. Από το πώς μιλάς, πώς εργάζεσαι, πώς καταναλώνεις, πώς σκέφτεσαι. 

Από το πότε λες «όχι» ενώ μέχρι χθες έλεγες «έτσι είναι». 

Δεν είναι ηρωισμός· είναι εγρήγορση. Είναι το να οδηγείς αντί να σε πηγαίνει το αυτοκίνητο από μόνο του, πάνω στις ίδιες πάντα ράγες.

Αλλά δεν σταματά εκεί. Η ίδια συνειδητή στάση, όταν μεταφέρεται στα μεγάλα ιδανικά, γίνεται πολιτική πράξη. 

Γίνεται επιλογή πλευράς, συλλογική οργάνωση, ρήξη με το δεδομένο. 

Εκεί γεννιέται η πρόοδος: όχι ως γραμμική εξέλιξη, αλλά ως αποτέλεσμα συγκρούσεων με τη συνήθεια, την αδράνεια, τον φόβο.

Η διαρκής προσωπική και συλλογική αυτοβελτίωση δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι lifestyle. 

Είναι προετοιμασία. Είναι το ξεμάθημα όσων μας έκαναν υπάκουους, για να μάθουμε ξανά πώς να δρούμε ως ελεύθεροι άνθρωποι. 

Και αυτή η διαδικασία, όταν ωριμάσει ιστορικά, οδηγεί στην επαναστατική ολοκλήρωση: όχι ως στιγμιαίο ξέσπασμα, αλλά ως αποτέλεσμα μακράς συνειδητής συσσώρευσης πράξεων.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι θεωρητικό. Είναι βαθιά πρακτικό και ενοχλητικό:

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπάσουμε τα δεσμά της συνήθειας, όταν αυτά μας προσφέρουν ψεύτικη ασφάλεια;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να ενεργούμε συνειδητά, όταν η συνήθεια μάς απαλλάσσει από την ευθύνη της επιλογής;

Πόσο έτοιμοι είμαστε να σπρώξουμε την εξέλιξη ένα βήμα μπροστά, γνωρίζοντας ότι κάθε βήμα μπροστά είναι και ένα βήμα έξω από το βολικό;

Η ιστορία δεν κινείται από όσους συνήθισαν.

Κινείται από όσους αρνήθηκαν να συνηθίσουν.