Ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι επικηρυγμένος

του Γιάννη Αθανασιάδη.

Αφού οι θεσμοί (συνθήκες) της ΕΕ, επί της ουσίας, υπερισχύουν του συντάγματος.
Αφού οι νομικές πράξεις της ΕΕ, υπερισχύουν κάθε εθνικών νομικών πράξεων.
Αφού οι όροι των δανειστών (μνημόνια) εφαρμόστηκαν και υλοποιούνται παρά και ενάντια στο ήδη υπάρχον σύνταγμα από το 2010.

Τι στον πούτσο, συζητούν για να αναθεωρήσουν τα δωσιλογικά σκουλήκια;

Α! Ναι! Σωστά.

Για την ασυλία των τραπεζικών, και την παραγραφή των πράξεων εσχάτης προδοσίας των πολιτικών.
Την τυπική, ( γιατί ουσιαστικά δεν τηρείται) κατάργηση του ακροτελεύτιου άρθρου του παρόντος συντάγματος, που προφανώς τους δημιουργεί μια ανησυχία!

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία".

Αλλά πέστε τους να μην ανησυχούν.
Διότι ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι επικηρυγμένος και από δεξιά και από αριστερά.

Έχουν απομείνει μόνο κάτι γραφικοί που μιλούν ακόμα για ανατροπή!
Για εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη.
Για συντακτική εθνοσυνέλευση και νέο δημοκρατικό σύνταγμα από το λαό.
Για λογοδοσία και ανακλητότητα των πολιτικών.

Μην τρομάζετε με αυτά που γράφω. Ένας γραφικός είμαι κι εγώ.
Κατά τα άλλα στις 29/11 έχουμε black Friday!

Σπεύσατε!

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η απίθανη πλάνη που κυριάρχησε στο εκλογικό σώμα των Ελλήνων ψηφοφόρων την 26/05/2019, και συνεχίζει να αναπαράγεται από τους αναλυτές και δημοσιογραφούντες των συστημικών ΜΜΕ είναι, ότι τα κόμματα που κυριάρχησαν στα ταμπλό των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφέρουν μεταξύ τους.

Δυστυχώς ακόμη και τώρα που κάποιοι διαβάζουν αυτές της γραμμές θα εξανίστανται, λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να ταυτίζω την δεξιά με την… αριστερά!
Λες και ο «θάνατος» διαφέρει αν θα γίνει με κρεμάλα ή με τυφεκισμό.

Όταν δεν είναι σε θέση να δουν την διάχυση του πολιτικού εσμού της ευρωλατρείας, η οποία αποτελεί το βασικό διαπιστευτήριο για να είναι κάποιος συμβατός με όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου, τότε ή είναι διανοητικά μύωψ η παπαγαλάκι του συστήματος.

Νεοδημοκράτες και βαθύ ΠΑΣΟΚ μετεγγράφονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Συριζαίοι στην ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ είναι παντού κλπ, κλπ. Μέχρι και στελέχη του ανεκδιήγητου Λεβέντη έχουν εγκολπωθεί.

Τσίπρας και Μητσοτάκης, ΝΔ και Συριζα διαφέρουν όσο οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Αυτοί και τα κόμματά τους, με τα αντίστοιχα δεκανίκια και εξαπτέρυγα του ευρωσυστήματος, οδήγησαν την χώρα μας στην σημερινή της κατάντια.

Μια χώρα σε πλήρη αποδόμηση, που δεν έχει δικά της λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, επικοινωνίες, ενέργεια, που είναι υποθηκευμένη όλη η δημόσια περιουσία, που έχει ανοίξει τις πόρτες της εθνικής της άμυνας σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη που περνά από την γειτονιά της!

Η Ελλάς διαλύεται για να πουληθεί ως «σκράπ» στις πολυεθνικές και να τεμαχιστεί ως «ψοφίμι» από τις  εθνικιστικές ύαινες των γειτόνων της. 

Όλα αυτά τα κόμματα του κοινοβουλίου, αυτό που λένε από την ημέρα που ο ΓΑΠ μας πέταξε στα σαγόνια των ευρωτοκογλύφων και του ΔΝΤ, είναι ότι «το κράτος έχει συνέχεια»! Δηλαδή, πως ότι ψήφισαν οι προηγούμενοι, δεσμευόμαστε να εκτελέσουμε οι επόμενοι.

Μιλάμε δηλαδή για ένα αδιάρρηκτο μπλόκ του ευρωμονόδρομου που παίζει απλά με κάποιες διαχειριστικές διαφοροποιήσεις στα προγράμματά του, τόσες όσες τους επιτρέπουν οι «θεσμοί» και η επιτροπεία του ευρωιερατείου.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της.

Είναι πλέον κατανοητό και κοινός τόπος πως όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια πρόδωσαν την εντολή του λαού, ήταν τα κόμματα που δεν αμφισβητούν τον ευρωμονόδρομο της Ελλάδας.

Γιατί ακόμα κι αν δεν είχαν τέτοια πρόθεση, η εξάρτηση από το αντιδημοκρατικό ιερατείο της ΕΕ, την ΕΚΤ και η αποδοχή της άνευ όρων παράδοσης της εθνικής μας κυριαρχίας στους δανειστές, δεν αφήνουν περιθώρια για άλλη πολιτική.

Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω, θα κατανοήσουμε και το εκλογικό παιχνίδι των εξουσιαστών.
Μόνο τότε θα δούμε ξεκάθαρα την ανάγκη συσπείρωσης του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου, για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία, μακριά από εξωχώρια κέντρα εξουσίας και εξάρτησης, που δεν ελέγχονται από τον ίδιο το λαό.

Αυτήν την ώρα στον διαλυμένο και χιλιοπροδομένο πατριωτικό δημοκρατικό χώρο, η ανάγκη δημιουργίας οργανωμένου φορέα, με καθαρές και ρεαλιστικές θέσεις, χωρίς αλληθωρισμούς, κραυγές και αντιφάσεις, είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Η απάτη των ευρωεκλογών

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο διαρκής αγώνας των λαών, για θεσμούς και διαδικασίες που προάγουν την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία, με επαναστάσεις και λαϊκά κινήματα τους τελευταίους τρείς αιώνες, μπορεί να μην έχει επιτύχει το μοντέλο μιας ιδανικής δημοκρατίας, αλλά τουλάχιστον κατάφερε στα πλαίσια των δυτικών αστικών δημοκρατιών, να δώσει βήμα και λόγο σε οργανωμένους φορείς (κόμματα) του λαού, ώστε να καθορίζουν την πολιτική και κοινωνική πορεία της χώρας τους, με τις όποιες παθογένειες, που δεν είναι της παρούσης να το αναλύσουμε.

Υπό αυτήν την έννοια ο λαός συμμετέχει ή στηρίζει δια της ψήφου του, τον πολιτικό φορέα που το πρόγραμμα του εκφράζει τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες του, για βελτίωση και πρόοδο της χώρας του και της ζωής του.

Η μη συμμετοχή (αποχή) στις εκλογικές διαδικασίες με την δικαιολογία ότι αυτό δεν είναι το ιδανικό μοντέλο δημοκρατίας που θέλει, αλλά και η αφοριστική λογική ότι όλοι ίδιοι είναι, είναι δείγμα πολιτικής ανωριμότητας και κοινωνικής αδιαφορίας, κάτι που είναι αντιφατικό με την έννοια της δημοκρατίας η οποία έχει σαν βάση της την συμμετοχή του πολίτη όπου υπάρχει δυνατότητα, ώστε να δράσει ενεργά για την βελτίωση των θεσμών.

Αυτή η δυνατότητα ενυπάρχει (ακόμα) στα εθνικά κοινοβούλια αλλά και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ασχέτως πώς την διαχειρίζονται οι εκάστοτε κυβερνήσεις και πολιτικοί.

Υπάρχει όμως μια «κόκκινη γραμμή» πέραν της οποίας η συμμετοχή, όχι απλά δεν έχει κανένα νόημα, αλλά λειτουργεί σε βάρος της όποιας «κουτσής» δημοκρατίας. Αυτή είναι η συμμετοχή σε εκλογές που  οι αντιπρόσωποι του λαού θεσμικά και εν γνώση τους, δεν έχουν καμία δικαιοδοσία να νομοθετήσουν ή να πάρουν  οποιασδήποτε μορφής δεσμευτική απόφαση.

Αυτό ισχύει για το ευρωκοινοβούλιο και τις αντίστοιχες ευρωεκλογές.

Η περίφημη ευρωβουλή έχει μόνο «συμβουλευτικό» χαρακτήρα και απλά αποτελεί δημοκρατικό άλλοθι σε μια φασιστική ελίτ που διοικεί και εκπροσωπεί τα συμφέροντα των διαφόρων πολυεθνικών και του χρηματοοικονομικού κατεστημένου.


Είναι με λίγα λόγια μια βιτρίνα που θεσμικά δεν έχει κανένα καθοριστικό ρόλο στην μοίρα των λαών αλλά αποτελεί μια απάτη, μια κοροϊδία προς τους ευρωπαϊκούς λαούς ότι υπάρχει δημοκρατία στο αυτοκρατορικό αυτό μόρφωμα, ενώ σπαταλούνται δισεκατομμύρια ευρώ για την συντήρηση του.
Εδώ δεν χωράει καμία δικαιολογία τακτικισμού η έστω αναγκαίας πολιτικής!

Το ναζιστικό κληροδότημα της Ε.Ε. δεν χτίστηκε από τους λαούς αλλά από τους συνεχιστές του Χιτλερικού οράματος για μια ενωμένη Ευρώπη υπό τον έλεγχο των ναζί και την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε όλοι αυτοί που εξόπλισαν τους ναζί (Κρουπς Ζημενς κλπ) και συμμετείχαν στα βάρβαρα πειράματα χρησιμοποιώντας σαν πειραματόζωα τους «κατώτερους» λαούς (Μπάγιερ κ.α.), παραμένουν μέχρι σήμερα και «μεγαλουργούν» επιχειρηματικά.

Εμείς ως Έλληνες  ζούμε στο πετσί μας αυτή τη ναζιστική ένωση σήμερα, μια και είμαστε το πειραματόζωο τους.

Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές είναι μια απάτη που νομιμοποιεί το οξύμωρο, να αποφασίζεις για να μην έχεις το δικαίωμα να παίρνεις αποφάσεις, και όλο αυτό να το πληρώνεις με δισεκατομμύρια ευρώ από την τσέπη σου.

* Το γράφημα είναι από το βιβλίο «Οι Ναζιστικές καταβολές της Ε.Ε. των Βρυξελλών» των Paul Anthony Taylor, Aleksandra Nied\ Wiecki, Mathias Rath & August Kowalczyk

 

** Πηγες:  Ευρωπαϊκό κοινοβουλιο

Έξω λέει από το ευρώ κι όλα καλά.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Έξω λέει από το ευρώ κι όλα καλά.

Αυτό φταίει για όλα.

Για την ΕΕ...; "κουβέντα"!

Το Ευρώ όμως δεν έπεσε από τον ουρανό!

Είναι οργανικό κομμάτι της Ε.Ε. Αυτή μας το επιβάλλει.

Αλλά και χωρίς το ευρώ, η Ε.Ε. λειτουργεί με θεσμούς κανόνες και συμβάσεις που αργά ή γρήγορα οδηγούν τα πιο αδύναμα κράτη στα νύχια των ισχυρότερων.

Είναι πραγματικά απίστευτος ο καιροσκοπισμός των πολιτικών που σου λένε:

"Μιλάμε για έξοδο από το ευρώ, γιατί ο λαός δεν είναι έτοιμος να δεχθεί και έξοδο από την Ε.Ε."!!!

Τόσα χρόνια που φωνάζαμε, για έξοδο από ευρώ και Ε.Ε., οι ίδιοι μας λέγανε "γραφικούς" ή "ότι τρομάζουμε το λαό".

Πότε περιμένουν να προετοιμαστεί ο λαός, όταν το 50% της φτώχειας γίνει 💯%;

Όταν στην Ακρόπολη και την Κνωσό θα κυματίζει η σημαία των Lidl και της coca cola;

Όταν θα έχουμε μετατραπεί σε μια κοινωνία που θα ζει με τα επιδόματα φτώχειας, χωρίς πατρίδα και σπιτικό;

Όσοι απευθύνονται δημόσια στο λαό είτε ως πολιτικοί είτε ως δημοσιογράφοι είτε γενικότερα ως πηγές ενημέρωσης του λαού, έχουν ευθύνη οχι μόνο για ότι λένε, αλλά και για ότι δεν λένε.

Η Ε.Ε. είναι ο βαθιά αντιδημοκρατικός μηχανισμός, που στόχο της εχει, να περάσει στα χέρια των τραπεζών, των πολυεθνικών εταιρειών και των μονοπωλίων, ότι μέχρι πρότινος θεωρείτο πατρίδα και δημόσιος πλούτος του λαού.

Και για αυτό, μεθοδικά και με ύπουλη προπαγάνδα προσπαθούν να φορτίσουν με αρνητικό πρόσημο τις έννοιες της πατρίδας και του πατριώτη.

Προσπαθούν να μας ξεκοψουν από ότι μας ενώνει και μας ισχυροποιεί απέναντι τους, μειώνοντας και διαστρεβλώνοντας το.

Το ευρώ λοιπόν είναι ένα από τα όπλα που χρησιμοποιούνται για την υποδούλωση και την εξόντωση μας.

Αυτός που τα χρησιμοποιεί όμως, είναι η Ευρωφασιστική Ένωση. Και από αυτήν πρέπει κυρίως να απαλλαγούμε.

Το δικό μας όπλο είναι η αγάπη για την πατρίδα και τον λαό μας.

Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…»

του Γιάννη Αθανασιάδη

Στα τρία περίπου χρόνια συγκυβέρνησης του αριστεροδεξιού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που πήρε την λαϊκή εντολή με την ίδια υπόσχεση με το προηγούμενο, σοσιαλδεξιό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δηλαδή την κατάργηση των μνημονίων εντός των πλαισίων της ΕΕ και της ευρωζώνης, η ελληνική κοινωνία έχει πλέον αρχίσει να συνειδητοποιεί με βιωματική εμπειρία, πως ότι και να τους υποσχεθούν τα συστημικά κοινοβουλευτικά κόμματα και οι παραφυάδες των πολιτικών σκουπιδιών τύπου Ποτάμι, Ένωση κεντρώων κλπ, στο τέλος θα τους προδώσουν.

Με λίγα λόγια ο λαός αρχίζει και αντιλαμβάνεται πως όσοι δηλώνουν ευρωπαϊστές, ότι και να μας υποσχεθούν δεν πρόκειται να το εφαρμόσουν διότι πολύ απλά μέσα στην ΕΕ και την ευρωζώνη, θα έχουμε μνημόνια κι επιτροπεία μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Έστω κι αν τα mainstream ΜΜΕ εξακολουθούν να μας παγιδεύουν σε ψευτοδιλλήματα  και σε απατηλές εξόδους από την κρίση που δεν έρχονται ποτέ.

