Του Γιάννη Αθανασιάδη
Το πρόβλημα με τον τόπο μας είναι πως είναι ταυτόχρονα πλούσιος, όμορφος και επικίνδυνα κοντά τους.
Αν ήταν μόνο πλούσιος, οι αποικιοκράτες θα έκαναν αυτό που ξέρουν αιώνες τώρα: θα λεηλατούσαν τη γη, τα λιμάνια, τα βουνά, την ενέργεια και τον ιδρώτα των ανθρώπων. Θα μας κρατούσαν δεμένους στην αλυσίδα της φτηνής εργασίας για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια και τα χρηματιστήριά τους.
Κι όταν ο πλούτος στέρευε, θα μας εγκατέλειπαν σαν στυμμένες λεμονόκουπες· ρημαγμένους αλλά ακόμα αφέντες του εδάφους μας.
Αν ήταν μόνο πλούσιος, οι αποικιοκράτες θα έκαναν αυτό που ξέρουν αιώνες τώρα: θα λεηλατούσαν τη γη, τα λιμάνια, τα βουνά, την ενέργεια και τον ιδρώτα των ανθρώπων. Θα μας κρατούσαν δεμένους στην αλυσίδα της φτηνής εργασίας για να γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια και τα χρηματιστήριά τους.
Κι όταν ο πλούτος στέρευε, θα μας εγκατέλειπαν σαν στυμμένες λεμονόκουπες· ρημαγμένους αλλά ακόμα αφέντες του εδάφους μας.
Αν ήταν μόνο όμορφος, θα τον μετέτρεπαν σε τουριστικό θέρετρο των ελίτ τους. Θα έρχονταν για λίγες εβδομάδες στα ξενοδοχεία, στις μαρίνες και στις παραλίες ( όλα ιδιοκτησίες των ίδιων κεφαλαίων) και ύστερα θα επέστρεφαν στις μητροπόλεις τους.
Όμως ο συνδυασμός πλούτου και ομορφιάς, τόσο κοντά στα κέντρα της δυτικής ισχύος, γεννά κάτι βαθύτερο:
την ανάγκη του κεφαλαίου για μόνιμη κατοχή, για ολοκληρωτική απαλλοτρίωση, για μετατροπή ενός λαού σε πληθυσμό χωρίς ρίζες και χωρίς δικαιώματα.
Γιατί ο ιθαγενής είναι εμπόδιο!
Η ίδια του η ύπαρξη θυμίζει ότι αυτή η γη έχει μνήμη, ιστορία και ανθρώπους που μπορούν να πουν "ανήκει σε εμάς".
Και αυτό είναι αδιανόητο για την αποικιοκρατική λογική της αγοράς.
Ίσως αφήσουν δυο-τρία χωριά σαν φολκλορικό σκηνικό για τουρίστες.
Μια ψεύτικη βιτρίνα "παράδοσης", αποστειρωμένη και ακίνδυνη.
Οι υπόλοιποι είτε θα συντριβούν ηθικά και σωματικά, είτε θα μετατραπούν σε περιφερόμενο προλεταριάτο, κυνηγώντας ένα πιάτο συσσίτιο και μια θέση στην ουρά της επιβίωσης.
Οι πιο τυχεροί θα "πλένουν πιάτα" στις μητροπόλεις της λεγόμενης πολιτισμένης Δύσης, ευγνώμονες για ψίχουλα.
Και οι επιστήμονες, αποκομμένοι από τον λαό τους, θα ξεζουμίζονται στις πολυεθνικές, βαυκαλιζόμενοι πως ανήκουν στους "ικανότερους", ενώ στην πραγματικότητα θα είναι απλώς ακριβοπληρωμένοι εργάτες του ίδιου συστήματος.
Κι εγώ ίσως καταλήξω άστεγος κάτω από κάποια γέφυρα.
Ένας γραφικός "τρελός" που θα περιμένει την επόμενη συμμορία να τον λιντσάρει, επειδή εξακολουθεί να λέει μια επικίνδυνη αλήθεια...
Χωρίς πατρίδα δεν υπάρχει λαός.
Και χωρίς λαό, η γη γίνεται απλώς εμπόρευμα στα χέρια των ισχυρών.
