Οι «Μεγάλοι Τρεις» Vanguard, BlackRock και State Street

Γιαννης Αθανασιαδης

Οι «Μεγάλοι Τρεις» ελέγχουν άμεσα πάνω από 1.600 μεγάλες εταιρείες που απασχολούν συνολικά 23 εκατομμύρια εργαζόμενους. Κατέχουν περίπου το 90% των εταιρειών του δείκτη S&P 500, αξίας περίπου 30 τρισεκατομμυρίων δολαρίων
— ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας.

Αυτό που παρουσιάζεται ως «αγορά» δεν είναι παρά μια ακραία μορφή συγκέντρωσης κεφαλαίου.

Οι "επενδυτικοί οίκοι" Vanguard, BlackRock και State Street, ως θεσμικοί διαχειριστές του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, εμφανίζονται ως βασικοί μέτοχοι σχεδόν όλων των στρατηγικών επιχειρήσεων της σύγχρονης οικονομίας.

Διαχειρίζονται πάνω από 30 τρισεκατομμύρια δολάρια, ελέγχουν έμμεσα περίπου το 90% των εταιρειών του S&P 500 και ασκούν καθοριστική επιρροή σε παραγωγή, τεχνολογία, ενέργεια, ΜΜΕ και φαρμακοβιομηχανία.

Παρότι δεν κατέχουν «τυπικά» τα κεφάλαια, μέσω του "proxy voting" (διαχειριστές της ψήφου των μετόχων) συγκεντρώνουν πραγματική εξουσία στα χέρια μιας στενής χρηματοπιστωτικής ελίτ που αποφασίζει για λογαριασμό εκατομμυρίων εργαζομένων και συνταξιούχων.

Η περίπτωση της BlackRock, με τους οργανικούς δεσμούς της με κράτη και κεντρικές τράπεζες, αποκαλύπτει την υλική βάση της σύγχρονης διαπλοκής κράτους και κεφαλαίου: ένα σύστημα νόμιμο, θεσμικά θωρακισμένο και βαθιά αντιδημοκρατικό, όπου η οικονομική εξουσία προηγείται και καθορίζει την πολιτική.

Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά:

• Οι Vanguard, BlackRock και State Street είναι οι τρεις μεγαλύτεροι μέτοχοι σχεδόν όλων των μεγάλων πολυεθνικών (Apple, Microsoft κ.ά.).
  
  
• Διαχειρίζονται μαζί πάνω από 30 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο.
  
  
• Έχουν παγκόσμια παρουσία, κατέχοντας σημαντικά ποσοστά στις αγορές ΗΠΑ, Ευρώπης, Ασίας και Αυστραλίας.
  
  
• Κατέχουν περίπου το 90% των εταιρειών του S&P 500, δηλαδή την καρδιά της αμερικανικής οικονομίας.
  
  
• Η BlackRock έχει στενές σχέσεις με κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, ειδικά με τη Federal Reserve, και λειτουργεί ταυτόχρονα ως διαχειριστής και σύμβουλος.
  
  
• Υπάρχει σύγκρουση ρόλων, αφού η BlackRock ελέγχει θεσμικά εταιρείες στις οποίες είναι και βασικός μέτοχος (είναι δηλαδή ελεγκτής του εαυτού της).
  
  
• Οι “Μεγάλοι Τρεις” δεν επενδύουν για λογαριασμό τους, αλλά διαχειρίζονται χρήματα εκατομμυρίων πολιτών μέσω συντάξεων και επενδυτικών κεφαλαίων.
  
  
• Μέσω του proxy voting ασκούν τεράστια επιρροή, ψηφίζοντας στις εταιρικές αποφάσεις αντί για τους πραγματικούς ιδιοκτήτες.
  
  
• Λίγοι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις για εκατομμύρια επενδυτές, γεγονός που δημιουργεί συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής ισχύος.
  