Έστω κι αν το σύστημα χρησιμοποιεί τις εφεδρείες του, την νεοναζιστική Χρυσή Αυγή για να τρομάξει τους δημοκράτες πολίτες ότι τάχαμου έξω από την ΕΕ θα μας φάνε οι φασίστες.

Απεναντίας μέσα στην ΕΕ τραφήκαν και αναπτύχθηκαν τα νεοναζιστικά και εθνικιστικά μορφώματα ανεβάζοντας τα ποσοστά τους και οδηγώντας τα, ακόμα και στην εξουσία (βλπ. Αυστρία).

Αυτό που αρχίζει πλέον και διαμορφώνεται μετά το καταλάγιασμα του σοκ και της μιντιακής θολούρας στον ελληνικό λαό, είναι ένας νέος πολιτικός χάρτης που διαχωρίζει την κοινωνία σε δύο μεγάλα «στρατόπεδα» το ευρωενωσιακό και το εθνικοανεξαρτησιακό.

Στο ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» ανήκουν όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένης και της χρυσής αυγής. Το ΚΚΕ δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη αν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να πάρει κάθετη θέση στο ζήτημα ή αν πρέπει πρώτα να πέσει ο καπιταλισμός.

Το βέβαιο είναι πως το ευρωενωσιακό «στρατόπεδο» με όλα αυτά τα κόμματα εντός και εκτός κοινοβουλίου λειτουργεί ως μέτωπο, άσχετα με τις κωμικές και πομπώδεις «περί όνου σκιάς» αντιπαραθέσεις τους. Είναι σταθερό στον νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό του, πέρα και πάνω από τις ιδεολογικές επιφάσεις τους.

Από την άλλη το εθνικοανεξαρτησιακό «στρατόπεδο» αποτελείται από μια τραγική πανσπερμία πολιτικών κομμάτων, κομματιδίων, σεχτών, ομάδων, συλλόγων και ότι άλλο τραβάει η ψυχή σας, τα οποία θεωρούν ότι τους χωρίζει χάος! Και προς τέρψιν και ηδονή των ευρωπαϊστών και του υπερεθνικού κεφαλαίου, «σφάζονται» μεταξύ τους.

Είναι ευνόητο ότι στον χώρο αυτό έχουν παρεισφρήσει εντολοδόχοι των υπηρεσιών και πολιτικοί απατεώνες, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο της όποιας πιθανής μετωπικής συσπείρωσης.

Η απογοητευτική αυτή εικόνα έχει τον αντίκτυπο της στην κοινωνία, που αν και όπως είπαμε πιο πάνω, έχει συνειδητοποιήσει την αιτία της καταστροφής της, δεν έχει καμία διάθεση να εμπλακεί σε αυτό το «πανηγύρι». Συνεπώς όποιες επαναστατικού χαρακτήρα λογικές ανατροπής προσπαθούν πιεστικά να προκληθούν στην παρούσα κατάσταση της κοινωνίας, είναι στα όρια της ουτοπίας.

Στην χειρότερη περίπτωση να έχουμε κάποια σπασμωδική και ανοργάνωτη εξέγερση που θα καταλήξει σε αιματοβαμμένη ήττα του λαϊκού κινήματος και οπισθοδρόμηση του αγώνα.

Επομένως αυτό που στην παρούσα κατάσταση μπορούμε να πετύχουμε, είναι να συγκροτηθεί το πολιτικό υποκείμενο, ο κοινός λαϊκός φορέας δηλαδή. Αυτός που θα μπορέσει πειστικά να εκφράσει και να ενώσει την δυναμική της μεταστροφής του λαού προς την απελευθέρωση του από την Ευρωενωσιακή εξάρτηση, αφού ξεκαθαρίσουμε τον πατριωτικό και φιλολαϊκό δημοκρατικό χαρακτήρα του.

Μακριά από προβοκάτορες εθνοφασίστες και διαλυτικά ιδεοληπτικά στοιχεία. Καθαρές εξηγήσεις.

Μίνιμουμ κοινός στόχος η έξοδος από ΕΕ και ευρωζώνη. Χωρίς «μήπως και αν…».

Επανίδρυση μιας  Ανεξάρτητης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Οργάνωση με όρους μάχης και αγώνας μέχρι το τέλος

του Γιάννη Αθανασιάδη

  

Ότι συμβαίνει σήμερα στο λαό μας είναι απόρροια στρατηγικής ήττας πολεμικού χαρακτήρα, μόνο που επήλθε χωρίς πόλεμο. Την προκαλέσαμε οι ίδιοι με πρωταίτιους τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τους πολιτικούς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.

Το 2010 υπογράφηκε μια δανειακή σύμβαση η οποία αναφέρει ρητά ότι η Ελλάδα παραιτήθηκε αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που της παρείχε η εθνική της κυριαρχία, απέναντι σε ιδιώτες Δανειστές.
Απόρροια της Δανειακής ήταν και είναι τα μνημόνια.

Το 2012 με το περίφημο psi (κούρεμα του χρέους των Ελληνικών ομολόγων) τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων μειώθηκαν από τα 18,7 δισ. στα 4,2 δισ. ενώ οι μικροομολογιούχοι έχασαν το 70% περίπου των χρημάτων τους.
Η οικονομία "στεγνώνει".

