Τρίτη 6 Αυγούστου 2019

Χιροσίμα 06/08/1945



Το εκτυφλωτικό φως.


Για όσους βρίσκονταν εκεί και επέζησαν για να θυμούνται τη στιγμή που ο άνθρωπος για πρώτη φορά έστρεψε εναντίον του τις στοιχειακές δυνάμεις του σύμπαντός του, το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν καθαρό φως, εκτυφλωτικό, έντονο φως. Φως μιας τρομακτικής ομορφιάς και ποικιλίας! Μπορεί να υπήρξε και ήχος, αλλά κανείς δεν τον άκουσε.

Οι καμένες σκιές.


Η αρχική λάμψη εξαπέλυσε μία σειρά από δεινά. Πρώτη ήρθε η θερμότητα. Κράτησε για μια στιγμή, ήταν όμως τόσο έντονη που: Έλιωσε τα κεραμίδια στις στέγες και τους κρυστάλλους του χαλαζίτη μέσα στους γρανιτόλιθους. Καρβούνιασε σε έκταση δύο σχεδόν μιλίων τους τηλεφωνικούς στύλους. Κι έκανε στάχτη τα ανθρώπινα πλάσματα, που βρίσκονταν εκεί κοντά, σε τέτοιο βαθμό ώστε τίποτα δεν έμεινε σαν κατάλοιπο, παρά μόνο οι σκιές τους καμένες πάνω στην άσφαλτο ή πάνω στους πέτρινους τοίχους. Σε μία ακτίνα τεσσάρων χιλιομέτρων κάηκε το γυμνό δέρμα όλων των ανθρώπων.

Ο σαρωτικός άνεμος.


Μετά το κάψιμο ήρθε η έκρηξη. Έκρηξη σαρωτική με κίνηση απομακρύνσεως από την πύρινη σφαίρα, με τη δύναμη ενός ανέμου 800 χιλιομέτρων την ώρα. Μόνο τα αντικείμενα που παρουσίαζαν ελάχιστη επιφάνεια αντιστάσεως -οι κουπαστές στις γέφυρες, οι σωλήνες, οι στύλοι- παρέμειναν στην θέση τους. Κατά τα λοιπά, μέσα σ' έναν γιγάντιο κύκλο με διάμετρο 3,5 χιλιομέτρων, τα πάντα είχαν γίνει συντρίμμια.

Οι πύρινοι πίδακες. 


Η θερμότητα και η έκρηξη προκάλεσαν και τροφοδότησαν χιλιάδες φωτιές σε χιλιάδες σημεία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σε ορισμένα σημεία η ίδια η γη έμοιαζε να ξερνά φωτιά - γιατί ήταν αμέτρητες οι φλόγες, σαν πύρινοι πίδακες που αναπήδησαν αυτόματα από την ακτινοβόλα θερμότητα.

Η μαύρη βροχή. 


Λίγα λεπτά μετά την έκρηξη, άρχισε να πέφτει μια παράξενη βροχή. Οι σταγόνες ήταν μεγάλες σαν καρύδια και μαύρες! Το τρομακτικό αυτό φαινόμενο προέκυψε από την εξάτμιση της υγρασίας της πύρινης σφαίρας και την συμπύκνωσή της στο σύννεφο που ανάβλυζε από αυτή. Καθώς το σύννεφο που είχε σχηματισθεί από τους υδρατμούς και τον κονιορτό της Χιροσίμα έφτασε σε μεγαλύτερο ύψος και σε ψυχρότερα στρώματα αέρα, οι υδρατμοί συμπυκνώθηκαν και έπεσαν κάτω σαν βροχή. Η βροχή δεν ήταν ικανή να σβήσει τις φωτιές, ήταν όμως ικανή, σαν "μαύρη βροχή", να αποκορυφώσει την κατάπληξη και τον πανικό.

Ο "άνεμος της φωτιάς". 


