Κατέστρεψαν την πυξίδα και έσβησαν τους φάρους.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ταξιδεύουμε στα σκοτάδια της ιστορίας, χωρίς την πυξίδα των κοινών αξιών, αρχών και ιδανικών, με σβησμένους τους φάρους των πρωτοπόρων, 
και σε κάθε παραπλανητική φωτιά απ' την ακτή που μας ξεγελά, πέφτουμε στις ξέρες, για να επιδράμουν οι επιτήδειοι και να λεηλατήσουν το μισοβυθισμένο κουφάρι μας.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η απίθανη πλάνη που κυριάρχησε στο εκλογικό σώμα των Ελλήνων ψηφοφόρων την 26/05/2019, και συνεχίζει να αναπαράγεται από τους αναλυτές και δημοσιογραφούντες των συστημικών ΜΜΕ είναι, ότι τα κόμματα που κυριάρχησαν στα ταμπλό των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφέρουν μεταξύ τους.

Δυστυχώς ακόμη και τώρα που κάποιοι διαβάζουν αυτές της γραμμές θα εξανίστανται, λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να ταυτίζω την δεξιά με την… αριστερά!
Λες και ο «θάνατος» διαφέρει αν θα γίνει με κρεμάλα ή με τυφεκισμό.

Όταν δεν είναι σε θέση να δουν την διάχυση του πολιτικού εσμού της ευρωλατρείας, η οποία αποτελεί το βασικό διαπιστευτήριο για να είναι κάποιος συμβατός με όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου, τότε ή είναι διανοητικά μύωψ η παπαγαλάκι του συστήματος.

Νεοδημοκράτες και βαθύ ΠΑΣΟΚ μετεγγράφονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Συριζαίοι στην ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ είναι παντού κλπ, κλπ. Μέχρι και στελέχη του ανεκδιήγητου Λεβέντη έχουν εγκολπωθεί.

Τσίπρας και Μητσοτάκης, ΝΔ και Συριζα διαφέρουν όσο οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Αυτοί και τα κόμματά τους, με τα αντίστοιχα δεκανίκια και εξαπτέρυγα του ευρωσυστήματος, οδήγησαν την χώρα μας στην σημερινή της κατάντια.

Μια χώρα σε πλήρη αποδόμηση, που δεν έχει δικά της λιμάνια, αεροδρόμια, τρένα, επικοινωνίες, ενέργεια, που είναι υποθηκευμένη όλη η δημόσια περιουσία, που έχει ανοίξει τις πόρτες της εθνικής της άμυνας σε κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη που περνά από την γειτονιά της!

Η Ελλάς διαλύεται για να πουληθεί ως «σκράπ» στις πολυεθνικές και να τεμαχιστεί ως «ψοφίμι» από τις  εθνικιστικές ύαινες των γειτόνων της. 

Όλα αυτά τα κόμματα του κοινοβουλίου, αυτό που λένε από την ημέρα που ο ΓΑΠ μας πέταξε στα σαγόνια των ευρωτοκογλύφων και του ΔΝΤ, είναι ότι «το κράτος έχει συνέχεια»! Δηλαδή, πως ότι ψήφισαν οι προηγούμενοι, δεσμευόμαστε να εκτελέσουμε οι επόμενοι.

Μιλάμε δηλαδή για ένα αδιάρρηκτο μπλόκ του ευρωμονόδρομου που παίζει απλά με κάποιες διαχειριστικές διαφοροποιήσεις στα προγράμματά του, τόσες όσες τους επιτρέπουν οι «θεσμοί» και η επιτροπεία του ευρωιερατείου.

Η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε. και τους τοκογλύφους της.

Είναι πλέον κατανοητό και κοινός τόπος πως όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια πρόδωσαν την εντολή του λαού, ήταν τα κόμματα που δεν αμφισβητούν τον ευρωμονόδρομο της Ελλάδας.