Το 2013 η Ελλάδα μπαίνει οριστικά υπό την μόνιμη κηδεμονία ενός οργανισμού( ESM) που δεν είναι απλώς άλλη μία off-shore, όπως ο EFSF (προσωρινός μηχανισμός στήριξης), αλλά οργανισμός με νομική προσωπικότητα και δικαιοπρακτικές δυνατότητες κράτους και μάλιστα απολαμβάνει πολύ περισσότερα προνόμια και ασυλίες από ένα κοινό κράτος. Λειτουργεί ως ιδιωτικός φορέας με δικαίωμα ετεροδικίας, αλλά με πλήρη ασυλία για τον ίδιο.

Το 2016 με το πολυνομοσχέδιο του 4ου μνημονίου δημιουργήθηκε ένα Υπερταμείο διάρκειας 99 ετών που συλλέγει στο σύνολό τους τις ιδιοκτησίες του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού, διοικείται ουσιαστικά από τους δανειστές και ξεπουλά την δημόσια περιουσία. Τα έσοδα του πάνε για το χρέος.

Σήμερα η χώρα μας βρίσκεται στα χέρια των πιο ανάλγητων αρπακτικών της ιστορίας και ξεπουλιέται κομμάτι κομμάτι. Ο λαός, αυτή την ώρα τουλάχιστον, είναι ένα απόλυτο έρμαιο στις ορέξεις των κεφαλαιοκρατών. Είμαστε ένας λαός που υφίσταται τα δεινά της ήττας ενός πολέμου, χωρίς να έχει πέσει ούτε μία τουφεκιά.

Γενοκτονία και εκπατρισμός, όμηροι χρέους, κυνηγημένοι από τράπεζες εφορίες και κοράκια. Χιλιάδες άνθρωποι απελπισμένοι που προτιμούν την αυτοκτονία από το άχθος του βίου που μας επέβαλλαν.

Και μια πατρίδα που δεν μας ανήκει πλέον.

Αυτήν την ώρα η μόνη διεκδίκηση που έχει νόημα, είναι αυτή της Εθνικής απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας, προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να στρατεύσουμε τις δυνάμεις μας. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με οργάνωση αυτοπειθαρχημένη, σε όλα τα επίπεδα.

Έχουμε πόλεμο και εμείς είμαστε άοπλοι απέναντι στον εχθρό.

Χρειαζόμαστε οργάνωση με όρους μάχης και προετοιμασία για την οριστική αναμέτρηση.

Κάθε άλλη διεκδίκηση είναι σπατάλη δυνάμεων και θα καταλήγει πάντα σε ήττα και απογοήτευση.


Οργάνωση και αγώνας μέχρι το τέλος.

Η Γερμανική Ε.Ε. και τρείς υποθέσεις για το BREXIT

του Γιάννη Αθανασιάδη

Υπάρχει πληθώρα αρθρογραφίας με θέμα την απόφαση του λαού της Βρετανίας για έξοδο της από την Ε.Ε.

Υπάρχουν  όμως πίσω από τα πανηγύρια και τους θρήνους, απώτεροι σχεδιασμοί ; Ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Τι κρύβεται πίσω από την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε.

Κατά μια πρώτη προσέγγιση, το αποτέλεσμα προκύπτει η επιδιώχθηκε για τρείς πιθανές αιτίες.

Υπόθεση 1^η

Χωρίς απώτερους σχεδιασμούς έγινε μια πολιτική μάχη μέσω δημοψηφίσματος και παρά την θέση του πρωθυπουργού και τις επικοινωνιακές επιθέσεις από μερίδα ΜΜΕ και των ευρωλάγνων πολιτικών, παρά την τυχαία ??? εκτέλεση βουλευτίνας από ακροδεξιό εκτελεστή, ο περήφανος λαός της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας που στην επικράτεια της «ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», αποφάσισε ότι δεν θέλει να γίνει παραδουλεύτρα του 4^ου Γερμανικού Ράιχ.

Υπόθεση 2^η

Είτε μέσα είτε έξω από την Ε.Ε. ένα κράτος που πρόκειται να ενταχθεί στην TTIP* δεν διαφέρει παρά μόνο στο ότι θα πρέπει να διαπραγματευτεί ξεχωριστά την ένταξη του στην «Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων». Άρα επί της ουσίας μόνο αν αρνηθούν την ένταξη τους στην TTIP, θα έχει κάποια αξία η αποχώρηση τους από την Ε.Ε. Κάτι μάλλον απίθανο μια και το city παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την συμφωνία. Πολύ δε περισσότερο αν προχωρήσουν και στην υπογραφή της TISA!
Επομένως το δεύτερο σενάριο δεν αποκλείει την συνύπαρξη του με το πρώτο, μια και δεν αλλάζει επί της ουσίας τους σχεδιασμούς του υπερεθνικού κεφαλαίου, της οικονομικής ολιγαρχίας και της αστικής τάξης με εθνοκεντρικά χαρακτηριστικά. Εδώ κολλάει και η δήλωση της σταφιδιασμένης γριάς βασίλισσας : «πείτε μου τρία καλά που έχει προσφέρει η ΕΕ στην Μ. Βρετανία».(Αν έχει γίνει πράγματι).