Μετά την βροχή ήρθε ο άνεμος - ο μεγάλος "άνεμος της φωτιάς- που φύσαγε προς το κέντρο της καταστροφής και στροβιλιζόταν και μεγάλωνε την έντασή του καθώς ο αέρας πάνω από την Χιροσίμα θερμαινόταν διαρκώς και περισσότερο και πύρωνε από τις μεγάλες φωτιές. Ο άνεμος φυσούσε τόσο ορμητικά που ξερίζωνε πελώρια δέντρα από τα πάρκα, όπου κατέφευγαν όσοι είχαν επιζήσει.


"Είδαμε την λάμψη". Χιλιάδες άνθρωποι τρέχανε, τρέχανε αλόγιστα, τρέχανε στα τυφλά, χωρίς να ξέρουν για που - μόνο και μόνο για να βγουν έξω από την πόλη. Μερικοί στα προάστια, όταν τους έβλεπαν να έρχονται, νόμιζαν στην αρχή ότι ήταν Νέγροι, όχι Ιάπωνες - τόσο μαύρο ήταν το δέρμα τους. Οι πρόσφυγες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πως είχαν καεί. "Είδαμε την λάμψη", έλεγαν, "και να τι συνέβη"...

*Περιγραφή των Φλέτσερ Κνέμπελ και Τσαρλς Μπέϊλι από το βιβλίο τους "Χωρίς σπουδαίο λόγο"

**επιμέλεια Γιάννης Αθανασιάδης.












Πέμπτη 1 Αυγούστου 2019

Ο κόπος της δουλειάς μας...

Του Γιάννη Αθανασιάδη



Αρχές της δεκαετίας του 1970 πιτσιρικάς στο αυτοκίνητο του αδερφού μου μαζί με τον πατέρα, διασχίζουμε ένα αγροτικό δρόμο κάπου μεταξύ Κοζάνης και Βελβεντού.

Βλέπω δίπλα μας κάτι κτήματα γεμάτα με κατάφορτες ροδακινιές.

Γενικά χωρίς να αναλύω τις αιτίες, έχω μια τάση να απολαμβάνω περισσότερο τους καρπούς όταν τους κόβω από το δέντρο.
Όπως καταλαβαίνετε πρότεινα στον αδερφό μου να σταματήσουμε για να δοκιμάσουμε τα ροδάκινα που κρέμονταν στα κλαδιά έξω από τους φράχτες.
Πράγματι σταμάτησε δεξιά δίπλα στον φράχτη και κατεβαίνω να κόψω κάνα δυο ροδάκινα έτσι ώριμα και λαχταριστά που φαίνονταν.
Κόβω τρία, ένα για τον καθένα.
Εκείνη την ώρα ακούγεται ο πατέρας που λαγοκοιμόταν στην διαδρομή.
- Μην τυχόν και κόψεις κανένα
- Σιγά ρε μπαμπά, λέω, τρία για να δοκιμάσουμε έκοψα.
- Να τα αφήσεις εκεί που τα πήρες. Με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο του ανθρώπου που τα δούλεψε; Τον ρώτησες;

Ωστόσο μπαίνω στο αυτοκίνητο κρατώντας τα ροδοκόκκινα λαχταριστά ροδάκινα.

- Ε τώρα δεν πειράζει λέει ο αδερφός μου, και ξεκινά το αυτοκίνητο.
- Σταμάτησε το αυτοκίνητο! Φώναξε ο πατέρας.
- Έλα ρε μπαμπά πώς κάνεις έτσι είπα μισομπουκωμένος από την πρώτη δαγκωνιά!
- Σταματήστε να κατέβω εγώ δεν έρχομαι μαζί σας αν δεν τα αφήσετε εκεί που τα πήρατε.

Τελικά έγινε το δικό του και έμεινα με την λαχτάρα και την νοστιμάδα της πρώτης δαγκωνιάς.
Εκείνη την ώρα ήμουν εκνευρισμένος με την ξεροκεφαλιά του πατέρα.
Γενικά ήταν λιγομίλητος άνθρωπος. Εκείνη την ημέρα έσπασε το ρεκόρ του.
Αργότερα όμως κόλλησα στη φράση που είπε.
Δεν είπε με ποιο δικαίωμα κλέβεις τα ροδάκινα του ανθρώπου.
Είπε "με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο της δουλειάς του"!