Γιατί ακόμα κι αν δεν είχαν τέτοια πρόθεση, η εξάρτηση από το αντιδημοκρατικό ιερατείο της ΕΕ, την ΕΚΤ και η αποδοχή της άνευ όρων παράδοσης της εθνικής μας κυριαρχίας στους δανειστές, δεν αφήνουν περιθώρια για άλλη πολιτική.

Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε τα παραπάνω, θα κατανοήσουμε και το εκλογικό παιχνίδι των εξουσιαστών.
Μόνο τότε θα δούμε ξεκάθαρα την ανάγκη συσπείρωσης του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου, για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία, μακριά από εξωχώρια κέντρα εξουσίας και εξάρτησης, που δεν ελέγχονται από τον ίδιο το λαό.

Αυτήν την ώρα στον διαλυμένο και χιλιοπροδομένο πατριωτικό δημοκρατικό χώρο, η ανάγκη δημιουργίας οργανωμένου φορέα, με καθαρές και ρεαλιστικές θέσεις, χωρίς αλληθωρισμούς, κραυγές και αντιφάσεις, είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Το οξύμωρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Το περιφερειακό και το δημοτικό συμβούλιο έχει εκλεγεί στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής.

Σήμερα ψηφίζουμε ποιος θα λέγεται δήμαρχος και περιφερειάρχης αντίστοιχα.

Στην Αττική π.χ. ο σοφός λαός της Αττικής έχει προκρίνει τους δύο επικεφαλής από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί είναι ο Πατούλης και η Δούρου.

Δηλαδή όσοι από εμάς δεν στηρίξαμε καμία από τις δύο παρατάξεις πρέπει να πάμε να εκλέξουμε έναν εκ των δύο ως τιτλοφόρο περιφερειάρχη!

Θεσμικά αυτό είναι παράλογο και αντιφατικό διότι δεν μπορεί ένα πρόσωπο να παίρνει εκ νέου ισχυρότερη αριθμητικά ψήφο, με αναγκαστική επιλογή μόνον μεταξύ των δύο (από την στιγμή που έχουν ήδη πάρει την καταμετρημένη ψήφο προτίμησης οι παρατάξεις τους από τους πολίτες).

Οι εκλογές παρατάξεων ξαφνικά γίνονται υποχρεωτικες εκλογές μεταξύ δύο προσώπων τα οποία είναι έξω από τις προτιμήσεις ενός μεγάλου αριθμού πολιτών.

Όταν μάλιστα αυτό δεν έχει καμία επίπτωση στην σύνθεση του δημοτικού ή περιφερειακού συμβουλίου!

Σκεφτείτε ένας περιφερειάρχης με εκλογές που έχουν αποκλειστεί οι άλλοι πλην του δεύτερου, μπορεί να έχει δυνητικά διπλάσιες ή και τριπλάσιες ψήφους από το σύνολο των ψήφων της παράταξης του!

Οξύμωρο και επικίνδυνα αντιδημοκρατικό!

Είτε ως προς τις παρατάξεις είτε ως προς τα πρόσωπα.

Εγώ θα είμαι εκεί πάντως.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Σε πείσμα της απάθειας, της ανευθυνότητας, του "χομπισμού", της άγνοιας, της ηττοπάθειας, του πεσιμισμού, της αδράνειας, της μοιρολατρίας, του παραγοντισμού, της ιδιοτέλειας, της ανοργανωσιάς, της νηπιακής πολιτικής συμπεριφοράς, της φαντασιοπληξίας, της υπερφίαλης ασχετοσύνης, του δογματισμού, του ελιτισμού, της ιδεοληψίας και της προδοσίας, θα συνεχίσω να στέκομαι καλοπροαίρετα και υπεύθυνα απέναντι σε κάθε προσπάθεια, για την οργάνωση και ενότητα του αγώνα, για την εθνική απελευθέρωση και την δημοκρατία.
Απέναντι στην ιμπεριαλιστική κατοχή (πολιτική και οικονομική) της πατρίδας και του λαού μου, από την ευρωναζιστική ένωση, την ξενοκρατία και την ανάλγητη κεφαλαιοκρατική εξουσία.

Κάθε απογοήτευση και αποτυχία με πεισμώνει περισσότερο.

Κάθε μπαρούφας και ξερόλας, εγωμανής, που δεν μπορεί να συμφωνήσει με τον ίδιο του τον εαυτό και μας κάνει κήρυγμα για μέτωπα.

Κάθε κλαψομίζερος "επαναστάτης" που μέσα στον μικροαστικό του ατομισμό, φαντάζεται επαναστάσεις τηλεοπτικού χρόνου και περιεχομένου.

Κάθε "ιδεολόγος των αμφιθεάτρων" που μέσα στην ακινησία του παγωμένου πλάνου των διάφορων επαναστατικών "ενσταντανέ", αναζητά εναγωνίως το μπαλκόνι του Λένιν για μια αποθέωση από το πλήθος.

Σε κάθε κοινή προσπάθεια που θα πέφτω σε ανεύθυνους και αφερέγγυους συναγωνιστές. 
Που θεωρούν την κοινή προσπάθεια πάρεργο, ανάξιο σύγκρισης με το ραντεβού στο τσιπουράδικο του Νώντα, που περιμένουν από τους άλλους να τους στρώσουν το ακροατήριο και το χαλί της επανάστασης, ενώ οι ίδιοι θέλουν να βρίσκονται σε ότι αυτοί φαντάζονται ηγεσία, διότι "είναι Αυτοί" και όχι για αυτά που κάνουν! 
Γιατί είναι δυσεύρετο πίσω από τις ωραίες ενωτικές ρητορείες και τα χαμόγελα, να βρεις ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να κάνουν προσωπικές θυσίες για αυτό που τόσο ωραία λένε! 
Παρόλα αυτά.
Κάθε φορά που θα αποτυγχάνουμε κάθε φορά θα ξεκινώ απ' την αρχή με την πίστη ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε.
Κι ας είναι να μη τα καταφέρουμε!
Κι ας είναι χαμένος κόπος θυσίες και αγώνας. 
Κάποιες αξίες είναι πέρα και πάνω από αυτό που θεωρώ "ζωούλα για πάρτι μου"!
Το δικό μου "χρέος" δεν είναι "οικονομικό".
Θα σας δω στην επόμενη συνέλευση.
Ίσως....
Εγώ θα είμαι εκεί πάντως.

Ανοιχτά σύνορα

του Γιάννη Αθανασιάδη 

Είμαι υποστηριχτής των ανοιχτών συνόρων. 
Ανοιχτά σύνορα έχεις όταν έχεις εξασφαλίσει ότι ότι σε τούτο τον πλανήτη δεν υπάρχουν ιμπεριαλιστές είτε ως κράτη είτε ως πολυεθνικές.
Ότι σε αυτό τον πλανήτη δεν εξουσιάζει το υπερεθνικό κεφάλαιο και οι χρηματοοικονομικές ελίτ.
Και για αυτό αγωνίζομαι.
Αλλά! 
Ανοιχτά σύνορα που εξυπηρετούν την εξουσία του κεφαλαίου, και την εξαθλίωση των λαών, σε μια χώρα υπό κατοχή και εξάρτηση των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με το 50%του λαού της στο όριο και κάτω από το όριο της φτώχειας, που ζει με επιδόματα ελεημοσύνης και είναι υποθηκευμένη απ'άκρη σ'άκρη στους διεθνείς τοκογλύφους, είναι η ταφόπλακα και της παραμικρής ελπίδας για την απελευθέρωση του λαού.
Όποιος επιδιώκει ανοιχτά σύνορα υπό αυτές τις συνθήκες, είναι εκών η άκων, συνεργάτης των ιμπεριαλιστών και συνένοχος για την εξαθλίωση των λαών και την διάλυση κάθε δυνατότητας δημιουργίας λαϊκού κινήματος.
Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει.

Το μίσος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο

του Γιαννη Αθανασιάδη

"Οπλισμένος εκτέλεσε εν ψυχρώ, ανυποψίαστους και ανυπεράσπιστους ανθρώπους την ώρα που προσεύχονταν, μέσα στο ναό τους"!
Δεν είναι μόνο η θρασύδειλη αθλιότητα της πράξης.
Δεν είναι μόνο η ανάδειξη της βαρβαρότητας που κρύβεται στους κατ' επίφαση "πολιτισμένους".
Είναι η ανατριχιαστική συνειδητοποίηση του "απανθρωπισμού" του ανθρώπου.
Είναι η αδυναμία κατανόησης της έννοιας του ασύλου, είναι η κατάφωρη κτηνωδία σε ένα χώρο που την ιερότητα του σέβονταν ακόμη και οι πρωτόγονοι. Είναι η "ύβρις" κατά τους αρχαίους Έλληνες. Μια αποτρόπαια πράξη που οδηγούσε στην "νέμεση".
Δεν είναι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις που φταίνε για αυτό.
Ακόμα κι αν καταργηθούν οι θρησκείες, θα είναι το χρώμα, θα είναι η φυλή, θα είναι η γλώσσα, θα είναι το φύλο.
Αλλά ακόμα κι αν γινόταν να υπάρχει ένα "χρώμα", μια γλώσσα, μια φυλή, ένα φύλο, πάλι θα ανακαλύπτονταν κάτι άλλο για να θρέψει το μίσος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Γιατί πίσω από όλα αυτά υπάρχει ένα πρωτογενές ηθικό χαρακτηριστικό του πολιτισμού μας...
Η νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Από την κοινότητα στην πατρίδα

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ακόμα κρατούν οι δυνάμεις μου για τον αγώνα.
Όμως το μέλλον του λαού και της πατρίδας θα το χτίσουν οι νέες γενιές. Τα παιδιά μας.
Αυτό που κρατάει ενεργό και αποτελεσματικό έναν αγώνα είναι η αναγνώριση του προβλήματος, η κοινή συνείδηση και η οργάνωση.
Όσο πιο μαζική είναι η οργάνωση τόσο πιο αποτελεσματικός είναι ο αγώνας.
Αυτό που συμβαίνει στο λαό μας είναι δεδομένο. 
Μας αφαιρείται μεθοδικά και απροκάλυπτα πλέον, η δυνατότητα να έχουμε ελεύθερη συνείδηση.
Όταν με το χρέος αποδέχεσαι ως λαός ότι δεν σου ανήκει τίποτα και πως ότι έχεις είναι δανεικό και υπό κατάσχεση, (από το σπίτι σου, τα χωράφια, και κάθε δημόσια Εθνική περιουσία που αφορά την συλλογική επιβίωση σου, όπως η ενέργεια, η ύδρευση, οι επικοινωνίες μέχρι τα ποτάμια, τα δάση και τις θάλασσες), αποδέχεσαι ότι δεν έχεις πατρίδα για να την διεκδίκησης. Δηλαδή με τη θέληση σου παραδίδεις το έσχατο πεδίο που ως λαός μπορείς να υπάρξεις αυτεξούσιος. 
Την πατρίδα σου!
Αυτό είναι το διακύβευμα. Εκεί εδράζεται το πηγαίο και απροκάλυπτο αίσθημα του βαθμού ελευθερίας που έχεις. 
Αλλά για να το συνειδητοποιήσεις πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσεις αν θέλεις να είσαι ελεύθερος άνθρωπος και ότι αυτό το θέλεις για όλους τους ανθρώπους.
Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί.
Από το άτομο στο μερικό σύνολο και από το μερικό σύνολο στην ανθρωπότητα.
Από το σπίτι στην κοινότητα, από την κοινότητα στην πατρίδα κι από την πατρίδα σε όλες τις άλλες πατρίδες.
Αυτό που μπορεί να μας ενώσει και να μας οργανώσει μαζικά, είναι η κατανόηση ότι ο αγώνας που θα οδηγήσει σε ένα καλύτερο μέλλον, είναι πατριωτικός και εθνικοαπελευθερωτικός, γιατί θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά!
Καλή σαρακοστή.

Η απάτη των ευρωεκλογών

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο διαρκής αγώνας των λαών, για θεσμούς και διαδικασίες που προάγουν την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία, με επαναστάσεις και λαϊκά κινήματα τους τελευταίους τρείς αιώνες, μπορεί να μην έχει επιτύχει το μοντέλο μιας ιδανικής δημοκρατίας, αλλά τουλάχιστον κατάφερε στα πλαίσια των δυτικών αστικών δημοκρατιών, να δώσει βήμα και λόγο σε οργανωμένους φορείς (κόμματα) του λαού, ώστε να καθορίζουν την πολιτική και κοινωνική πορεία της χώρας τους, με τις όποιες παθογένειες, που δεν είναι της παρούσης να το αναλύσουμε.

Υπό αυτήν την έννοια ο λαός συμμετέχει ή στηρίζει δια της ψήφου του, τον πολιτικό φορέα που το πρόγραμμα του εκφράζει τις πεποιθήσεις και τις προσδοκίες του, για βελτίωση και πρόοδο της χώρας του και της ζωής του.

Η μη συμμετοχή (αποχή) στις εκλογικές διαδικασίες με την δικαιολογία ότι αυτό δεν είναι το ιδανικό μοντέλο δημοκρατίας που θέλει, αλλά και η αφοριστική λογική ότι όλοι ίδιοι είναι, είναι δείγμα πολιτικής ανωριμότητας και κοινωνικής αδιαφορίας, κάτι που είναι αντιφατικό με την έννοια της δημοκρατίας η οποία έχει σαν βάση της την συμμετοχή του πολίτη όπου υπάρχει δυνατότητα, ώστε να δράσει ενεργά για την βελτίωση των θεσμών.

Αυτή η δυνατότητα ενυπάρχει (ακόμα) στα εθνικά κοινοβούλια αλλά και στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ασχέτως πώς την διαχειρίζονται οι εκάστοτε κυβερνήσεις και πολιτικοί.

Υπάρχει όμως μια «κόκκινη γραμμή» πέραν της οποίας η συμμετοχή, όχι απλά δεν έχει κανένα νόημα, αλλά λειτουργεί σε βάρος της όποιας «κουτσής» δημοκρατίας. Αυτή είναι η συμμετοχή σε εκλογές που  οι αντιπρόσωποι του λαού θεσμικά και εν γνώση τους, δεν έχουν καμία δικαιοδοσία να νομοθετήσουν ή να πάρουν  οποιασδήποτε μορφής δεσμευτική απόφαση.

Αυτό ισχύει για το ευρωκοινοβούλιο και τις αντίστοιχες ευρωεκλογές.

Η περίφημη ευρωβουλή έχει μόνο «συμβουλευτικό» χαρακτήρα και απλά αποτελεί δημοκρατικό άλλοθι σε μια φασιστική ελίτ που διοικεί και εκπροσωπεί τα συμφέροντα των διαφόρων πολυεθνικών και του χρηματοοικονομικού κατεστημένου.


Είναι με λίγα λόγια μια βιτρίνα που θεσμικά δεν έχει κανένα καθοριστικό ρόλο στην μοίρα των λαών αλλά αποτελεί μια απάτη, μια κοροϊδία προς τους ευρωπαϊκούς λαούς ότι υπάρχει δημοκρατία στο αυτοκρατορικό αυτό μόρφωμα, ενώ σπαταλούνται δισεκατομμύρια ευρώ για την συντήρηση του.
Εδώ δεν χωράει καμία δικαιολογία τακτικισμού η έστω αναγκαίας πολιτικής!

Το ναζιστικό κληροδότημα της Ε.Ε. δεν χτίστηκε από τους λαούς αλλά από τους συνεχιστές του Χιτλερικού οράματος για μια ενωμένη Ευρώπη υπό τον έλεγχο των ναζί και την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε όλοι αυτοί που εξόπλισαν τους ναζί (Κρουπς Ζημενς κλπ) και συμμετείχαν στα βάρβαρα πειράματα χρησιμοποιώντας σαν πειραματόζωα τους «κατώτερους» λαούς (Μπάγιερ κ.α.), παραμένουν μέχρι σήμερα και «μεγαλουργούν» επιχειρηματικά.

Εμείς ως Έλληνες  ζούμε στο πετσί μας αυτή τη ναζιστική ένωση σήμερα, μια και είμαστε το πειραματόζωο τους.

Η συμμετοχή στις ευρωεκλογές είναι μια απάτη που νομιμοποιεί το οξύμωρο, να αποφασίζεις για να μην έχεις το δικαίωμα να παίρνεις αποφάσεις, και όλο αυτό να το πληρώνεις με δισεκατομμύρια ευρώ από την τσέπη σου.

* Το γράφημα είναι από το βιβλίο «Οι Ναζιστικές καταβολές της Ε.Ε. των Βρυξελλών» των Paul Anthony Taylor, Aleksandra Nied\ Wiecki, Mathias Rath & August Kowalczyk

 

** Πηγες:  Ευρωπαϊκό κοινοβουλιο

Για να είμαστε Άνθρωποι.

του Γιάννη Αθανασιάδη

Η είδηση ότι 26 άνθρωποι κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο εισόδημα του μισού περίπου πληθυσμού της γης, ακούγεται από τους περισσότερους (ακόμη και από αυτούς που την αναπαράγουν) με την ίδια βαρύτητα με την είδηση για τα οπίσθια της (Χ) στάρλετ ή τηλεπερσόνας.
Πολλοί που διαβάζουν αυτό το άρθρο, έχουν ήδη αρχίσει να πλήττουν.
Ότι οι πλουτοκράτες του πλανήτη έχουν ημερήσια!! έσοδα πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, την ίδια ώρα που πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια Άνθρωποι λιμοκτονούν, την ίδια ώρα που 15000 παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα, είναι μια είδηση ρουτίνας.
Και στα καθ'ημάς ότι το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας ζει στο όριο και κάτω από το όριο της φτώχειας με προοπτική να ανοίξει και να χειροτερέψει η κατάσταση. 

Ότι παιδιά διαβάζουν κάτω από το φως της κολόνας έξω από το σπίτι γιατί τους έχουν κόψει το ρεύμα, ότι καίγονται γιατί ανάβουν αυτοσχέδιες φουφούδες για να αντιμετωπίσουν το ψύχος του χειμώνα αλλά και το ψύχος της ψυχής μας απέναντι τους, ότι γέροντες και μοναχικοί συνάνθρωποι μας πεθαίνουν πεινασμένοι και αβοήθητοι, ότι χιλιάδες ζουν σε κατασχεμένα σπιτικά με τον καθημερινό τρόμο της έξωσης...ότι...ότι...

Αλλά αυτά είναι θλιβερά και ενοχλητικά.
Βαρετές κοινοτοπίες. Τα ξέρουμε μωρέ!
Και τι θες να κάνουμε; Να κάνουμε επανάσταση;
Σιγά τα καλσόν!

Όχι βρε αδερφέ δεν υπάρχει μαγικό ραβδί που θα αλλάξει τον κόσμο απ'τη μια στιγμή στην άλλη.
Άλλωστε δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν αλλάξουμε πρώτα την πατρίδα μας. 

Και αυτό μπορεί να γίνει με αγώνα όσων το αντιλαμβανόμαστε. 

Αλλά κανένας αγώνας δεν καρποφορεί χωρίς ενότητα και καμία ενότητα δεν φέρνει αποτελέσματα χωρίς οργάνωση.

Ενότητα Οργάνωση και Αγώνας για να αλλάξουμε πρώτα την πατρίδα, διεκδικώντας την αποκατάσταση της αδικίας και την απελευθέρωση του λαού από τους δυνάστες του.

Για να πάψει η ανθρώπινη δυστυχία να είναι μια βαρετή είδηση ρουτίνας.
Για να είμαστε Άνθρωποι...

Οι τρεις πυλώνες της εξάρτησης

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ελλάδα σήμερα!

Μια χώρα και ένας λαός υφίσταται τις συνέπειες της οικειοθελούς παράδοσης της εθνικής του ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης, μετά από εξαπάτηση των πολιτικών κομμάτων εξουσίας.

Μπορεί τα προηγούμενα χρόνια να τον χειραγωγούσαν, αλλά ουδέποτε αναφέρονταν τόσο ωμά η πλήρης και άνευ όρων υποταγή του στην κυριαρχία ενός ιμπεριαλιστικού συμπλέγματος από υπερεθνικούς εξουσιαστικούς οργανισμούς όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ και απόλυτης οικονομικής εξάρτησης από τοκογλυφικούς μηχανισμούς με παράλληλη απεμπόληση της νομισματικής του αυτοτέλειας.

Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σήμερα, κλιμακούμενο σε μια καταστροφική περιδίνηση που σαρώνει το σύνολο σχεδόν του λαού, απορροφώντας κάθε παραγωγική του δυνατότητα προς όφελος υπερεθνικών «εταίρων» του καθεστώτος, οδηγώντας σε μια «άτυπη» γενοκτονία και εξανδραποδισμό των αδυνάτων τάξεων. Σε ένα εθνικό αδιέξοδο, με προορισμό ένα δυστοπικό ορίζοντα που θα περιλαμβάνει την αποσύνθεση και την διάλυση  της εθνικής συνοχής, μετατρέποντας την πατρίδα σε κολαστήριο αναλώσιμων δούλων, ντόπιων και εισαγόμενων.

Ο ρόλος των ΜΜΕ ήταν και είναι καθοριστικός σε όλη αυτή την εξαπάτηση του λαού, δημιουργώντας μια πλασματική κανονικότητα και εξυπηρετώντας τα σχέδια της υποταγής.

Όμως επίσης δεκάδες κινήσεις κόμματα και περιφερόμενοι σωτήρες του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου, χρησιμοποιούν την επίκληση της εθνικής ανεξαρτησίας χρησιμοποιώντας τον όρο γενικά κι αόριστα, προτάσσοντας εθνικά τάματα και κοινωνικές δικαιοσύνες,  έτσι ώστε να τον προσαρμόσουν κατά το δοκούν την κατάλληλη ώρα, προσβλέποντας πιθανόν σε ανταλλάγματα.

Οι βασικοί και καθοριστικοί πυλώνες της εξάρτησης του λαού και της χώρας μας, είναι συγκεκριμένοι και προσδιορίσιμοι.

1. Η πολιτική και αμυντική εξάρτηση της χώρας υπό την ηγεμονία υπερεθνικών οργανισμών όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. 
Όταν η όποια κυβέρνηση δεσμεύεται από κανονισμούς και υποχρεώσεις που ερήμην του λαού, αλλά και της ιδίας, αποφασίζονται από αλλότρια κέντρα εξουσίας, όσο κι αν προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι, έχουμε εξάρτηση, διότι απλά δεν αποφασίζουμε εμείς σε ότι αφορά είτε την εσωτερική είτε την εξωτερική πολιτική της χώρας μας. Μην ξεχνάμε ότι οι ευρωπαϊκοί νόμοι υπερισχύουν και τού ίδιου του συντάγματος μας.

2. Η οικονομική εξάρτηση της χώρας με την αδυναμία της οικονομικής διαχείρισης και της έκδοσης εθνικού νομίσματος, για να χρηματοδοτήσει την παραγωγική της ανάπτυξη στην κατεύθυνση που η ίδια αποφασίζει. 
Όταν την χρηματοδότηση της οικονομίας σου την αποφασίζει κάποιος τρίτος και μπορεί να αυξομειώνει κατά το δοκούν την ρευστότητα στην οικονομία της χώρας σου.
Όταν το νόμισμα που χρησιμοποιούμε είναι χρεόγραφο, δηλαδή κάθε ευρώ που έχουμε στην τσέπη μας το χρεωνόμαστε σε μια ιδιωτικού χαρακτήρα τράπεζα την ΕΚΤ, τότε έχουμε τον ορισμό της οικονομικής εξάρτησης. 
Είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι σαν τα μικρά παιδιά που ζητούν χαρτζιλίκι από τον μπαμπά υποτασσόμενοι στις εντολές του. 

Μόνο που η ΕΚΤ δεν τρέφει πατρικά αισθήματα για κανένα και είναι κατάντια για ένα λαό να τον μεταχειρίζονται έτσι.

Ποτέ καμία χώρα που έχει εθνικό κρατικό νόμισμα δεν χρεωκοπεί.

3. Η δουλεία του χρέους στην οποία από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους, μας έχουν οδηγήσει βίαια, ληστρικά και παράνομα οι διεθνείς τοκογλύφοι. 
Πως μπορεί να μιλά κάποιος για εθνική ανεξαρτησία όταν είναι υποθηκευμένο το μέλλον του αλλά και το μέλλον των παιδιών του, χωρίς προοπτική απαλλαγής από αυτό;

Η δανειακή σύμβαση στην οποία σύρθηκε η χώρα μας το 2010 απο τις ελληνικές κυβερνήσεις αναφέρει την "ρητή, αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτηση από κάθε ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας"* προς όφελος των δανειστών κάτι πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο.

Υπάρχουν δεκάδες γνωματεύσεις (με πιο πρόσφατη αυτήν της επιτροπής της βουλής για το χρέος) που αναφέρονται στις παράνομες και επαχθείς, τοκογλυφικές συμβάσεις, που έχουν γίνει σε βάρος του ελληνικού λαού.

Οι τρείς αυτοί πυλώνες της εξάρτησης, λειτουργούν συνδυαστικά αλλά και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο. 
Αν ο στρατηγικός στόχος μιας πολιτικής οργάνωσης δεν περιλαμβάνει και τους τρεις... 

τότε δεν μιλάμε για Εθνική Ανεξαρτησία!

Όποιος πολιτικός λοιπόν μιλά για εθνική ανεξαρτησία και φυσικά όποιος επαγγέλλεται την Δημοκρατία, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει αν αποδέχεται ή όχι τις παραπάνω καταστάσεις. Εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία, με έστω και ένα από τους τρείς πυλώνες της εξάρτησης, είναι στην καλύτερη περίπτωση … αυταπάτη! 

Αλλιώς ας το πει κάπως διαφορετικά.  Μην κοροϊδεύει τον λαό και τον εαυτό του. 

Σε καθεστώς εξάρτησης δεν νοείται δημοκρατία. Δεν μπορεί κανείς να λέει ότι είναι δημοκράτης αποδεχόμενος τους εκβιασμούς που εκπορεύονται από ένα καθεστώς εξάρτησης, από όπου και αν προέρχεται αυτή. Και αυτό αφορά κάθε λαό και κάθε πατρίδα.

Ο αγώνας του λαού για εθνική ανεξαρτησία από ΕΕ και ΝΑΤΟ, και η ανατροπή του νεοφιλελεύθερου υποτελούς καθεστώτος, είναι η μοναδική λύση επιβίωσης. 

Κάθε άλλη προοπτική συναινετικού χαρακτήρα είναι αυταπάτη. Στην καλύτερη περίπτωση, οδηγεί στην προοπτική του «γλυκού θανάτου».

Όσοι δεν αποδεχόμαστε τον «δεσμόν της δουλείας», δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αγωνιζόμαστε για Εθνική ανεξαρτησία, Λαϊκή κυριαρχία, και κοινωνική δικαιοσύνη.

*άρθρο 14 παρ.5 μαζί με το άρθρο  3 παρ.4 και το Παράρτημα της Σύμβασης