Υπόθεση 3^η

Συνοπτική ανάλυση.

Όταν οι Ford, Μπους,Rockefeller, Τισεν κλπ χρηματοδοτούσαν το ναζιστικό κόμμα του Χίτλερ θα μπορούσε κάποιος να πει ότι απλά έκαναν μπίζνες ως γνήσιοι κεφαλαιοκράτες.

 Όμως τότε ο Χίτλερ φάνταζε ακόμα, ως ένας χαρισματικός ηγέτης που πήρε μια Ηττημένη και εξαθλιωμένη Γερμανία από τον Α΄Π.Π. και την μετέτρεψε σε μια ακμάζουσα  στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη. 
Αυτό που πραγματικά ανέμεναν τα υπερεθνικά οικονομικά κέντρα, ήταν την ώρα που η Γερμανία θα συγκρούονταν με τον μεγάλο ιδεολογικό τους αντίπαλο εκείνης της περιόδου, την Σοβιετική Ένωση! Η συνταγή όμως χάλασε από την μεγαλομανία και την ψυχοπάθεια του Χίτλερ.

Την εξέλιξη της ιστορίας βέβαια την γνωρίζουμε. Οι Ρώσοι με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ κέρδισαν χρόνο. 
Η ηπειρωτική Ευρώπη πέρασε με στρατιωτικό περίπατο στα χέρια των Ναζί, και η Αγγλία απομονωμένη αναγκάστηκε να παράσχει γη και ύδωρ από την παγκόσμια αποικιακή κυριαρχία της, στους Αμερικάνους, ώστε να τους εμπλέξει στον πόλεμο κατά της Γερμανίας.

Όμως και του Χίτλερ τα σχέδια (σχέδιο Μπαρμπαρόσα) στράβωσαν, διότι ένας περίεργος λαός καθυστέρησε την επέλαση του «Άξονα» κατά εννιά περίπου μήνες! (28/10/1940 – 01/06/1941)  

Παρ’ όλα αυτά τα σχέδια των κεφαλαιοκρατών κατέρρευσαν και έτσι αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν με (τον αρχικό εχθρό και στόχο τους) την ΕΣΣΔ και να την ενισχύσουν (Τεχεράνη Νοε. 1943) ώστε να αποτελειώσουν τον Χίτλερ και από κοινού να μοιράσουν τον κόσμο (Γιάλτα Φεβ. 1945).

Για σκεφτείτε το! Οι κεφαλαιοκράτες απέτυχαν τριπλά!
Είναι σαν να στέλνεις το σκύλο σου (ΝΑΖΙ) να σου φέρει το «θήραμα σου», και εκείνος αρχίζει να τρώει και εσένα και την λεία!
Και στο τέλος αναγκάζεσαι να συμμαχήσεις με το «θήραμα σου» για να σκοτώσεις τον σκύλο σου!!
Και όχι μόνον αυτό, αλλά να μοιραστείς και τον κυνηγότοπο με το «θήραμα σου»!!!
Τέτοια χουνέρια δεν ξεχνιούνται ποτέ.

*

Όταν το γραφειοκρατικό μόρφωμα της ΕΣΣΔ κατέρρευσε από την διαφθορά και την «αδυναμία του» να παίξει με όρους καπιταλισμού, όλα φάνταζαν στρωμένα με ροδοπέταλα για το ιερατείο της οικονομικής ελίτ!

Εξαγορά των πολιτικών και τρομοκρατία των λαών, για να πάρουν πίσω τα δημόσια αγαθά που κέρδισαν (οι λαοί), από την σοσιαλδημοκρατία της ψυχροπολεμικής περιόδου. 
Στην συνέχεια, τις ηγεσίες των κομμάτων αναλαμβάνουν εκπαιδευμένοι υπαλληλίσκοι, απόφοιτοι των «δικών τους» Χάρβαρντ, LSE κλπ και κάποιοι μετεκπαιδευμένοι στους ναούς του καπιταλισμού goldman sachs, παγκόσμια τράπεζα, ΔΝΤ κλπ. Παράλληλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως περνάνε στα χέρια διαπλεκόμενων ολιγαρχών με ότι αυτό συνεπάγεται ως προς την διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Αρχίζει το ξεπούλημα υπό μορφή σκράπ εθνικών κρατών, «μετά του  περιεχομένου» (λαοί). Το όνειρο της  παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού δείχνει να ολοκληρώνεται απρόσκοπτα.

Απροσδόκητα όμως, ο διάδοχος του γελοιωδέστερου προέδρου της Ρωσίας Μπορις Γιέλτσιν, ένας πρώην γκαγκεπίτης  ονόματι Πουτιν, ανατρέπει τα δεδομένα την ώρα που συντελούταν η πιο «αμέριμνη» σφαγή και ισοπέδωση λαών και εθνικών κρατών στο πλαίσιο της ολοκλήρωσης της παντοκρατορίας των «Αγορών».