Όλη η σοφία σε μια φράση από έναν "αγράμματο" εργάτη με διωγμούς και εξορίες, που ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει να σου κλέβουν τον κόπο της δουλειάς σου!


****

Πριν μερικά χρόνια που πέρναγα με το αυτοκίνητο μου ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες έξω από το Ναύπλιο, άπλωσα το χέρι και έκοψα ένα πορτοκάλι.
Ξεκίνησα να το τρώω. Γλυκύτατο!
Στα μισά κάτι με έσπρωξε και το πέταξα. Δεν κατέβαινε το άτιμο.
Μέσα μου η φωνή του κυρ Βαγγέλη, μου το 'βγαλε ξινό.
"Με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο της δουλειάς του ανθρώπου";

Και στις μέρες μας γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά τι σημαίνει να σου κλέβουν τον κόπο της δουλειάς σου.

Τα αποβράσματα της κοινωνίας...

του Γιάννη Αθανασιάδη.



Προσέξτε καλά αυτή την φάτσα στην φωτογραφία.
Είναι ο υπουργός Υποδομών & Μεταφορών.
Είναι Καραμανλής τρίτης γενιάς.
Και δήλωσε:
«Θα κάμουμε μια μεγάλη καμπάνια για τους λεγόμενους τζαμπατζήδες. (στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) Το ζήτημα δεν είναι εγώ να σε πιάσω το ζήτημα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που κάνει αυτή την πράξη πρέπει να νιώθει ως απόβρασμα της κοινωνίας».

Αυτός ο άθλιος τύπος θεωρεί ότι τα ΜΜΜ είναι κρουαζιερόπλοια και όποιος τα χρησιμοποιεί το κάνει για διασκέδαση.

Ότι νοιώθει καλά που δεν έχει να δώσει τα 30€ το μήνα.
Όταν είναι εργαζόμενος των 560€ ή των 240€ ή ακόμα χειρότερα εργαζόμενος για πολλούουους μήνες απλήρωτος.
Όταν δεν έχει να πάρει τα απαραίτητα για την οικογένεια του.
Όταν τον κυνηγούν τα χρέη για τα οποία ελάχιστη ευθύνη φέρει ο ίδιος.
Όταν τον πετάνε έξω από το σπίτι του.
Όταν φοιτητής δεν έχει ούτε για το νοίκι του.
Όταν έχει περιθωριοποιηθεί το 40 % του λαού!

Αλήτη υπουργέ αυτούς τους ανθρώπους θέλεις να στοχοποιήσεις προπαγανδίζοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό και τα ενοχικά σύνδρομα.

Τους πιο αδύναμους και κατατρεγμένους!

Για την κατάσταση των οποίων υπεύθυνος είσαι εσύ και όλοι οι κυβερνώντες πρώην και νυν.

Αυτός λοιπόν ο άθλιος πορφυρογέννητος γόνος, που δεν έχει τη στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία είναι υπουργός και αποφασίζει για τις τύχες μας.

Πιθανόν να τον δούμε και υποψήφιο για πρωθυπουργό.

Ε λοιπόν κύριε Κωστάκη Καραμανλή Νο3, εσείς και όσοι ταυτίζονται με τις απόψεις σας είσαστε τα πραγματικά αποβράσματα της κοινωνίας!



Γιάννης Αθανασιάδης

Γιάννης Αθανασιάδης
Αγωνίζομαι για την απελευθέρωση και την ευημερία της πατρίδας μου. Πιστεύω στην αυτοδιάθεση των λαών και την ειρηνική συνύπαρξη και αυτονομία των ανθρωπίνων κοινοτήτων. «ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΜΕΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ»