Κομμουνιστής που δεν αγαπάει την πατρίδα του είναι μαϊμού κομμουνιστής.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο Τσε Γκεβάρα που διατράνωσε τον πατριωτισμό του λέγοντας το περίφημο "patria o muerte" (πατρίδα ή θάνατος) ήταν κομμουνιστής.
Ο Άρης Βελουχιώτης που στον λόγο του στην Λαμία είπε "Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας". Ήταν κομμουνιστής.

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν αυτοί οι κομμουνιστές με όσους σήμερα στο όνομα του κομμουνισμού αρνούνται την πατρίδα τους και ξεφτιλίζουν κάθε αναφορά σε αυτήν;
Όταν στο όνομα του κομμουνισμού ταυτίζουν την αγνή και υψηλή έννοια του πατριώτη σε ύβρη;

Αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τον μαρξισμό και τον κομμουνισμό.
Είναι αβανταδόροι των φύση και θέση απάτριδων κεφαλαιοκρατών, που τα σύνορα και οι πατριώτες αποτελούν εμπόδιο στην διακίνηση των κεφαλαίων τους και το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου των λαών.
Είναι η αντίδραση στις όποιες κατακτήσεις των λαϊκών στρωμάτων.
Είναι αυτοί που τελικά θα βάλουν την ταφόπλακα στην μη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Κομμουνιστής που δεν αγαπάει την πατρίδα του είναι μαϊμού κομμουνιστής.

Πόλεμος πάντων μεν πατήρ.

Του Γιάννη Αθανασιάδη.

"πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους".
Ηράκλειτος
Απ' την απαρχή της εμφάνισης του ανθρώπινου είδους, η επιβίωση του, αποτελούσε ένα διαρκή και ανελέητο πόλεμο.
Όταν λέμε πόλεμο εννοούμε την, με κάθε μέσο, αποτροπή, υπερίσχυση, έλεγχο ή υποταγή του εχθρού.

Ο πόλεμος έχει πολλές εκφάνσεις. Έτσι ο άνθρωπος, πολεμά με τα φυσικά φαινόμενα. Πολεμά με τα άγρια θηρία (που πολλές φορές αποτελούσαν και την τροφή του). Πολεμά με τους άλλους ανθρώπους, φατρίες, φυλές κλπ.

Ο αγώνας αυτός της επιβίωσης, αλλά και της επικράτησης, αποτελούσε ένα πρωταρχικό κίνητρο για την συνειδητοποίηση της θέσης του στον κόσμο ατομικά και συλλογικά.

Παράλληλα έδινε ώθηση στην καινοτομία απέναντι στις ανάγκες που προέκυπταν, είτε σε μέσα είτε σε τεχνικές.

Η ανάγκη της κοινωνικής αλληλεγγύης, της κοινωνικής οργάνωσης, των κοινωνικών συστημάτων κλπ, αποτελούν μορφές έκφρασης που εξελίσσονταν μέσα από αυτόν τον αέναο και πολύπλευρο πόλεμο.

Αλλά και οι περισσότερες εφευρέσεις που εντάχθηκαν και βελτίωσαν την καθημερινότητα μας, τροποποιημένες ή αυτούσιες, προέκυψαν κατά την προσπάθεια αντιμετώπισης κάποιου εχθρού.

Όσοι ήσαν προετοιμασμένοι για αυτόν, επιβίωναν.

Όσοι υπέκυπταν στην μαλθακότητα και την τρυφηλότητα, απολαμβάνοντας ενδεχομένως τους καρπούς των προγενέστερων αγώνων, αργά ή γρήγορα γινόντουσαν κι αυτοί, το θήραμα των ισχυρότερων.

Οι πολιτισμοί και οι μεγάλες ειρηνικές περίοδοι, στηρίχτηκαν σε αντίστοιχες περιόδους πολέμων και καταστροφών.

Πριν από κάθε κοινωνική ειρήνη προηγήθηκε κοινωνικός πόλεμος, επανάσταση ή εμφύλιος.

Η ειρήνη και η ευημερία μακροημερεύουν εκεί που οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν εφησυχάζουν και δεν την θεωρούν ως δεδομένη, αλλά είναι συνειδητοποιημένες πως αν δεν είναι ικανές να υπερασπιστούν τους όρους επιβίωσης τους, κανείς δεν θα τους την χαρίσει.
Έτσι πορευτήκαμε ως είδος και έτσι πορευόμαστε ακόμη.

Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν οι ακραίες εκφάνσεις, αυτών των αντιλήψεων, π.χ. στην αφελή πασιφιστική ακρότητα της οπλοφοβίας ή της άρνησης εκπαίδευσης στους κανόνες της μάχης, διαπλάθονται τα επόμενα θύματα απέναντι σε όποια επιβουλή.

Ενώ κάποιοι άλλοι φαντάζονται ότι δεν χρειάζονται εκπαίδευση διότι με κάποιο μεταφυσικό τρόπο θα μάθουν την χρήση των όπλων και τους όρους μάχης.

Από την άλλη η στρατικοποίηση της κοινωνικής ζωής, με την εμμονική αντίληψη ότι οι πάντες αποτελούν εχθρικό στόχο. Ή ακόμα ότι οι όποιες διαφορές λύνονται μόνο με "τσαμπουκά" και επικράτηση, οδηγούν σε μια φασιστική κοινωνία ανισότητας, ανελέητη για τους αδυνάτους.

Αυτές οι δυο ακραίες αντιλήψεις δεν συμβαδίζουν με την φύση του ανθρώπου η οποία για να μπορεί να λειτουργήσει αρμονικά και ισορροπημένα χρειάζεται το "μέτρον άριστον" όπως πολύ σοφά έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες.

Στις μέρες μας δυστυχώς έχει χαθεί το "μέτρο" και αυτό μαθηματικά οδηγεί στην φθορά, τον "ευνουχισμό" και την ηττοπάθεια, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αφελώς πιστεύει ότι αρκεί και μόνον να λες πως έχεις τα "Χ" δικαιώματα για να σταθείς απέναντι σε ένα προετοιμασμένο για πόλεμο εχθρό.

Στον πόλεμο δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο δυστυχώς.
Υπάρχει μόνο η νίκη και η ήττα.
Κι όποιος θέλει λευτεριά και ειρήνη πρέπει να είναι προετοιμασμένος για πόλεμο.

Η ντροπή είναι για πάντα στα μούτρα σας!

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η "αφρόκρεμα" του πνεύματος, της Εθνικής μας διανόησης!
Η θεσμική "κορυφή" της πνευματικής καθοδήγησης του λαού.
Η Ακαδημία!
Απο την περίοδο της Χούντας (με ελάχιστες εξαιρέσεις),δείχνει τις αξίες και τα ιδανικά που υπηρετεί.
Τις έδειξε άλλη μια φορά βραβεύοντας τον εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής και παγκόσμιας χρηματοοικονομικής δικτατορίας!
Τον άνθρωπο που στραγγάλισε οικονομικά την χώρα μας, και εκβίασε τον λαό το 2015.
Τον Μάριο Ντράγκι!

Πού να φανταζόταν ο Πλάτωνας ότι κάποιοι θα καπηλεύονταν την ακαδημία του ξεπουλώντας αξίες, γνώσεις και ιδανικά στο βωμό της πιο χυδαίας εξουσίας!

Δείτε το έργο που προσέφερε αυτός ο πνευματικός κολοσσός!
ο ευεργέτης των λαών!
- Εκτελεστικός διευθυντής της Παγκόσμιας Τράπεζας κατά την περίοδο 1984 έως 1990.
Πρόεδρος του OECD Working Party.
Μέλος των αντιπροσώπων των G8
Διορίστηκε πρόεδρος της Ιταλικής Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων το 1993.
Αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs International (2002-2005).
Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής.
Και εκεί που διέπρεψε εκπροσωπώντας τους γύπες που λεηλάτησαν την πατρίδα μας,
πρόεδρος της ΕΚΤ!

"Αξι-άτιμοι" κύριοι ακαδημαϊκοί πρόκριτοι, η ντροπή δεν είναι του απλού Ελληνικού λαού.
Η ντροπή είναι για πάντα στα μούτρα σας!

Δεν υπάρχει πολιτική εξουσία στην Δύση!

του Γιάννη Αθανασιάδη

Δεν υπάρχει πολιτική εξουσία στην Δύση!
Έχει εδώ και καιρό περάσει στα χέρια της οικονομικής εξουσίας. Δηλαδή της οικονομικής ελίτ.
Συνεπώς δεν υπάρχει δημοκρατία, παρά μόνο ως πρόσχημα.

Παλαιότερα υπήρχε σύγκρουση με τις λαϊκές διεκδικήσεις που, στο βαθμό που το κράτος και οι πολιτικοί δεν είχαν αλωθεί πλήρως από τον οικονομικό εκμαυλισμό, απέφερε θετικά αποτελέσματα για τον λαό.

Αυτήν την στιγμή κράτος και πολιτικοί είναι υπόδουλοι στην οικονομική εξουσία σε σχεδόν απόλυτο βαθμό.

Το σύστημα (με τα μέσα του) προωθεί για πολιτικούς ανθρώπους φτηνούς, χωρίς αξιοπρέπεια, ανθρώπους ηλίθιους με ωραίο περιτύλιγμα και χωρίς περιεχόμενο, ανθρώπους διεστραμμένους και κατά συνέπεια εύκολα "εκβιάζόμενους".

Αν τους ξεφύγει κανείς έντιμος, τον λιντσάρουν με τα ΜΜΕ και την "δικαιοσύνη" ανακαλύπτοντας κάποια απλήρωτη κλίση ή κάποιο αυθαίρετο εξοχικό του παππού, ενώ παράλληλα κόβουν και ράβουν ομιλίες του, δίνοντας την εικόνα του γραφικού ή του ψυχάκια!

Αυτό γίνεται γιατί πολύ απλά έχουν εξαγοράσει και μετατρέψει σε συνένοχο το σύνολο σχεδόν των υπηρετούντων τους θεσμούς της εξουσίας, συμπεριλαμβανομένης και της δημοσιογραφίας.
Ενώ παράλληλα εκβιάζουν τρομοκρατώντας τις μάζες που φοβούνται μην χαρακτηριστούν "εκτός κανονικότητας" ή "μή πολιτικά ορθοί".

Υπ΄ αυτήν την έννοια θα πρέπει, όσοι διατηρούμε σώας (ακόμη) "τας πολιτικάς φρένας", πριν καταπιούμε αμάσητη μια πολιτική - κοινωνική, κίνηση ή γεγονός, να δούμε ποιοι την στηρίζουν.
Πόσο εύκολα ανεβαίνει στις πρώτες θέσεις της δημοσιότητας.
Από πού χρηματοδοτείται.
Ποιοι "διάσημοι" την αβαντάρουν.
Ποιο θα είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα της.
Ποιες "κερκόπορτες" ανοίγουμε αν την στηρίξουμε.

Δεν είναι θέμα καχυποψίας.
Είναι ένας μετρήσιμος τρόπος διαφύλαξης από την παραπλάνηση και την εξαπάτηση και δεν λειτουργεί κατ’ ανάγκην και αντιστρόφως.

Ζούμε σε μια εποχή που, για τους καπιταλιστές, οι άνθρωποι δεν λογαριάζονται ως έλλογα όντα, αλλά ως χειραγωγήσιμα ζώα, σε υπερπροσφορά, πλήρως αναλώσιμα και πάμφθηνα.

Μην αυταπατάστε από όμορφα λόγια και πρόσωπα, ζυγίστε και κρίνετε μεθοδικά, όπως σας προανέφερα, τις παραπλανητικές κινήσεις των ντόπιων και διεθνών εξουσιαστών, πριν βγείτε ένθερμοι υποστηρικτές τους ή αρνητές τους.

Τα παραδείγματα είναι εκατοντάδες και στην χώρα μας τα ζήσαμε και τα ζούμε και τώρα.

Χιροσίμα 06/08/1945

Το εκτυφλωτικό φως.

Για όσους βρίσκονταν εκεί και επέζησαν για να θυμούνται τη στιγμή που ο άνθρωπος για πρώτη φορά έστρεψε εναντίον του τις στοιχειακές δυνάμεις του σύμπαντός του, το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν καθαρό φως, εκτυφλωτικό, έντονο φως. Φως μιας τρομακτικής ομορφιάς και ποικιλίας! Μπορεί να υπήρξε και ήχος, αλλά κανείς δεν τον άκουσε.

Οι καμένες σκιές.