Η Ρωσία ξαναμπαίνει στο προσκήνιο με όλους αυτούς τους συνειρμούς του παρελθόντος.
Και τώρα δεν είναι απλά ιδεολογικός αντίπαλος, τώρα είναι φορέας και γνώστης των απεργασμένων μεθόδων του καπιταλισμού.

Πάλι  η Γερμανία σπρώχτηκε από την υπερεθνική ελίτ σε μια προοδευτική γιγάντωση μόνο που τώρα στην θέση του τρελού φύρερ βρίσκονται πολιτικοί που κατά τα επιφαινόμενα ελέγχονται από τους Αμερικανούς, ενώ παράλληλα το ΝΑΤΟ διασφαλίζει τυχόν εκτροπές από το σχέδιο.
Παρ’ όλα αυτά το σκάνδαλο με τις παρακολουθήσεις της Μέρκελ και άλλων πολιτικών παραγόντων της Γερμανίας από την NSA, δείχνει το μέγεθος της "εμπιστοσύνης" των Αμερικανών προς την Γερμανική ηγεσία.

Αυτή τη στιγμή η Γερμανική ΕΕ δείχνει να κρατά εχθρική στάση απέναντι στην Ρωσία, στηρίζοντας την Ναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας, έχοντας ακμάζοντα ναζιστικά και φιλογερμανικά κόμματα ( το αίμα νερό δεν γίνεται) στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, παρέτεινε το εμπάργκο αγροτικών προϊόντων και γενικότερα προωθεί την δαιμονοποίηση του Πουτιν.
Όμως πίσω από την βιτρίνα ήδη  έχουν υπογραφεί Γερμανορωσικές συμφωνίες ζωτικού χαρακτήρα, όπως ο Nord Stream που περνά κάτω από την Βαλτική και πηγαίνει κατ ευθείαν στην Γερμανία και η συνεργασία για την εκμετάλλευση σπάνιων γαιών ενώ εν εξελίξει βρίσκεται και η υλοποίηση του Nord Stream2, που παρακάμπτει την Ουκρανία. Υπ’ αυτές τις συνθήκες η Γερμανία θα αποτελεί  διαμετακομιστικό κέντρο για την παροχή ενέργειας στις ευρωπαϊκές χώρες.

Ευνόητο είναι δε, ότι αυτή την ώρα η συνεργασία με την Ρωσία εξυπηρετεί τα ζωτικά συμφέροντα της Γερμανίας.

Από όλα αυτά απέχει η Μ. Βρετανία και βέβαια αυτή η αποχή δεν έχει να κάνει με αποφάσεις του «σοφού» Βρετανικού λαού, αλλά με την διαχείριση μιας μελλοντικής διαφαινόμενης ρήξης της ισχυροποιημένης Γερμανικής ΕΕ, με τους Αμερικάνους πάτρωνες τους.

Όπως θα διαπιστώσετε και τα τρία υποθετικά σενάρια για τους λόγους που επέτρεψαν ένα BREXIT, έχουν ένα κοινό παρανομαστή: την Ρωσία!
Διότι κάθε πιθανό σενάριο δεν θα είχε λόγο ύπαρξης αν ζούσαμε σε ένα μονοπολικό παγκόσμιο σύστημα.

Όλα δείχνουν ότι το πείραμα Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε και βρισκόμαστε στις παραμονές ενός καθαρά  ενδοκαπιταλιστικού πολέμου, ο οποίος αυτή την φορά δεν θα αφήσει τίποτα στην τύχη.
Θα είναι ολοκληρωτικός.

*Ως γνωστό η TTIP  - CETA – TPP, αποτελούν τα εργαλεία οικονομικού- εμπορικού ελέγχου και στραγγαλισμού, κυρίως της Ρωσίας και δευτερευόντως των υπολοίπων BRICS.

ΕΞΟΔΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η παραπληροφόρηση και η συσκότιση γύρω από τα ζητήματα της παραμονής της Ελλάδας η όχι στην ΕΕ και η δήθεν αποβολή μας (Grexit), έχουν δημιουργήσει σε μεγάλο αριθμό των συμπολιτών μας το συναίσθημα του φόβου και της αβεβαιότητας.
Σε αυτό βέβαια πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν τα ΜΜΕ που με τα παπαγαλάκια των ολιγαρχών ασκούν τρομοκρατία, ενώ περιπλέκουν και διαστρεβλώνουν την αλήθεια έτσι ώστε οι πολίτες να μην μπορούν να οδηγηθούν στις πηγές της πληροφόρησης.

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι σύμφωνα με τις συνθήκες της Ε.Ε.
α). Δεν υπάρχει δυνατότητα αποβολής κράτους μέλους από την Ε.Ε.  Εντάξει;
Τέλος με αυτό!
β). Αντιθέτως! Οποιοδήποτε κράτος μέλος, μπορεί να αποχωρήσει οικειοθελώς χωρίς καμία άλλη υποχρέωση απέναντι στην Ε.Ε.

Σύμφωνα με τον «Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Συνθήκη της Λισσαβόνας) http://europa.eu/pol/pdf/consolidated-treaties_el.pdf
τον οποίο έχουν προσυπογράψει όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε.

Η διαδικασία είναι ρητή και ξεκάθαρη, (άρθρο 50 της συνθήκης). *

1. Ένα κράτος αποφασίζει σύμφωνα με τις εσωτερικές του διαδικασίες (Π.χ. στην Ελλάδα με απόφαση των 3/5 του κοινοβουλίου **) να αποχωρίσει από την Ε.Ε.

2. Γνωστοποιεί την πρόθεση του στο Ευρωπαϊκό συμβούλιο και ξεκινούν διαπραγματεύσεις.
Δηλ. «μα γιατί φεύγεις εμείς που σε αγαπάμε,… το Ευρωπαϊκό όνειρο… και τι θα κάνεις εκεί έξω μόνος θα σε φάνε οι λύκοι… και …τι μας χρωστάς τι σου χρωστάμε και τα λεφτά και το νόμισμα»,  και ότι άλλο σκαρφιστούν για να το αποτρέψουν. 
Παράλληλα θα διευθετηθούν ζητήματα σχετικά με τις διακρατικές συμφωνίες (οι οποίες δεν θα διέπονται από τους κανόνες της ΕΕ πλέον), κλπ τεχνικού χαρακτήρα ζητήματα, που άπτονται της πολιτικής διπλωματίας .

3. Μετά από δυο έτη και εφ’ όσον δεν τα βρούνε στις διαπραγματεύσεις, οι συνθήκες παύουν να ισχύουν για το απερχόμενο κράτος αυτοδίκαια και τελειώνει το παραμύθι. 
Από την στιγμή που παύουν οι συνθήκες, παύει και οποιαδήποτε άλλη συμβατική υποχρέωση για το πρώην μέλος από και προς την Ε.Ε. ( Ότι πήραμε πήραμε κι ότι δώσαμε δώσαμε.)

Δηλαδή, για να μην βάλω τις φωνές, ότι κι αν σας λένε, το Grexit το βλέπουν σαν τον διάολο τους οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Αυτά τα παραθέτω κυρίως για να τελειώνουμε με την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τα αυθαίρετα συμπεράσματα των διαφόρων ευρωλάγνων.
Όσο είναι καιρός λοιπόν, πριν η θηλιά μας οδηγήσει στην τελική ασφυξία, υπεύθυνα και συντεταγμένα να βγάλουμε την χώρα μας από το κολαστήριο του ΕυροΝταχάου.
Με μία προϋπόθεση: Να στείλουμε στο διάολο όλη την κομματοκρατία και τους πολιτικούς που μας έχουν φορτωθεί όλα αυτά τα χρόνια, και να αναδημιουργήσουμε την πατρίδα μας με ένα νέο Δημοκρατικό Σύνταγμα, που να περιλαμβάνει την λογοδοσία και την ανακλητότητα των εκπροσώπων του λαού, εξασφαλίζοντας την Εθνική ανεξαρτησία, την λαϊκή κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Γιάννης Αθανασιάδης

* ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΔΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Άρθρο 50

1. Κάθε κράτος μέλος μπορεί να αποφασίσει να αποχωρήσει από την Ένωση, σύμφωνα με τους εσωτερικούς συνταγματικούς του κανόνες.

2. Το κράτος μέλος που αποφασίζει να αποχωρήσει γνωστοποιεί την πρόθεσή του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Υπό το πρίσμα των προσανατολισμών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η Ένωση προβαίνει σε διαπραγματεύσεις και συνάπτει με το εν λόγω κράτος συμφωνία που καθορίζει τις λεπτομερείς ρυθμίσεις για την αποχώρησή του, λαμβάνοντας υπόψη το πλαίσιο των μελλοντικών του σχέσεων με την Ένωση. Η διαπραγμάτευση της συμφωνίας αυτής γίνεται σύμφωνα με το άρθρο 218, παράγραφος 3, της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συμφωνία συνάπτεται εξ ονόματος της Ένωσης από το Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει με ειδική πλειοψηφία, μετά από την έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

30.3.2010 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 83/43

Ενοποιημένη απόδοση της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση 43

3. Οι Συνθήκες παύουν να ισχύουν στο εν λόγω κράτος από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της συμφωνίας αποχώρησης ή, ελλείψει τέτοιας συμφωνίας, δύο έτη μετά τη γνωστοποίηση που μνημονεύεται στην παράγραφο 2, εκτός εάν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, σε συμφωνία με το εν λόγω κράτος μέλος, αποφασίσει ομόφωνα την παράταση της προθεσμίας αυτής.

4. Για τους σκοπούς των παραγράφων 2 και 3, το μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου που αντιπροσωπεύει το αποχωρούν κράτος μέλος δεν συμμετέχει ούτε στις συζητήσεις ούτε στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή του Συμβουλίου που το αφορούν.

Η ειδική πλειοψηφία ορίζεται βάσει του άρθρου 238, παράγραφος 3, στοιχείο β), της Συνθήκης για τηλειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

5. Εάν το κράτος που αποχώρησε από την Ένωση ζητήσει την εκ νέου προσχώρησή του, η αίτηση αυτή υπόκειται στη διαδικασία του άρθρου 49.

**Σύνταγμα της Ελλάδας αρθ. 28 παρ. 2