  
• Οι "οίκοι" αυτοί κατέχουν μεγάλα ποσοστά μετοχών μεταξύ τους δηλαδή ουσιαστικά αποτελούν ένα κολοσσιαίο οικονομικό τραστ με απόλυτη εξουσία σε εταιρείες, κράτη, και κυβερνήσεις .

Ιδιαίτερα η BlackRock, με στενούς δεσμούς με κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, λειτουργεί ταυτόχρονα ως διαχειριστής, σύμβουλος και ελεγκτής, δημιουργώντας ένα σύστημα νόμιμης αλλά εξαιρετικά συγκεντρωμένης ισχύος.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν όλα αυτά γίνονται εντός νόμου, αλλά ποιος γράφει τους νόμους και ποιος ελέγχει τελικά την παγκόσμια εξουσία.

Η αθόρυβη επανάσταση του μέτρου – ή πώς ο Αριστοτέλης κι ο Επίκουρος μας διδάσκουν να είμαστε πολίτες (κι όχι πελάτες)

Του Γιάννη Αθανασιάδη 

Υπάρχει μια στιγμή, λίγο πριν κοιμηθείς, που οι ειδοποιήσεις σταματούν, οι τίτλοι ειδήσεων ξεθωριάζουν κι ακούγεται μόνο ο παλμός της καρδιάς σου. Εκεί, στο ημίφως, γεννιέται μια απλή, αμήχανη ερώτηση: «Αυτός που είμαι σήμερα, είναι πολίτης ή πελάτης;»

Η διαφορά δεν είναι λεκτική. Είναι βιωματική.

Ο πελάτης καταναλώνει.

Ο πολίτης συμμετέχει.

Ο πελάτης αξιολογείται από το πόσο αγοράζει.

Ο πολίτης αξιολογείται από το πόσο σκέφτεται.

Ο πελάτης θέλει να ικανοποιηθεί άμεσα.

Ο πολίτης θέλει να μην αδικήσει ποτέ.

Μέσα στον καταιγισμό likes, polls και breaking news, οι λέξεις έχουν χάσει το βάρος τους. 

Γι’ αυτό αξίζει να γυρίσουμε πίσω, όχι από συντηρητισμό, αλλά από ανάγκη. Σε δύο Έλληνες που δεν θα χρησιμοποιούσαν ποτέ το «πολίτης» ως συνθηματικό – τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο.

Αριστοτέλης: «Πολιτικόν ζῷον» όχι «Ζῷο  ψηφοφόρος »

Για τον Αριστοτέλη, όποιος δεν συμμετέχει στα κοινά δεν είναι ουδέτερος· είναι ιδιώτης. Η λέξη σήμαινε «ιδιωτικός» αλλά και «ανύπαρκτος». Σήμερα θα λέγαμε ghost account.

Ο ιδανικός πολίτης του δεν γεννιέται με κάρτα μέλους· γαλουχείται με τρεις αρετές:

- Φρόνηση: να διαβάζεις πίσω από τα γεγονότα και μπροστά από τις συνέπειές τους.  

- Μέση οδός: να αποφεύγεις το θόρυβο των άκρων για να ακούσεις τη σιωπή της λογικής.  

- Συλλογικό καλό: να καταλαβαίνεις ότι η ευτυχία σου δεν χωράει σε καλάθι delivery· χωράει σε μια πόλη που δεν αδικεί.

Επίκουρος: Ο Κήπος ως firewall στον πανικό

Μερικές δεκαετίες μετά, ο Επίκουρος ανοίγει μια πύλη σε έναν άλλο δημόσιο χώρο: τον Κήπο. Εκεί, γυναίκες, δούλοι, πλούσιοι και πένητες μοιράζονται το ίδιο κρασί και την ίδια αποστολή: αταραξία. 

Η εσωτερική ηρεμία δεν είναι χλιδή· είναι ανθρώπινο δικαίωμα σε εποχές υπερδιέγερσης.

Ο Επίκουρος θα έκανε uninstall από το "ασταμάτητο σκρολαρισμα" (doom-scrolling)  και θα προειδοποιούσε:

- Μη φοβάσαι ό,τι δεν μπορείς να ελέγξεις (θεούς, πολέμους, αλγόριθμους).  

- Μάθε τι είναι οι «κενές επιθυμίες» – αυτές που σε γεμίζουν μόνο ως περιεχόμενο, όχι ως ζωή.  

- Η πολυτέλεια δεν είναι να έχεις πολλά, αλλά να μη σου λείπει τίποτα.

Πολίτης – ήσυχος επαναστάτης με Wi-Fi

Τι γίνεται όταν φέρνεις τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο στο ίδιο τραπέζι; Γεννιέται ο πολίτης που:

- Σκέφτεται πριν μοιραστεί.  

- Συμμετέχει χωρίς να φωνάζει.  

- Καταναλώνει λιγότερα, αλλά πιο ουσιαστικά.  

- Δεν ψάχνει σωτήρα, γιατί έχει καταργήσει τον ρόλο του θεατή.  

Δεν χρειάζεται πλακάτ. 

Η αντίσταση γίνεται στο καθημερινό:

- Να πεις «όχι» σε μια αγορά που δεν χρειάζεσαι.  

- Να πεις «ναι» σε μια τοπική πρωτοβουλία που δεν κάνει ρεκλάμες.  

- Να διαβάσεις πριν απαντήσεις. Να ακούσεις πριν κρίνεις.

Η Ελλάδα ως εργαστήριο – όχι ως μουσείο

Από την Πνύκα όπου ο πολίτης μιλούσε και κρινόταν, μέχρι τον Κήπο που δίδασκε την τέχνη του «αρκετά», η παράδοσή μας δεν είναι "σεντούκι", είναι εργαλείο. 

Σε έναν κόσμο που παράγει δεδομένα αλλά όχι σοφία, το να είσαι ήρεμος, ευγενικός και σκεπτόμενος πολίτης δεν είναι ρομαντισμός· είναι καθαρή πράξη αυτοάμυνας.

Η πιο δύσκολη επανάσταση

Οι επαναστάσεις του 21ου αιώνα δεν θα έχουν soundtrack. Θα έχουν σιωπή. Τη σιωπή που προηγείται της σκέψης. Τη σκέψη που προηγείται της πράξης.

Αν σήμερα νιώθεις ότι το timeline σου είναι πιο φορτισμένο από τη ζωή σου, ίσως ήρθε η ώρα να γίνεις αυτός ο ήσυχος επαναστάτης:  

- με λίγους, αληθινούς φίλους,  

- με λόγο που δεν χρειάζεται κεφαλαία,  

- με χρόνο που δεν καταναλώνεται, αλλά βιώνεται.

Αυτός είναι ο νέος πολίτης.

Κι αν συναντηθούμε στο δρόμο, ας μην τον αναγνωρίσουμε από τη φωνή.

Ας τον αναγνωρίσουμε από την επαναστατική "ησυχία" που φέρνει μαζί του.

Από την βιωματική του στάση. 

Τρία χρόνια από την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Αυτός που βλέπετε είναι ένας χάρτης της Ουκρανίας που δημοσιεύτηκε το 2009 από το πανεπιστήμιο του Κιέβου.
Επαναλαμβάνω του Κιέβου. Δηλαδή των Ουκρανών!

Ο χάρτης αποτυπώνει τους πληθυσμούς της Ουκρανίας με βάση την μητρική τους γλώσσα.
Βλέπετε με κόκκινο χρώμα τις περιοχές όπου οι πληθυσμοί μιλούν Ρωσικά.
Με πορτοκαλί τις περιοχές που μιλούν την ουκρανική διάλεκτο.
Ενώ σε μικρότερες εκτάσεις μιλούν Ουγγρικά, πολωνικά, ελληνικά κ.α.


Όταν το 2014 με πραξικόπημα πήραν οι Ναζί την εξουσία, αφού βγάλανε παράνομα τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, ξεκίνησε ένας διωγμός κατά των Ρώσων κατοίκων χαρακτηρίζοντας τους "κατσαρίδες" απαγορεύοντας τους να μιλούν την μητρική τους γλώσσα.
Στις περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας, Ντονιετσκ και Λουγκανσκ ο λαός δεν υπέκυψε και αντιστάθηκε ζητώντας αυτονομία.
Να επισημάνω ότι μέχρι τότε οι Ρωσικής καταγωγής κάτοικοι συνυπήρχαν ειρηνικά και χωρίς διακρίσεις.

 

Από το 2014 μέχρι και την Ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας οι Ουκροναζί βομβάρδιζαν στις περιοχές αυτές σκοτώνοντας χιλιάδες αμάχους και μικρά παιδιά.
Επέλεγαν παιδικές χαρές και εμπορικά κέντρα ώστε να σκοτώνουν και να τραυματίζουν μεγάλο αριθμό αμάχων και να τρομοκρατούν τους πολίτες αναγκάζοντας τους να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Επρόκειτο για σχέδιο γενοκτονίας.

 
Η επέμβαση της Ρωσίας προέκυψε μετά από δύο προσπάθειες - συμφωνίες για ειρηνική λύση (Μινσκ1 και 2) τις οποίες αν και υπέγραψαν οι εκπρόσωποι της Ουκρανίας και τις δύο φορές δεν τις τηρήσανε.
Ουσιαστικά κορόιδευαν τους Ρώσους κερδίζοντας χρόνο για πολεμική σύγκρουση με τις οδηγίες των Δυτικών υπηρεσιών. Το παραδέχθηκαν κυνικά οι Φρανσουά Ολάντ και Αγγελα Μέρκελ σε συνεντεύξεις τους

Σε όλο το διάστημα των διαπραγματεύσεων οι βομβαρδισμοί συνερίζονταν και τα παραστρατιωτικά τάγματα των Ναζιστών εξόντωναν και τρομοκρατούσαν τους κατοίκους. (Πάνω από 15000 νεκροί άμαχοι εκ των οποίων 2000 περίπου παιδιά).

Στόχος της συλλογικής Δύσης ήταν ο εξαναγκασμός της Ρωσίας να επέμβει ώστε να έχουν το τυπικό άλλοθι του οικονομικού στραγγαλισμού της Ρωσίας και μέσα από την πολεμική σύρραξη να την εξουθενώσει και να την θέσει υπό τον έλεγχο της ώστε στην συνέχεια να την κομματιάσει σε πολλά μικρότερα κρατίδια

 
Με αυτό τον τρόπο θα έβαζαν στο χέρι τις πλούσιες πλουτοπαραγωγικές πηγές της ενώ συγχρόνως θα αποκτούσαν στρατηγικό πλεονέκτημα απέναντι στον τελικό στόχο τους που ήταν η Κίνα για την οποία προορίζονταν η ίδια μοίρα.
Το σχέδιο θα ολοκληρωνόταν με μια παγκόσμια διακυβέρνηση υπό την εξουσία των ΗΠΑ και των δυτικών συμμάχων της.

 
Δυστυχώς για την συλλογική Δύση και ευτυχώς για την ανθρωπότητα όλα αυτά γύρισαν "μπούμερανγκ" διότι τα ανέτρεψε (για μια ακόμη φορά). Ο Πούτιν και ο Ρωσικός λαός με την ιστορική Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση, ουσιαστικά σήκωσαν στην πλάτη τους το βάρος της ανατροπής των σχεδίων της παγκοσμιοποιησης και της ιμπεριαλιστικής επικράτησης της συλλογικής Δύσης.

 
Έτσι η Ευρώπη βιώνει την χειρότερη αποανάπτυξη στην ιστορία της με σημαντικότερο παράγοντα την έλλειψη φθηνής ενέργειας, οδηγώντας τις βιομηχανίες της σε ύφεση η ακόμα και σε κλείσιμο.

 
Τώρα ο Τραμπ τρέχει να μαζέψει τις επικίνδυνες ανοησίες των προκατόχων του αφήνοντας την Ευρώπη στον θλιβερό απολογισμό της και την επερχόμενη κατάρρευση της.