Η αρχική λάμψη εξαπέλυσε μία σειρά από δεινά. Πρώτη ήρθε η θερμότητα. Κράτησε για μια στιγμή, ήταν όμως τόσο έντονη που: Έλιωσε τα κεραμίδια στις στέγες και τους κρυστάλλους του χαλαζίτη μέσα στους γρανιτόλιθους. Καρβούνιασε σε έκταση δύο σχεδόν μιλίων τους τηλεφωνικούς στύλους. Κι έκανε στάχτη τα ανθρώπινα πλάσματα, που βρίσκονταν εκεί κοντά, σε τέτοιο βαθμό ώστε τίποτα δεν έμεινε σαν κατάλοιπο, παρά μόνο οι σκιές τους καμένες πάνω στην άσφαλτο ή πάνω στους πέτρινους τοίχους. Σε μία ακτίνα τεσσάρων χιλιομέτρων κάηκε το γυμνό δέρμα όλων των ανθρώπων.

Ο σαρωτικός άνεμος.

Μετά το κάψιμο ήρθε η έκρηξη. Έκρηξη σαρωτική με κίνηση απομακρύνσεως από την πύρινη σφαίρα, με τη δύναμη ενός ανέμου 800 χιλιομέτρων την ώρα. Μόνο τα αντικείμενα που παρουσίαζαν ελάχιστη επιφάνεια αντιστάσεως -οι κουπαστές στις γέφυρες, οι σωλήνες, οι στύλοι- παρέμειναν στην θέση τους. Κατά τα λοιπά, μέσα σ' έναν γιγάντιο κύκλο με διάμετρο 3,5 χιλιομέτρων, τα πάντα είχαν γίνει συντρίμμια.

Οι πύρινοι πίδακες. 

Η θερμότητα και η έκρηξη προκάλεσαν και τροφοδότησαν χιλιάδες φωτιές σε χιλιάδες σημεία μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σε ορισμένα σημεία η ίδια η γη έμοιαζε να ξερνά φωτιά - γιατί ήταν αμέτρητες οι φλόγες, σαν πύρινοι πίδακες που αναπήδησαν αυτόματα από την ακτινοβόλα θερμότητα.

Η μαύρη βροχή. 

Λίγα λεπτά μετά την έκρηξη, άρχισε να πέφτει μια παράξενη βροχή. Οι σταγόνες ήταν μεγάλες σαν καρύδια και μαύρες! Το τρομακτικό αυτό φαινόμενο προέκυψε από την εξάτμιση της υγρασίας της πύρινης σφαίρας και την συμπύκνωσή της στο σύννεφο που ανάβλυζε από αυτή. Καθώς το σύννεφο που είχε σχηματισθεί από τους υδρατμούς και τον κονιορτό της Χιροσίμα έφτασε σε μεγαλύτερο ύψος και σε ψυχρότερα στρώματα αέρα, οι υδρατμοί συμπυκνώθηκαν και έπεσαν κάτω σαν βροχή. Η βροχή δεν ήταν ικανή να σβήσει τις φωτιές, ήταν όμως ικανή, σαν "μαύρη βροχή", να αποκορυφώσει την κατάπληξη και τον πανικό.

Ο "άνεμος της φωτιάς". 

Μετά την βροχή ήρθε ο άνεμος - ο μεγάλος "άνεμος της φωτιάς- που φύσαγε προς το κέντρο της καταστροφής και στροβιλιζόταν και μεγάλωνε την έντασή του καθώς ο αέρας πάνω από την Χιροσίμα θερμαινόταν διαρκώς και περισσότερο και πύρωνε από τις μεγάλες φωτιές. Ο άνεμος φυσούσε τόσο ορμητικά που ξερίζωνε πελώρια δέντρα από τα πάρκα, όπου κατέφευγαν όσοι είχαν επιζήσει.

"Είδαμε την λάμψη". Χιλιάδες άνθρωποι τρέχανε, τρέχανε αλόγιστα, τρέχανε στα τυφλά, χωρίς να ξέρουν για που - μόνο και μόνο για να βγουν έξω από την πόλη. Μερικοί στα προάστια, όταν τους έβλεπαν να έρχονται, νόμιζαν στην αρχή ότι ήταν Νέγροι, όχι Ιάπωνες - τόσο μαύρο ήταν το δέρμα τους. Οι πρόσφυγες δεν μπορούσαν να εξηγήσουν πως είχαν καεί. "Είδαμε την λάμψη", έλεγαν, "και να τι συνέβη"...

*Περιγραφή των Φλέτσερ Κνέμπελ και Τσαρλς Μπέϊλι από το βιβλίο τους "Χωρίς σπουδαίο λόγο"

**επιμέλεια Γιάννης Αθανασιάδης.

Ο κόπος της δουλειάς μας...

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Αρχές της δεκαετίας του 1970 πιτσιρικάς στο αυτοκίνητο του αδερφού μου μαζί με τον πατέρα, διασχίζουμε ένα αγροτικό δρόμο κάπου μεταξύ Κοζάνης και Βελβεντού.

Βλέπω δίπλα μας κάτι κτήματα γεμάτα με κατάφορτες ροδακινιές.

Γενικά χωρίς να αναλύω τις αιτίες, έχω μια τάση να απολαμβάνω περισσότερο τους καρπούς όταν τους κόβω από το δέντρο.
Όπως καταλαβαίνετε πρότεινα στον αδερφό μου να σταματήσουμε για να δοκιμάσουμε τα ροδάκινα που κρέμονταν στα κλαδιά έξω από τους φράχτες.
Πράγματι σταμάτησε δεξιά δίπλα στον φράχτη και κατεβαίνω να κόψω κάνα δυο ροδάκινα έτσι ώριμα και λαχταριστά που φαίνονταν.
Κόβω τρία, ένα για τον καθένα.
Εκείνη την ώρα ακούγεται ο πατέρας που λαγοκοιμόταν στην διαδρομή.
- Μην τυχόν και κόψεις κανένα
- Σιγά ρε μπαμπά, λέω, τρία για να δοκιμάσουμε έκοψα.
- Να τα αφήσεις εκεί που τα πήρες. Με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο του ανθρώπου που τα δούλεψε; Τον ρώτησες;

Ωστόσο μπαίνω στο αυτοκίνητο κρατώντας τα ροδοκόκκινα λαχταριστά ροδάκινα.

- Ε τώρα δεν πειράζει λέει ο αδερφός μου, και ξεκινά το αυτοκίνητο.
- Σταμάτησε το αυτοκίνητο! Φώναξε ο πατέρας.
- Έλα ρε μπαμπά πώς κάνεις έτσι είπα μισομπουκωμένος από την πρώτη δαγκωνιά!
- Σταματήστε να κατέβω εγώ δεν έρχομαι μαζί σας αν δεν τα αφήσετε εκεί που τα πήρατε.

Τελικά έγινε το δικό του και έμεινα με την λαχτάρα και την νοστιμάδα της πρώτης δαγκωνιάς.
Εκείνη την ώρα ήμουν εκνευρισμένος με την ξεροκεφαλιά του πατέρα.
Γενικά ήταν λιγομίλητος άνθρωπος. Εκείνη την ημέρα έσπασε το ρεκόρ του.
Αργότερα όμως κόλλησα στη φράση που είπε.
Δεν είπε με ποιο δικαίωμα κλέβεις τα ροδάκινα του ανθρώπου.
Είπε "με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο της δουλειάς του"!

Όλη η σοφία σε μια φράση από έναν "αγράμματο" εργάτη με διωγμούς και εξορίες, που ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει να σου κλέβουν τον κόπο της δουλειάς σου!

****

Πριν μερικά χρόνια που πέρναγα με το αυτοκίνητο μου ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες έξω από το Ναύπλιο, άπλωσα το χέρι και έκοψα ένα πορτοκάλι.
Ξεκίνησα να το τρώω. Γλυκύτατο!
Στα μισά κάτι με έσπρωξε και το πέταξα. Δεν κατέβαινε το άτιμο.
Μέσα μου η φωνή του κυρ Βαγγέλη, μου το 'βγαλε ξινό.
"Με ποιο δικαίωμα κλέβεις τον κόπο της δουλειάς του ανθρώπου";

Και στις μέρες μας γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά τι σημαίνει να σου κλέβουν τον κόπο της δουλειάς σου.

Τα αποβράσματα της κοινωνίας...

του Γιάννη Αθανασιάδη.

Προσέξτε καλά αυτή την φάτσα στην φωτογραφία.

Είναι ο υπουργός Υποδομών & Μεταφορών.

Είναι Καραμανλής τρίτης γενιάς.

Και δήλωσε:

«Θα κάμουμε μια μεγάλη καμπάνια για τους λεγόμενους τζαμπατζήδες. (στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς) Το ζήτημα δεν είναι εγώ να σε πιάσω το ζήτημα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που κάνει αυτή την πράξη πρέπει να νιώθει ως απόβρασμα της κοινωνίας».

Αυτός ο άθλιος τύπος θεωρεί ότι τα ΜΜΜ είναι κρουαζιερόπλοια και όποιος τα χρησιμοποιεί το κάνει για διασκέδαση.

Ότι νοιώθει καλά που δεν έχει να δώσει τα 30€ το μήνα.

Όταν είναι εργαζόμενος των 560€ ή των 240€ ή ακόμα χειρότερα εργαζόμενος για πολλούουους μήνες απλήρωτος.

Όταν δεν έχει να πάρει τα απαραίτητα για την οικογένεια του.

Όταν τον κυνηγούν τα χρέη για τα οποία ελάχιστη ευθύνη φέρει ο ίδιος.

Όταν τον πετάνε έξω από το σπίτι του.

Όταν φοιτητής δεν έχει ούτε για το νοίκι του.

Όταν έχει περιθωριοποιηθεί το 40 % του λαού!

Αλήτη υπουργέ αυτούς τους ανθρώπους θέλεις να στοχοποιήσεις προπαγανδίζοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό και τα ενοχικά σύνδρομα.

Τους πιο αδύναμους και κατατρεγμένους!

Για την κατάσταση των οποίων υπεύθυνος είσαι εσύ και όλοι οι κυβερνώντες πρώην και νυν.

Αυτός λοιπόν ο άθλιος πορφυρογέννητος γόνος, που δεν έχει τη στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία είναι υπουργός και αποφασίζει για τις τύχες μας.

Πιθανόν να τον δούμε και υποψήφιο για πρωθυπουργό.

Ε λοιπόν κύριε Κωστάκη Καραμανλή Νο3, εσείς και όσοι ταυτίζονται με τις απόψεις σας είσαστε τα πραγματικά αποβράσματα της κοινωνίας!

Κατέστρεψαν την πυξίδα και έσβησαν τους φάρους.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ταξιδεύουμε στα σκοτάδια της ιστορίας, χωρίς την πυξίδα των κοινών αξιών, αρχών και ιδανικών, με σβησμένους τους φάρους των πρωτοπόρων, 
και σε κάθε παραπλανητική φωτιά απ' την ακτή που μας ξεγελά, πέφτουμε στις ξέρες, για να επιδράμουν οι επιτήδειοι και να λεηλατήσουν το μισοβυθισμένο κουφάρι μας.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η απίθανη πλάνη που κυριάρχησε στο εκλογικό σώμα των Ελλήνων ψηφοφόρων την 26/05/2019, και συνεχίζει να αναπαράγεται από τους αναλυτές και δημοσιογραφούντες των συστημικών ΜΜΕ είναι, ότι τα κόμματα που κυριάρχησαν στα ταμπλό των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφέρουν μεταξύ τους.

Δυστυχώς ακόμη και τώρα που κάποιοι διαβάζουν αυτές της γραμμές θα εξανίστανται, λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να ταυτίζω την δεξιά με την… αριστερά!
Λες και ο «θάνατος» διαφέρει αν θα γίνει με κρεμάλα ή με τυφεκισμό.

Όταν δεν είναι σε θέση να δουν την διάχυση του πολιτικού εσμού της ευρωλατρείας, η οποία αποτελεί το βασικό διαπιστευτήριο για να είναι κάποιος συμβατός με όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου, τότε ή είναι διανοητικά μύωψ η παπαγαλάκι του συστήματος.

Νεοδημοκράτες και βαθύ ΠΑΣΟΚ μετεγγράφονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Συριζαίοι στην ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ είναι παντού κλπ, κλπ. Μέχρι και στελέχη του ανεκδιήγητου Λεβέντη έχουν εγκολπωθεί.

Τσίπρας και Μητσοτάκης, ΝΔ και Συριζα διαφέρουν όσο οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Αυτοί και τα κόμματά τους, με τα αντίστοιχα δεκανίκια και εξαπτέρυγα του ευρωσυστήματος, οδήγησαν την χώρα μας στην σημερινή της κατάντια.

Μια χώρα σε πλήρη αποδόμηση, που δεν έχει δικά της λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, επικοινωνίες, ενέργεια, που είναι υποθηκευμένη όλη η δημόσια περιουσία, που έχει ανοίξει τις πόρτες της εθνικής της άμυνας σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη που περνά από την γειτονιά της!

Η Ελλάς διαλύεται για να πουληθεί ως «σκράπ» στις πολυεθνικές και να τεμαχιστεί ως «ψοφίμι» από τις  εθνικιστικές ύαινες των γειτόνων της. 

Όλα αυτά τα κόμματα του κοινοβουλίου, αυτό που λένε από την ημέρα που ο ΓΑΠ μας πέταξε στα σαγόνια των ευρωτοκογλύφων και του ΔΝΤ, είναι ότι «το κράτος έχει συνέχεια»! Δηλαδή, πως ότι ψήφισαν οι προηγούμενοι, δεσμευόμαστε να εκτελέσουμε οι επόμενοι.

Μιλάμε δηλαδή για ένα αδιάρρηκτο μπλόκ του ευρωμονόδρομου που παίζει απλά με κάποιες διαχειριστικές διαφοροποιήσεις στα προγράμματά του, τόσες όσες τους επιτρέπουν οι «θεσμοί» και η επιτροπεία του ευρωιερατείου.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της.

Είναι πλέον κατανοητό και κοινός τόπος πως όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια πρόδωσαν την εντολή του λαού, ήταν τα κόμματα που δεν αμφισβητούν τον ευρωμονόδρομο της Ελλάδας.

Γιατί ακόμα κι αν δεν είχαν τέτοια πρόθεση, η εξάρτηση από το αντιδημοκρατικό ιερατείο της ΕΕ, την ΕΚΤ και η αποδοχή της άνευ όρων παράδοσης της εθνικής μας κυριαρχίας στους δανειστές, δεν αφήνουν περιθώρια για άλλη πολιτική.

Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω, θα κατανοήσουμε και το εκλογικό παιχνίδι των εξουσιαστών.
Μόνο τότε θα δούμε ξεκάθαρα την ανάγκη συσπείρωσης του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου, για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία, μακριά από εξωχώρια κέντρα εξουσίας και εξάρτησης, που δεν ελέγχονται από τον ίδιο το λαό.

Αυτήν την ώρα στον διαλυμένο και χιλιοπροδομένο πατριωτικό δημοκρατικό χώρο, η ανάγκη δημιουργίας οργανωμένου φορέα, με καθαρές και ρεαλιστικές θέσεις, χωρίς αλληθωρισμούς, κραυγές και αντιφάσεις, είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Το οξύμωρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Το περιφερειακό και το δημοτικό συμβούλιο έχει εκλεγεί στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής.

Σήμερα ψηφίζουμε ποιος θα λέγεται δήμαρχος και περιφερειάρχης αντίστοιχα.

Στην Αττική π.χ. ο σοφός λαός της Αττικής έχει προκρίνει τους δύο επικεφαλής από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί είναι ο Πατούλης και η Δούρου.

Δηλαδή όσοι από εμάς δεν στηρίξαμε καμία από τις δύο παρατάξεις πρέπει να πάμε να εκλέξουμε έναν εκ των δύο ως τιτλοφόρο περιφερειάρχη!

Θεσμικά αυτό είναι παράλογο και αντιφατικό διότι δεν μπορεί ένα πρόσωπο να παίρνει εκ νέου ισχυρότερη αριθμητικά ψήφο, με αναγκαστική επιλογή μόνον μεταξύ των δύο (από την στιγμή που έχουν ήδη πάρει την καταμετρημένη ψήφο προτίμησης οι παρατάξεις τους από τους πολίτες).

Οι εκλογές παρατάξεων ξαφνικά γίνονται υποχρεωτικες εκλογές μεταξύ δύο προσώπων τα οποία είναι έξω από τις προτιμήσεις ενός μεγάλου αριθμού πολιτών.

Όταν μάλιστα αυτό δεν έχει καμία επίπτωση στην σύνθεση του δημοτικού ή περιφερειακού συμβουλίου!

Σκεφτείτε ένας περιφερειάρχης με εκλογές που έχουν αποκλειστεί οι άλλοι πλην του δεύτερου, μπορεί να έχει δυνητικά διπλάσιες ή και τριπλάσιες ψήφους από το σύνολο των ψήφων της παράταξης του!

Οξύμωρο και επικίνδυνα αντιδημοκρατικό!

Είτε ως προς τις παρατάξεις είτε ως προς τα πρόσωπα.